Spring naar bijdragen
Kelly84

Afhankelijkheid afleren.

Aanbevolen berichten

Kelly84

Goede (zonnige) zaterdag,

 

Als ik iets geleerd heb in mijn therapeutisch traject, dan is het wel hoe Killing afhankelijkheid is. Al van jongs af aan ben ik bezig om mijzelf aan te passen aan de mensen en situaties om mij heen. Wat ik hier het meest verdrietige aan vind, is dat ik dit pas sinds een paar jaar heb mogen zien. Ik ben nu 34 jaar en heb nu goed door hoe die kleine Kel zich staande heeft gehouden en zich continu naar iedereen heeft gevoegd. Het veranderen van deze afhankelijkheid is misschien nog wel moeilijker en intenser. Ik heb mij laten vertellen dat de mens van nature een lui wezen is. Verandering is moeilijk en we kiezen graag voor de makkelijkste weg. Maar wetende dat het mij meer kapot maakt dan het mij laat groeien, ga ik deze strijd aan. Boy oh boy wat is dit intens. 

Ik merk dat ik mij hier eenzaam in kan voelen, juist omdat ik los probeer te komen van deze afhankelijke opstelling naar mensen toe. 

Zo deelden mijn zus en ik altijd een auto, scheelde weer in de kosten. Sinds woensdag hebben wij ieder een eigen auto. Hier ben ik ontzettend blij mee en het gaat mij veel minder gedoe en gedwongen afspraakjes om de auto te ruilen kosten. Maar sinds dit officieel is en ik realiseer dat dit stukje afhankelijkheid weg valt, val ik in een gat. De eerste dagen heb ik dit nog geprobeerd te ontkennen en de focus kwam vervolgens op alles behalve dit vretende stuk te liggen. Vandaag realiseer ik mij des te meer dat ik om dit stukje verdriet niet heen kan. Het is zo gek dat je als volwassen vrouw, je zo klein en verloren kunt voelen over iets wat een zeer logische en volwassen stap is. Het voelt eenzaam, verdrietig en onzeker. Wat het nog een stuk intenser maakt is dat de focus direct weer op het eten (de eetbuien) en mijn lijf komt te liggen. De honger naar grazen en de eetbuien wordt groter. Ik voel mij enorm massaal en mijn lijf zit mij echt in de weg. Alles wat ik doe om weer een gezonde eetstructuur te krijgen mislukt en daardoor wordt ook die frustratie groter. 

Hopelijk helpt het mij om dit stuk nu hier te schrijven en daarmee te erkennen wat het onderliggende probleem is. Ik merk dat het gevoel van 'eenzame strijder' steeds sterker wordt en de behoefte aan steun is groot. De steun die ik krijg in mijn omgeving is lief en het siert iedereen dat zij een poging doen om dit te begrijpen. Maar het blijft zo kleinerend om te vertellen wat er gebeurd in mijn hoofd en lijf omwille van voor een ander oh zo normale stap. 

Mijn vraag is dan ook of er mensen op dit forum zijn, die ook te kampen hebben met dit soort afhankelijke trekken en hier van af willen komen. Hoe doen jullie dit en hoe gaan jullie met deze rollercoaster om?

 

Liefs!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Kelly,

 

Wat goed dat je dit topic hebt geopend en knap dat je zo open bent naar je omgeving. Je verhaal is voor mij erg herkenbaar. Ik paste me ook altijd aan, met als gevolg eetbuien, omdat ik alles wat ik zelf graag wilde, vond, voelde, etc. onderdrukte. Ik ben heel bang voor afwijzing en dat maakt het extra moeilijk dit patroon te doorbreken. Soms heb ik nog steeds niet door dat ik weer in dezelfde valkuil ben gestapt.

 

Ik ervaar het net als jij als een heel eenzaam proces. Omdat de mensen in mijn omgeving vaak niet echt begrijpen wat ik bedoel en soms vinden dat ik moeilijk doe als ik wel mijn grens aangeef of vertel hoe ik iets ervaar. De drempel om het de volgende keer weer te doen is dan extra hoog en ik ervaar dan een hoop schaamte omdat ik zo ingewikkeld ben. Ik probeer op zulke momenten niet over mezelf te oordelen, maar ik vind dat heel moeilijk. Het kost vaak een paar huilbuien voordat ik echt weet en voel dat ik het goed heb gedaan en ik weer rust kan ervaren.

 

Daarnaast is het besef dat ik zoveel jaren van mijn leven zover van mezelf verwijderd ben geweest en de eetstoornis heb ingezet om overeind te blijven bij vlagen echt heel pijnlijk en verdrietig. Soms heb ik het gevoel dat ik helemaal opnieuw aan het ontdekken ben wie ik nou eigenlijk ben en mijn leven helemaal opnieuw moet opbouwen, maar nu op een manier die wel bij me past. De ene keer geeft me dat een fijn en vrij gevoel, maar vaker ben ik heel onzeker en heel erg bang om het verkeerd te doen.

 

Tegen jou wil ik zeggen: gefeliciteerd met je eigen auto! Ik hoop dat je je verdriet en onzekerheid ook toelaat. Voor jou is dit een grote stap die veel onrust veroorzaakt, wees vooral lief voor jezelf.

