Spring naar bijdragen
Blueeyes

De stap naar hulp

Aanbevolen berichten

Blueeyes

Hey allemaal

 

Mag ik vragen wat zeg maar ervoor heeft gezorgd dat jullie hulp hebben ingeschakeld? Kwam dat door je situatie? Door iemand? Doordat je het zelf genoeg vond?

En uhhm.. was je dan niet bang om dan dus dikker te worden 😅

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Natuurlijk wel ;)

 

Mijn motivatie was in eerste instantie voornamelijk extern: mijn toenmalige partner had min of meer een ultimatum gegeven. Ik vond het destijds zeker nog niet erg genoeg, en was nog niet bereid stappen te zetten op het gebied van eten/gewichtsherstel, maar ik zag op zich wel het nut in van proberen mezelf beter te leren kennen en beter te gaan snappen waarom ik überhaupt een eetstoornis had. Dus daar zijn mijn therapeute en ik eerst mee aan de slag gegaan. Gelukkig kon dat bij HC.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Voor mij was het een combinatie van factoren die ervoor zorgden dat ik uiteindelijk hulp heb gezocht.

- de toekomst samen met mijn  vriend, want we zouden graag kinderen willen, maar zoals ik met mijn lichaam omging, was dit niet mogelijk;

- door het compenseren hield mijn lichaam er langzamerhand mee op nog te werken;

- ik voelde mij lichamelijk altijd bijzonder ziek, geen energie, geen levensvreugde meer.

Eigenlijk was ik de wanhoop nabij, omdat ik door een lichamelijke ziekte tot dan toe door diverse organisaties al geweigerd was voor hulp.

Op een gegeven moment kwam ik een oude vriendin tegen die vertelde dat zij bij HC in behandeling was en hoe dit ging. Daarop heb ik mij gelijk aangemeld en nu ben ik meer dan een jaar onderweg in de behandeling. 

 

En natuurlijk had ik de angst om aan te komen, maar ergens weet/wist ik ook dat ik van de gedachten af moest dat mijn gewicht bepaalt wie ik ben en hoe ik leef. 

Wat doet jou twijfelen om hulp te vragen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Voor mij was dat in eerste instantie de druk van buitenaf. Als kind heb je niet echt een keus ;).

 

Als volwassene kwam ik op een leeftijd dat ik echter echt genoeg had van mijn eetstoornis en vastliep in mijn opleiding en eigenlijk heel mijn persoonlijke leven. Door het niet kunnen uiten van emoties, stomme regeltjes, het eten altijd belangrijker maken dan persoonlijke relaties terwijl ik dat helemaal niet wil en hierdoor heel eenzaam worden, etc.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
Op 20-10-2018 om 08:25 zei IV93:

Voor mij was dat in eerste instantie de druk van buitenaf. Als kind heb je niet echt een keus ;).

 

Als volwassene kwam ik op een leeftijd dat ik echter echt genoeg had van mijn eetstoornis en vastliep in mijn opleiding en eigenlijk heel mijn persoonlijke leven. Door het niet kunnen uiten van emoties, stomme regeltjes, het eten altijd belangrijker maken dan persoonlijke relaties terwijl ik dat helemaal niet wil en hierdoor heel eenzaam worden, etc.

 

Hetzelfde. Plus na 21 jaar eetstoornis: botontkalking, geen menstruatie sinds mijn 14e. 
Ik wil niet meer beheersd worden door iets anders: ik wil leven, me vrij voelen, puur en authentiek zijn. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SylviaVG

Hoi Blueeys!

 

Bij mij heeft een vriendin mij de ogen geopend. Ik ging al naar een voedingsdeskundige met mijn hulpvraag, die zei ook op een gegeven moment dat ze mij niet verder kon helpen, dat ik professionele hulp nodig had. Die vriendin was zo bezorgd om mij dat ze moest huilen. Deze twee vrouwen hebben mij wakker geschud. 

