Spring naar bijdragen
Persephone

Vallen, opstaan en weer vallen

Aanbevolen berichten

Persephone

Het is weer zover. Ik heb een terugval. De lijst met verboden eten is de afgelopen weken flink gegroeid en mijn gewicht gedaald. Ik weeg mijn eten, eet dan de helft. Tijdens het eten plan ik de volgende maaltijd zorgvuldig. Ik word er moe van. Moe van mezelf. Moe van terugslagen die ik hoopte achter me te hebben gelaten. Helaas, het mocht niet zo zijn. 

 

Ik lig wéér op de grond en vind het moeilijk om mezelf nogmaals op te rapen. Op de één of andere manier mis ik motivatie? om weer hieruit te komen. Hoe gaan jullie om met deze terugvallen? Hebben jullie hier ervaring mee? Hebben jullie tips om toch weer te vechten?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Persephone,

Welkom, fijn dat je jezelf helpt door het inzien van wat er speelt, wat je aan het doen bent, door het plaatsen van een berichtje hier op het forum :-). 

Wat ontzettend naar ook om te lezen dat je een terugval hebt, om hopeloos van te worden hè; dat gevoel ligt op de loer... 
Als eerste is mijn vraag: wat maakt dat je nu een terugval hebt? Terugkjkend naar de laatste tijd: zijn er dingen gebeurd, zijn er dingen niet gebeurd, ben je teleurgesteld, angstig geworden, ben je strenger geworden voor jezelf of zijn er andere dingen (groot en / of klein) die een rol spelen nu in jouw leven? 
 

7 uur geleden zei Persephone:

Ik word er moe van. Moe van mezelf. Moe van terugslagen die ik hoopte achter me te hebben gelaten. Helaas, het mocht niet zo zijn. 

Hierover wil ik als eerste iets herformuleren, namelijk 'helaas, het mocht niet zo zijn' naar 'goh, ik zit in een nieuwe fase in het proces van mijn herstel / leven en heb blijkbaar iets te leren wat ik nog niet lijk te zien'. 
Je stelt een aantal vragen, ga er eens proberen antwoord op te geven en hoop dat je er iets aan hebt:

Zeker herkenbaar, het is zo'n lang proces. En dat is wat het is: een proces. Het heeft niet echt een duidelijk begin en ook geen duidelijk eind, zoals alles in het leven denk ik. Dus ook dit niet. In wat je schrijft hierboven lees ik dat je hoop en verwachtingen hebt. Logisch, menselijk:-). Maar ook dingen die je in de weg kunnen staan: je wilt (onbewust) dat het een bepaalde kant uit gaat, als het een andere kant opgaat (wat altijd tijdelijk is) raak je teleurgesteld. Het enige wat er is, is dit moment. Ik denk dat het belangrijk is dat je je (weer) bedenkt dat dit proces dus van continue aard is, het is een cyclisch proces. Ieder mens heeft kwetsbaarheden en in bepaalde periodes komen die kwetsbaarheden naar boven om te maskeren wat er eigenlijk speelt. Een moment van vergeten bewust te zijn misschien? Bewust van wat er in jouw leven speelt, wat er in jou speelt. 

Dus: wat speelt er in jouw leven, bewustzijn van het proces van herstel / het leven, bewust van jouw hoop en verwachtingen, eerlijk zijn naar jezelf. 


Hoe is jouw leven nu op het gebied van vrije tijd, werk, jouw sociale leven, slaap, zingeving?
En op welke manier betrek je nu belangrijke anderen in het proces waarin je zit? (Zou je op hen misschien een ander beroep kunnen doen dan je misschien nu doet, wat is helpend voor jou?)

Ik kan me voorstellen dat je voelt dat je motivatie mist en ik vraag me af of het wel zo is. Zou het kunnen zijn dat je juist teleurgesteld bent (in jezelf, misschien ook wel in anderen) en blijft hangen in dat gevoel waardoor je moedeloos wordt en in de glijdende schaal naar beneden gaat? Misschien is die motivatie er wél maar kun je er eventjes niet bij?

