Spring naar bijdragen
Becka

Omgaan met ES en je ouders

Aanbevolen berichten

Becka

Lieve allemaal,

 

ik merk dat ik veel moeite heb om met mijn ouders over mijn problemen op het gebied van de ES te praten. Begrijp me niet verkeerd, mijn ouders zijn echt schatten en eigenlijk kan ik letterlijk over alles met ze praten! Maaaaaaar... 

mijn vader begrijpt het alleen niet helemaal wat er met mij aan de hand is (nou moet ik zeggen dat ik mijzelf ook niet altijd begrijp, maar dat terzijde) en ook het uitleggen en de eeuwig durende gesprekken helpen niet echt. Hierdoor voel ik mij van zijn kant gewoon niet echt begrepen. Hij kan hier denk ik niet echt iets aan doen, want hij snapt het gewoon niet ofzo(?). 

Mijn moeder is een super nuchter persoon die het probleem op een heel andere manier niet echt lijkt te begrijpen. Meer op een manier van: huh, je bent toch goed zoals je bent? Waarom doe je jezelf nou - fysiek en mentaal - constant pijn? Je hebt toch controle over je gedachten en niet andersom? Soms kunnen gesprekken met haar mij even terug halen naar de aarde als het ware en lijk ik een helder momentje te hebben: "waar ben ik in godsnaam mee bezig?!" Maar vaak voel ik mij ook juist heel onbegrepen en gekwetst na deze gesprekken. Ik voel me schuldig. Schuldig tegenover andere mensen over het feit dat ik zo leef zoals ik leef. Over het feit dat ik geen controle heb over mijn gedachten, maar de gedachten mij controleren. En schaamte, schaamte over dat ik anderen pijn doe door mijzelf pijn te doen.

 

Nou, dit even als achtergrondinformatie. Nu mijn vraag aan jullie: hoe gaan jullie met je ouders om op gebied van de ES? En hoe gaan jullie om met je onbegrepen voelen? Alle tips zijn welkom😊

 

Liefs,

Rebecca

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
A-M

Hi @Becka

Allereerst; wat goed dat je met je ouders over de ES praat, en ook kan praten! Ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk is maar het is fijn dat ze zo lief voor je zijn en dat je over alles met ze kan praten. Ik denk dat het voor heel mensen moeilijk te begrijpen is. En ouders.. ze  maken zich uiteraard natuurlijk zorgen om hun kind(eren), ze willen het liefst dat alles goed gaat, zeker qua gezondheid.

Het lijkt me lastig dat je met je moeder aan de ene kant goed kunt praten over de ES maar de gesprekken je aan de andere kant ook een heel ander gevoel kunnen geven. Is hier een reden voor denk je? Of iets wat je moeder dan zegt of laat merken waardoor het gevoel kan omslaan? Ik begrijp heel goed dat je je onbegrepen voelt, maar vergeet niet dat ze altijd het beste met je voor hebben en iedereen vanuit eigen kunnen iets goeds probeert te doen, of iets voor je wil betekenen. Ik hoop dat je schuldgevoelens en schaamte niet de overhand nemen, je kan er namelijk niets aan doen en je doet het niet expres! Ik denk dat het heel goed is dat je je gevoelens hier deelt en er open over durft te zijn, want het is een veilige omgeving waar anderen je begrijpen en je hopelijk extra steun kunt vinden.

Zelf vond ik het ook lastig om met mijn ouders te praten over mijn ES, zeker omdat ze erg nuchter zijn en gevoelens überhaupt niet snel besproken werden. Eigenlijk merk ik dat het pas jaren later ter sprake 'kon' komen, en dan nog bleef het oppervlakkig. Ik heb ze dit niet kwalijk genomen, maar geprobeerd om juist de fijne momenten samen te koesteren en liefde en steun te vinden in andere dingen. 

De onbegrepen gevoelens heb ik af en toe met met vrienden besproken en op een later moment met een psycholoog. Het kan je misschien helpen om wat dingen op te schrijven, hier heb ik zelf veel aan gehad. 

Probeer je energie voor jezelf te bewaren en je niet te druk te maken om je ouders, dat zullen zij ook het liefst willen. Houd ze dichtbij 🤗

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Becka
7 minuten geleden zei A-M:

Hi @Becka

Allereerst; wat goed dat je met je ouders over de ES praat, en ook kan praten! Ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk is maar het is fijn dat ze zo lief voor je zijn en dat je over alles met ze kan praten. Ik denk dat het voor heel mensen moeilijk te begrijpen is. En ouders.. ze  maken zich uiteraard natuurlijk zorgen om hun kind(eren), ze willen het liefst dat alles goed gaat, zeker qua gezondheid.