 

Ik dacht dus heel lang dat het nog wel prima ging. En ik vond het ook eng om in therapie te gaan. Ik was niet bang om aan te komen, maar meer bang om met mijzelf geconfronteerd te worden. Bang voor de reacties van mensen om mij heen. Dus ja, bang zijn of angst voelen is heel normaal. 

 

Denk je dat jij de stap aandurft? 

 

Liefs, 

Sylvia

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Hee Blueeyes,

Bij mij was het toch wel een heel specifiek moment. Mijn ouders waren me al weken aan het waarschuwen dat het de verkeerde kant op ging maar ik wilde ze natuurlijk niet geloven.
Ik werkte destijds in de thuiszorg en toen ik tijdens mijn dienst letterlijk met mijn handen mijn benen in de auto moest zetten omdat ik er geen kracht meer in had, wist ik dat het goed mis was. Na mijn dienst kwam ik thuis en ben ik op de bank gaan liggen. Ik durfde mijn ouders niet te bellen (ze waren op een verjaardag een uur bij mij vandaan). Toen ze eenmaal thuis kwamen heb ik zelf voorgesteld om naar het ziekenhuis te gaan. Ik was op. Daarmee is het molentje gaan draaien, en nu - inmiddels 3 jaar verder - kan ik zeggen dat het heel goed met me gaat en ik stiekem zelfs denk dat ik mijn behandeling bijna kan afronden (psst, dit heb ik nog niemand verteld 🙊).

Als antwoord op je tweede vraag: ja. Ik denk dat iedereen die voor het eerst in behandeling gaat voor zijn eetstoornis bang is voor het aankomen ('dikker worden' zoals jij het noemt). Maar hoe eerder je een gezond gewicht bereikt, hoe eerder je aan de slag kunt met datgene dat je nou écht dwarszit. Ik merkte met mijn ondergewicht dat ik totaal geen concentratie en kracht had om me op herstel te richten. Toen ik eenmaal wat was aangekomen kwam de realisatie dat ik het leven met een eetstoornis helemaal niet wilde! Als je je mindset eenmaal op die manier hebt kunnen omzetten dan gaat het met vallen en opstaan steeds beter en zul je zien dat je de hele wereld aankan. Zonder eetstoornis ;)

Ik ben heel benieuwd hoe het met je gaat en of je de stap hebt durven zetten.

Liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blueeyes
Op 28-10-2018 om 13:37 zei PeggyV:

Hee Blueeyes,

Bij mij was het toch wel een heel specifiek moment. Mijn ouders waren me al weken aan het waarschuwen dat het de verkeerde kant op ging maar ik wilde ze natuurlijk niet geloven.
Ik werkte destijds in de thuiszorg en toen ik tijdens mijn dienst letterlijk met mijn handen mijn benen in de auto moest zetten omdat ik er geen kracht meer in had, wist ik dat het goed mis was. Na mijn dienst kwam ik thuis en ben ik op de bank gaan liggen. Ik durfde mijn ouders niet te bellen (ze waren op een verjaardag een uur bij mij vandaan). Toen ze eenmaal thuis kwamen heb ik zelf voorgesteld om naar het ziekenhuis te gaan. Ik was op. Daarmee is het molentje gaan draaien, en nu - inmiddels 3 jaar verder - kan ik zeggen dat het heel goed met me gaat en ik stiekem zelfs denk dat ik mijn behandeling bijna kan afronden (psst, dit heb ik nog niemand verteld 🙊).

Als antwoord op je tweede vraag: ja. Ik denk dat iedereen die voor het eerst in behandeling gaat voor zijn eetstoornis bang is voor het aankomen ('dikker worden' zoals jij het noemt). Maar hoe eerder je een gezond gewicht bereikt, hoe eerder je aan de slag kunt met datgene dat je nou écht dwarszit. Ik merkte met mijn ondergewicht dat ik totaal geen concentratie en kracht had om me op herstel te richten. Toen ik eenmaal wat was aangekomen kwam de realisatie dat ik het leven met een eetstoornis helemaal niet wilde! Als je je mindset eenmaal op die manier hebt kunnen omzetten dan gaat het met vallen en opstaan steeds beter en zul je zien dat je de hele wereld aankan. Zonder eetstoornis ;)

Ik ben heel benieuwd hoe het met je gaat en of je de stap hebt durven zetten.