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

Wat dapper dat je dit probleem bij jezelf hebt erkent. En wat dapper dat je hiermee aan de slag bent gegaan. Weet je dat ik dat juist volwassen vind? Eigenlijk vind ik deze situatie nieteens zoveel met volwassenheid of niet te maken hebben. Dit is iets wat bij jou denk ik van kinds af aan er in is gebleven. Het betekent niet dat je bijvoorbeeld niet volwassen genoeg bent geworden. 

Afhankelijkheid is heel lastig. En ik snap dat dat als je wat jaren ouder bent geworden er niet makkelijk op wordt. Veel onbegrip, angst, eenzaamheid .. het is niet makkelijk. 

Ook ik herken dit. Ik heb dat van mij nog niet goed genoeg onderzocht om te kijken waar het nou echt precies vandaan komt. 

Eerste stap is erkennen. Dut heb jij gedaan. Tweede is uitdagen en bespreken wat dit met je doet. Doe het in kleine stapjes. Je komt er uiteindelijk achter dat je zoveel meer in je mars hebt dan dat je had gedacht. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

@Elske bedankt voor je reactie, hoe naar ik het in dit geval ook voor jou vind, blijft het fijn te weten dat ik niet de enige ben die hier moeite mee heeft. 

Wat herkenbaar wat je allemaal schrijft! Het is ook echt een eenzaam gevoel, hoe goed iedereen ook zijn best doet. Ik heb heel lang een 'Kel redt zich wel' houding aangemeten en vond dat ik alles alleen op moest lossen. Dat maakte het voor mij zo verschrikkelijk tegenstrijdig en gek om te voelen dat ik juist heel afhankelijk ben. Het heeft daardoor ook lang geduurd voordat ik echt open kon zijn naar de mensen om mij heen. Het mooie vind ik wel, hoe vaker je dit doet, hoe minder eng en met minder schaamte ik dit durf te doen. Dit ligt wel geheel aan wie ik op dat moment echt aangeef hoe ik mij voel en wat er in mijn hoofd gebeurt. 

Wat rot vind ik het om te horen dat jij dat gevoel krijgt als je je grenzen aangeeft. En uit ervaring weet ik hoe moeilijk het is om het juist wel te doen. Door te oefenen leer ik ook steeds meer om op een duidelijke manier aan te geven wat ik wil of vind. Dit is ook pas sinds korte tijd hoor! Waar ik in eerste instantie huilend een vriendin aan de telefoon had om te checken of een gebeurtenis niet de vriendschap had beïnvloed, kan ik bij iedere poging een steeds minder grote afhankelijke houding aannemen. Dus ondanks die schaamte, wil ik je echt aanmoedigen om het te blijven proberen. 

Als het gaat om weten wat je nodig hebt, vind ik ook nog echt heel lastig. de ene keer weet ik dat meteen en de andere keer weet ik dit pas na een paar dagen. Ik voel dan ook veel emotie en verdriet, maar het lukt mij dan vaak niet om echt goed te huilen en dus het compleet toe te laten. Het feit dat ik het dan pas na een paar dagen weet, vind ik zo vervelend. Hoewel ik echt wel weet dat deze instelling en deze gedachtes mij niet helpen, vind ik het heel lastig om het niet te voelen of denken. En schiet ik al snel in mijn oude patroon. 

 

Bedankt voor de felicitaties :) Ben er oprecht heel blij mee. 

Ik ben het zeker aan het proberen en zo nu en dan kan ik er ook even intens verdrietig van zijn en voel mij dan even helemaal verloren. Maar ook dat ebt vast weer weg en krijgt zijn plekje. 

 

Fijne zondag!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84
17 uur geleden zei Miryanna:

Weet je dat ik dat juist volwassen vind? Eigenlijk vind ik deze situatie nieteens zoveel met volwassenheid of niet te maken hebben. Dit is iets wat bij jou denk ik van kinds af aan er in is gebleven. Het betekent niet dat je bijvoorbeeld niet volwassen genoeg bent geworden. 

Hai @Miryanna bedankt voor je berichtje! Zo zou ik het ook willen voelen, komt vast nog wel. Acceptatie van mijn ES en de daarbij komende ongemakken en soms onkunde is niet mijn sterkste punt, maar ik blijf daar aan werken. Het helpt al te weten en vooral horen, dat ik niet de enige ben die hier mee dealt. Het is ook zo lastig uit te leggen aan mensen die dit gevoel totaal niet ervaren en wel willen begrijpen hoe het zit. 

 

Het is ook echt niet makkelijk. Dingen waar een ander al op hun 18e mee moesten dealen, krijg je nu in ene voor je kiezen. En dat veranderen is lastig. Schematherapie heeft mij heel veel inzichten gegeven over mijn eigen patronen en de oorsprong daarvan. Hoe ik eerst alleen naar een traumatische gebeurtenis kon kijken, waarvan ik dacht dat daar alles uit was ontstaan. Weet ik nu dat er in mijn jeugd al bepaalde zaadjes waren geplant. Heel vervelend om dit te gaan zien, maar gek genoeg ook verhelderend. Het heeft een bepaalde mildheid gegeven aan mijn kijk op mijn jeugd en de gebeurtenissen die allemaal gebeurd zijn. Wellicht een tip om op die manier de oorsprong van jouw afhankelijkheid te ontdekken. 

Kleine stapjes is het sleutelwoord. Heel lastig om dit ook zo te doen en daarvan juist de waarden van in te zien, want meestal is het wat mij betreft hoe sneller hoe beter. Maar juist die kleine stapjes zijn zo belangrijk. 

 

Ook jij nog een fijne zondag!!

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.