Het lijkt me lastig dat je met je moeder aan de ene kant goed kunt praten over de ES maar de gesprekken je aan de andere kant ook een heel ander gevoel kunnen geven. Is hier een reden voor denk je? Of iets wat je moeder dan zegt of laat merken waardoor het gevoel kan omslaan? Ik begrijp heel goed dat je je onbegrepen voelt, maar vergeet niet dat ze altijd het beste met je voor hebben en iedereen vanuit eigen kunnen iets goeds probeert te doen, of iets voor je wil betekenen. Ik hoop dat je schuldgevoelens en schaamte niet de overhand nemen, je kan er namelijk niets aan doen en je doet het niet expres! Ik denk dat het heel goed is dat je je gevoelens hier deelt en er open over durft te zijn, want het is een veilige omgeving waar anderen je begrijpen en je hopelijk extra steun kunt vinden.

Zelf vond ik het ook lastig om met mijn ouders te praten over mijn ES, zeker omdat ze erg nuchter zijn en gevoelens überhaupt niet snel besproken werden. Eigenlijk merk ik dat het pas jaren later ter sprake 'kon' komen, en dan nog bleef het oppervlakkig. Ik heb ze dit niet kwalijk genomen, maar geprobeerd om juist de fijne momenten samen te koesteren en liefde en steun te vinden in andere dingen. 

De onbegrepen gevoelens heb ik af en toe met met vrienden besproken en op een later moment met een psycholoog. Het kan je misschien helpen om wat dingen op te schrijven, hier heb ik zelf veel aan gehad. 

Probeer je energie voor jezelf te bewaren en je niet te druk te maken om je ouders, dat zullen zij ook het liefst willen. Houd ze dichtbij 🤗

hey @A-M!

Ja ik 'moet' wel, voor mijn gevoel. Ze vragen er af en toe naar (ik woon aan de andere kant van het land en ik zie ze maar eens in de maand ongeveer. Het voelt voor mij extra ongemakkelijk om er via de telefoon met ze over te praten, dus dan reageer ik snel gepikeerd. Maar je hebt gelijk, ik moet ze niet wegduwen maar juist dichtbij houden, ze doen hun best. Ik snap ook dat ze niet zo goed weten wat ze ermee moeten en dat ze wel proberen het juiste te doen. Dat vergeet ik af en toe..). Ik ontwijk deze gesprekken ook zo veel mogelijk merk ik, dat vind ik wel lastig omdat ik juist die warmte en het begrip enzo van hun kant zou willen. Maar misschien vraag ik op dat gebied iets van ze wat ze niet aan mij (vooral niet via de telefoon) kunnen geven?

 

Ik denk dat het komt doordat mijn moeder ook vrij nuchter is. Zij is ook niet zo van de gevoelens enzo, meer van het rationele denken. Op sommige momenten ben ik dat ook en dan helpt het mij heel erg als iemand mij hierin mee kan nemen. Maar soms ben ik juist zo een mega gevoels-mens en dan vind ik dat rationele juist helemaal niks en maakt het dat ik me verdrietig en onbegrepen voel.

 

Lastig dat je er eerst nooit zo goed over kon praten met je ouders! Hoe kwam het dat dat op een gegeven moment veranderde?

 

Dank je wel voor je fijne woorden!!😊

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
A-M
10 minuten geleden zei Becka:

hey @A-M!

Ja ik 'moet' wel, voor mijn gevoel. Ze vragen er af en toe naar (ik woon aan de andere kant van het land en ik zie ze maar eens in de maand ongeveer. Het voelt voor mij extra ongemakkelijk om er via de telefoon met ze over te praten, dus dan reageer ik snel gepikeerd. Maar je hebt gelijk, ik moet ze niet wegduwen maar juist dichtbij houden, ze doen hun best. Ik snap ook dat ze niet zo goed weten wat ze ermee moeten en dat ze wel proberen het juiste te doen. Dat vergeet ik af en toe..). Ik ontwijk deze gesprekken ook zo veel mogelijk merk ik, dat vind ik wel lastig omdat ik juist die warmte en het begrip enzo van hun kant zou willen. Maar misschien vraag ik op dat gebied iets van ze wat ze niet aan mij (vooral niet via de telefoon) kunnen geven?

 

Ik denk dat het komt doordat mijn moeder ook vrij nuchter is. Zij is ook niet zo van de gevoelens enzo, meer van het rationele denken. Op sommige momenten ben ik dat ook en dan helpt het mij heel erg als iemand mij hierin mee kan nemen. Maar soms ben ik juist zo een mega gevoels-mens en dan vind ik dat rationele juist helemaal niks en maakt het dat ik me verdrietig en onbegrepen voel.