Liefs, Peggy.

Dankjewel voor je open reactie!! Wat super mooi dat je denkt dat je je behandeling bijna af kunt ronden. Heel blij voor je meid. Wat fijn ook om te lezen, die succeservaringen!!

 

Het gaat heel wisselend met mij. Vaak heb ik het gevoel dat ik gewoon op de automatische piloot sta, emoties uitgeschakeld en gewoon doorgaan. Ik ben continu bezig in mijn hoofd met de vraag wel/geen hulp zoeken. Idd angst om dikker te worden. Ik denk dat mijn grootste angst is dat het eten bij mij toch niet zo erg is als dat ik zelf misschien denk. Dat ze zeggen dat het wel meevalt.

Ik ben een paar jaar geleden ook naar een psycholoog gegaan en die zei dat ik net geen depressie had omdat ik nog met plezier naar mijn werk ging. Dus dan zal dit misschien ook wel zoiets zijn. Gewoon bang dat ik het alsnog alleen moet doen. Bang dat ik niet serieus genomen word. Dat ik mezelf voor gek zet..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Hee @Blueeyes

Je angsten snap ik helemaal! Daar had ik ook erg veel last van en heeft me lang doen twijfelen om naar de huisarts te gaan. Ik was ook vooral bang dat er werd gezegd dat het zou meevallen omdat ik geen overgewicht heb. Echter kijken ze gelukkig veel verder dan alleen dat cijfertje op de weegschaal.

 

7 uur geleden zei Blueeyes:

Ik ben een paar jaar geleden ook naar een psycholoog gegaan en die zei dat ik net geen depressie had omdat ik nog met plezier naar mijn werk ging. Dus dan zal dit misschien ook wel zoiets zijn. Gewoon bang dat ik het alsnog alleen moet doen. Bang dat ik niet serieus genomen word. Dat ik mezelf voor gek zet..

Ik wil hier even over zeggen dat je geen depressie nodig hebt (of eetstoornis of wat voor label dan ook) om hulp te vragen/krijgen. Als jij een probleem hebt en je komt er zelf niet uit, heb jij het recht om daar hulp voor te vragen.

Mijn ervaring bij de huisarts is dat ze je altijd serieus nemen en je echt niet voor schut staat! 

Ik hoop echt dat je de stap durft te nemen want ook jij verdient het om gelukkig te zijn ❤

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
A-M

Hoi @Blueeyes

 

Na een lange periode van ontkenning en geen sociale 'controle' (bij mij is het echt bergafwaarts gegaan toen ik 6 maanden alleen naar de andere kant van de wereld ging voor stage), was het bij mij uiteindelijk ook een heel specifiek moment.

Mijn ouders waren een aantal maanden eerder langs geweest en hadden kleren voor me meegenomen. Toen ik mijn lievelingsbroek wilde aantrekken, viel deze spontaan naar beneden. Ik was ook al een keer eerder flauw gevallen in een supermarkt. Zelfs na deze momenten wilde ik nog niet toegeven dat ik al lange tijd wel degelijk een ES had...

Toen ik weer thuis kwam volgde een ultimatum van mijn toenmalige vriend, veel geschrokken vrienden, en mijn ouders hebben uiteindelijk onze huisarts ingeschakeld. Tijdens een gesprek met hem en een medische check, is toen het moment van besef gekomen. Op wonderbaarlijke wijze (zo noem ik het altijd maar..) is ook de wil om beter te worden toen snel gestart.

Ik heb dit op eigen kracht gedaan, met veel lieve mensen om me heen. Dit was op zijn zachts gezegd een pittige strijd en ik ben een tijdje ook de andere kant opgeslagen. Van nauwelijks meer eten werden het eetbuiten. Met behulp van sport en een voedingsschema via de sportschool ben ik langzaam de weg naar herstel gaan bewandelen.