Bovenstaande dingen schrijf ik niet zomaar maar vanuit mijn eigen ervaring. 
Ik zit momenteel ook giga in de eetstoornis en ik ben bovenstaande dingen gaan toepassen. Meditatie, bewust worden van mijn gevoelens, proberen niet te oordelen, proberen lief te zijn voor mezelf en ook streng door zoveel mogelijk te doen wat werkt / wat goed is voor me (ik probeer een goede vriendin te zijn voor mezelf, zelfs wanneer ik voel dat ik dat eigenlijk niet wil, of stom vind, etc.), door belangrijke anderen te betrekken en eerlijk te zijn naar hen, door zo min mogelijk mee te gaan in negatieve gedachten / niet helpende gedachten en de focus juist te leggen op gedachten die wel werken, door niet te veel naar de toekomst en / of het verleden te kijken en juist wel zo veel mogelijk in het hier en nu te leven, door mijn dag- en nachtritme zo goed mogelijk vorm te geven, door zo min mogelijk verwachtingen en hoop te hebben en de situatie zoals die op ieder moment is zo radicaal mogelijk te accepteren. 

Ik wens je dat je lief kunt zijn voor jezelf, praat tegen jezelf op een manier waarop je tegen mensen praat die je lief hebt. 

Lieve groet,

Seolenna
 

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Persephone

Seolenna, heel erg bedankt voor je steun en tips. 

 

Het is inderdaad een proces wat komt en gaat. Maar ik had het nu niet verwacht. Mijn leven is juist in positieve zin veranderd. Mijn leefsituatie is beter, heb een leuke baan en een partner. 

 

Er zijn er maar weinig die weten van mijn eetstoornis. Mijn partner en mijn ouders weten er niet van. Dit maakt steun dan ook lastig. Daarbij maken ze grapjes over mijn lichaam die ook niet helpen. Kan het ze moeilijk kwalijk nemen omdat ze er niks van weten. Ik heb het altijd goed verborgen weten te houden. 

 

Als ik eerlijk ben voel ik me soms wel erg alleen, ook buiten mijn stoornis om. Alhoewel mijn partner veel van mij houd en ik van hem heeft hij niet altijd de aandacht voor mij die ik zou willen en nodig heb. Vind het lastig om hier met hem over te praten, hij slaat dicht. 

 

Ik durf verder ook niet veel mensen te vertellen over mijn probleem. Ik schaam me en ben bang dat ik mensen teleurstel. Zeker omdat ik nou juist zon stabiele, zekere vrouw lijk. Mijn ouders bijvoorbeeld zijn hier erg trots op.  

 

De acceptatie waar je over praat is een goed begin denk ik. Ik zit nu nog teveel in de teleurstelling van mijn terugval. 

 

Nogmaals bedankt voor je tips :) en ik wens jou ook veel sterkte en succes met je terugval. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Goedemorgen Persephone,

Dank je wel voor jouw hart onder mijn riem en ook heel graag gedaan voor het schrijven van mijn reactie :-).

Wat naar dat je je zo alleen voelt. Dat is echt een rot gevoel en zeker wel heel herkenbaar. 
In wat voor dingen voel je je nog meer alleen?

Heel naar dat je het gevoel hebt dat je een bepaald beeld neer moet zetten om geaccepteerd te worden door jouw ouders en jouw partner. Ik denk dat ze jou zoveel meer gunnen. Dat ze jou gunnen om jezelf te kunnen zijn, met al je karakter eigenschappen, dat je je vrij en gelukkig voelt, dat je verbondenheid voelt met de mensen om je heen.

Ik denk wel, zo lang je je eetstoornis (en daarmee een stuk meer van jezelf dan alleen de eetstoornis waarschijnlijk) verborgen houdt voor jouw ouders en partner, je dit gevoel van eenzaamheid zult blijven houden. Je houdt een gedeelte van jouw zijn, van jouw leven, voor jezelf en hierdoor ben je ook alleen daarin. Zo te lezen heb je bepaalde denk-overtuigingen waardoor je dit doet, waardoor je dit jezelf aan-doet eigenlijk, en die lijken je ontzettend veel angst te brengen. Angst om niet geaccepteerd te worden, angst om erbuiten te vallen, angst om alleen te zijn? Herken je één van die angsten of niet, misschien zijn er nog andere angsten die spelen? 

Je noemt dat er weinigen zijn die weten van jouw es. Zijn die mensen op de hoogte van jouw terugval nu? 