 

Tuurlijk was de angst van aankomen continue aanwezig maar ik kreeg er zo veel dingen voor terug; kracht, positiviteit, en vooral de energie om weer leuke dingen te kunnen doen. Dit was voor mij onvoorwaardelijk. Tevens had een van mijn beste vriendinnetjes al jaren een ES en ik wist diep van binnen dat ik het niet zo ver wilde laten komen. Ik heb ook altijd gedacht dat het bij mij minder erg was, maar daarmee hield ik mezelf voor de gek. In mijn geval, de jaren slijten.. het gevoel van bang zijn om dikker te worden zal nooit helemaal verdwijnen maar ik heb het een plekje kunnen geven. Ik denk en weet ook dat ik  'geluk' heb gehad, want je mind kan zo ontzettend sterk zijn, dat ervaar ik nu nog steeds. De angst die je beschrijft van bang zijn om niet serieus genomen te worden, jezelf voor gek zetten, dat heb ik nog steeds wel eens. Bang zijn dat je raar bent, of anders... Maar weet je, wie bepaalt dat eigenlijk? Als mensen dat zeggen of je dat gevoel geven, zijn ze je niet waard!!

Je bent mooi zoals je bent, in any other way, want je bent uniek. Daar moet je proberen je kracht uit te halen. 

Het feit dat je er over nadenkt en met de gedachte speelt van wel/geen hulp zoeken is naar mijn idee al een eerste stap! En wees niet bang, je bent niet alleen!!

Lief zijn voor jezelf 🍀 🤗

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NijnB

Hoi blueeyes, ik heb mij van het weekend aangemeld en wil je bedanken dat jij deze vraag hebt gesteld, ik lees heel graag mee met de reacties die je krijgt. Op dit moment heerst er heel veel chaos in mijn hoofd, hoop wat rust te vinden in het lezen van alle berichten en onderwerpen op het forum.

 

liefs NijnB

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV
23 uur geleden zei Blueeyes:

Dankjewel voor je open reactie!! Wat super mooi dat je denkt dat je je behandeling bijna af kunt ronden. Heel blij voor je meid. Wat fijn ook om te lezen, die succeservaringen!!

 

Het gaat heel wisselend met mij. Vaak heb ik het gevoel dat ik gewoon op de automatische piloot sta, emoties uitgeschakeld en gewoon doorgaan. Ik ben continu bezig in mijn hoofd met de vraag wel/geen hulp zoeken. Idd angst om dikker te worden. Ik denk dat mijn grootste angst is dat het eten bij mij toch niet zo erg is als dat ik zelf misschien denk. Dat ze zeggen dat het wel meevalt.

Ik ben een paar jaar geleden ook naar een psycholoog gegaan en die zei dat ik net geen depressie had omdat ik nog met plezier naar mijn werk ging. Dus dan zal dit misschien ook wel zoiets zijn. Gewoon bang dat ik het alsnog alleen moet doen. Bang dat ik niet serieus genomen word. Dat ik mezelf voor gek zet..

 

Hoi @Blueeyes,

 

Wat goed om te horen dat je het fijn vindt om succeservaringen te lezen. Ik schreef het natuurlijk ook om te laten dat er zoveel mogelijk is.

 

Ik begrijp je angst, die kan heel reeël aanvoelen. Maar is het dat ook? Ga je daadwerkelijk ‘dikker’ worden of ga je je gezondheid terugkrijgen? 

 

Wat vervelend om te lezen over je vroegere ervaringen met een psycholoog. Ik denk dat je niet bang hoeft te zijn dat hulpverleners denken dat het wel meevalt. Zodra je relatie met eten je dagelijkse leven negatief beïnvloedt dan valt dat al niet mee toch? Dat je er zelf zo over denkt dat is natuurlijk meer dan normaal, wij denken altijd dat het niets voorstelt. Terwijl dat 9 van de 10 keer wél het geval is. 

 

Het gevoel dat je alles op de automatische piloot doet en je emoties hebt uitgeschakeld, zou dat een motivatie kunnen zijn om het in ieder geval te proberen met hulp? Je kunt altijd terug, dat is iets dat je je hele behandeling kunt onthouden. Het is niet de bedoeling maar als je zelf vindt dat je ‘te dik’ wordt, dan ga je toch gewoon weer terug? Dat is iets dat mijn therapeute me altijd vertelde omdat ze wist dat ik dat uiteindelijk niet zou willen. Je krijgt namelijk je energie terug, je lichaam gaat weer optimaal functioneren en je kunt weer genieten van de dingen die je gelukkig maken. Dat is het allemaal waard.

 

Hopelijk heb je hier iets aan 😘

 

Heel veel liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
openocean

@Blueeyes hoi,

Bij mij was het dit keer een docent die zei: 'niet eten is niet functioneren en als je niet functioneert ga je dit jaar waarschijnlijk niet halen' aangezien ik dit heel graag wil heb ik in een 'up bui' zoals ik dat noem (als ik me even sterk voel en vastberaden) de dokter gebeld en een afspraak gemaakt. Ik ben nog niet bij de therapeut geweest, maar ik denk maar zo ik kan altijd terug. Maar bij mij is 't ook zo dat ik weet hoe fijn 't is als je er vanaf bent. Ben 3 jaar eetstoornis vrij geweest en dit was heerlijk. Ik zat daarvoor heel diep en was eigenlijk uitbehandeld, maar toen ik eindelijk een fijne therapeut had gevonden (dat 't klikt is echt belangrijk) is het me toch gelukt toen. Misschien lukt 't als je een keer zo'n ' up bui/impulsieve bui' hebt gewoon bellen, niet nadenken maar gewoon bellen. Terug kan altijd. Of je vraagt het iemand om te bellen, misschien een vriend/vriendin/vertrouwenspersoon/ouders. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
openocean

@Blueeyes ps. Het is trouwens al een hele stap trouwens dat je het hier post! Realiseer je dat goed! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
XXSkinny

@Blueeyes Ik ben een aantal jaar geleden lid geweest van een andere forum. Ik denk dat ik mij überhaupt pas besefte dat ik in behandeling kon gaan voor mijn ES omdat er daar meiden waren die in behandeling zaten. Ik had me nooit echt gerealiseerd dat ik dat ook mocht ofzo hulp krijgen in zulke mate. Dit klinkt vast gek, maar ik was gewend aan leven met een ES en er was niet echt iemand om mij heen die signaleerde van he jo dit is niet de bedoeling. Mijn ouders vonden dat ik mij aanstelde en ik heb dan uiteindelijk ook zelf hulp gezocht en mij er hard voor moeten maken naar mijn ouders toe dat ik behandeling nodig had (dit is volgens mij omgekeerde wereld maar oke xD). Ik ben er dus in ieder geval over na gaan denken door er met mensen over te praten, dagboekjes te lezen, en topics als dit te openen ;). Ik ben er toen best snel achter gekomen dat ik heel graag behandeling wilde omdat ik eindelijk ook gelukkig wilde zijn en niet meer in mijn kooi wilde leven. Ik heb wel heel veel hulp gehad van mijn counselor op school.

 

Ik ben in mijn behandeling nooit echt met mijn gewicht bezig geweest. Mijn eetstoornis is echt een bijwerking van achterliggende problematiek laat maar zeggen. Deze manier van werken hielp bij mij het meest dus zo heb ik de behandeling doorlopen. (btw ik was echt terrified all the way XD)

 

Ik vind het trouwens heel dapper van je dat je deze grote stap gezet hebt. Het is veel makkelijker om je ervoor te verstoppen.Maar de nieuwsgierigheid er naar tonen vind ik echt heel knap!

Ik hoop dat je iets aan mn verhaal hebt.

 

Liefs, XXSkinny

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.