Ik wens je vandaag ook veel sterkte en wens je toe dat je altijd jezelf mag zijn.
 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Persephone

@Seolenna ik denk dat ik de angst om alleen te zijn zeker voel. Ik ben ook een echte pleaser, om mensen maar niet boos te laten zijn en mij misschien te verlaten. Hierdoor heb ik ook moeite om gevoelens die niet positief zijn te delen met bijvoorbeeld mijn partner. Het helpt niet dat hij een erg kort lontje heeft en dus ook snel boos wordt. Dit probeer ik altijd te vermijden, niet altijd goed voor mij. 

 

Ja er is er één die weet dat ik een terugval heb. Hij steunt mij hier nu ook in. Wat erg fijn is:) 

ik vind het wel pijnlijk dat ik het wel met hem deel en niet met mijn partner of directe familie. Maar op de een of andere manier durf ik het niet. Ben ik bang dat ze boos worden, teleurgesteld en ik schaam me. Ben een volwassen vrouw, en es wordt door hun meer als een puberteit iets gezien..

 

heb jij het je directe omgeving vertelt? Hoe heb je dat gedaan?

 

liefs en sterkte vandaag, p 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey
1 uur geleden zei Persephone:

Maar op de een of andere manier durf ik het niet. Ben ik bang dat ze boos worden, teleurgesteld en ik schaam me. Ben een volwassen vrouw, en es wordt door hun meer als een puberteit iets gezien..

 

heb jij het je directe omgeving vertelt? Hoe heb je dat gedaan?

Wat mij erg helpt om te delen met mij directe omgeving is stil te staan bij wat me beweegt om dit te doen. Voor mij bijvoorbeeld is het om er openheid over te geven, omdat ik merkte dat het tussen mij en de ander in stond. En ik verlangde naar openheid, niet meer de last meedragen van het moeten verbergen. Eigenlijk hele mooie goede motieven, die gericht zijn op relatie.

Als je bang bent dat ze het als een puberziekte zien, misschien kan je wat informatie opzoeken waarin je je herkent, en dat laten lezen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Persephone

@Linsey Hmm ik denk dat ik dat wel kan proberen. In ieder geval bij mijn partner. Merk dat ik erg in mezelf gekeerd ben wat voor hem ook lastig is wanneer hij niet weet waarom.  Om eerlijk te zijn ben ik ook moe van het verbergen, dat kost zoveel energie. Ik ben ook iemand die liegt om niet te eten, wat werkt omdat ik ook Prikkelbare darm heb. Dat liegen wil ik ook niet meer, eerlijkheid vind ik zelf belangrijk en voel me enorm schuldig dat ik dat niet ben..

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Wat naar dat je nu alles zo alleen doet. Dat is echt heel erg eenzaam. Maar ergens denk ik ook dat je omgeving bijna moet afvragen wat je soms zo doet veranderen. Een eetstoornis maakt je tenslotte echt wel iets prikkelbaarder. Ook al denk je het nog zo goed te verbergen. 
Proud schreef hier van de week vond ik een goede blog over: Hoe de eetstoornis ons veranderde

 

Het zou mooi zijn als je die kwetsbaarheid toch zou durven tonen omdat ik toch wel lees dat je graag eerlijk wilt zijn. ❤️ Ik gun je vooral dat stukje zelfzorg!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Persephone

@IV93 dat is lief dankjewel❤️ Ik ga zeker even een kijkje nemen op die blog. Het is inderdaad erg eenzaam. Mijn omgeving denkt vooral dat ik dan stress heb, en daarom wat gevoeliger ben. Mijn partner lijkt het minder op te vallen. Of althans hij zegt er niks van. Hij zit zelf met stress op het werk dus ik denk dat hij daar meer mee bezig is op het moment.  Ik ga zeker mijn best doen eerlijk te zijn. Ik ben ook wel klaar met dit alleen doen:( ben echt daarom oprecht zo blij dat een forum als dit bestaat! Zo fijn om openlijk te praten hierover 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NijnB

Lieve @Persephone al is je bericht al van vorige week, wilde je toch zeggen dat ik respect voor je heb dat je dit gevoel met ons wil delen. Ik herken er helaas veel te veel in, kom er later op terug.

 

liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.