 

Lastig dat je er eerst nooit zo goed over kon praten met je ouders! Hoe kwam het dat dat op een gegeven moment veranderde?

 

Dank je wel voor je fijne woorden!!😊

 

 

 

Kan ik me heel goed voorstellen @Becka en tuurlijk wil je begrip en warmte van je ouders. Wat ik zelf wel eens merk, als ik dan gepikeerd ergens op reageer, dat ik me daar dan weer schuldig over ga voelen. Herken je dat? Maar weet je..... ik/jij/je ouders.. we zijn allemaal maar mensen en kunnen het niet altijd 100% goed doen. 

Ik herken me in wat je zegt, een moeder die meer is van rationeel denken en ook de tweestrijd herken ik bij mezelf, tussen ratio en gevoel. Het lastige is, dat als je zelf op bepaalde momenten meer in verbinding staat met je 'gevoels mens', je dit helaas niet altijd terug krijgt en ook helaas niet kan verwachten. Dit probeer ik altijd tegen mezelf te zeggen als ik teleurgesteld of gekwetst ben, en dan probeer ik het op een ander moment nogmaals uit te leggen of aan te kaarten. Of ik laat er flink wat tranen om, want ook dat mag er zijn.

Ik denk dat de herhaling en het blijven praten ervoor heeft gezorgd dat ik steeds beter met mijn ouders kon praten. Al zullen sommige onderwerpen nooit helemaal aan bod komen, dat heb ik inmiddels geaccepteerd. Dan probeer ik het met mijn vriend of andere vrienden te bespreken.  

 

Geen dank!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Hi Becka,

 

Ik en mijn moeder botsen frontaal als de eetstoornis in beeld komt. Echt frontaal. We hebben 7 maanden lang samen een heel intensief therapie traject gevolgd (MGDB voor volwassenen) maar het mocht niet baten. De laatste 2 maanden is ze afgehaakt. Het ging gewoon niet. We communiceren op een heel ander level over onze emoties en hebben dus helaas ook een hele andere blik op mijn eetstoornis. Mijn moeder is ook heel praktisch ingesteld. Je praat, je huilt en het is klaar. Emoties liggen voor mij vele malen complexer. Mijn eetstoornis is veel complexer en dingen uit mijn verleden zijn veel complexer. Ik kan ze niet gewoon uitspreken en loslaten. Het is een soort irritant litteken wat pijnlijk blijft, open gereten word. Die ik op een ongezonde manier dicht hecht door mijn eetstoornis maar dat gaat dan weer ontsteken en etteren en zo blijft de cirkel draaiende. 

Met heel veel liefde en support ben ik echt wel mijn weg aan het vinden maar we hebben ook geaccepteerd dat dit niet met mijn mijn moeder is. Ze is nog wel betrokken hoor in mijn leven. Maar niet in dit stukje. Is heel lastig geweest en pijnlijk voor ons beide. Maar het is oke. ❤️ 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Hee Rebecca,

 

Wat goed dat je met je ouders over je eetstoornis praat en je gevoel hierbij met ons deelt.

 

Het kan voor een buitenstaander heel moeilijk zijn om te begrijpen wat er in ons hoofd omgaat. Krijg je systeemtherapie aangeboden? Wellicht zou dat iets kunnen helpen. Zelf had ik er in mijn behandeling voor gekozen om mijn ouders er als het ware ‘buiten te houden’. Ik kreeg van hen ook veel onbegrip of juist dat ze dachten dat het om hen (vooral mijn moeder) draaide omdat zij ‘het er zo moeilijk mee hadden’. Ik denk dat het vooral belangrijk is om bij jezelf na te gaan wat JIJ hierin nodig hebt. Vind je het fijn om met ze te praten en af en toe deze heldere momentjes te hebben, dan zou ik dat vooral blijven doen. Merk je dat het onbegrip veel invloed op je heeft dan zou je kunnen kijken of je bij iemand anders (een broer/zus, vriend/vriendin, lotgenoten) terecht kunt voor de ondersteuning waar je naar op zoek bent. 

 

Uiteindelijk moet je het zelf doen, maar dat hoeft zeker niet alleen ♥️

 

Liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Carlien

Hoi @Becka

 

Wat goed dat je hier je vraag neer legt, want ik denk dat er heel mensen mensen zijn die te maken hebben met onbegrip vanuit hun omgeving als het om een eetstoornis gaat.. Fijn om te lezen dat je je ouders als schatten omschrijft, maar dat maakt het misschien juist nog wel lastiger om schuldgevoelens naar hen te hebben.. Ik zelf vond het in eerste instantie ook ontzettend ingewikkeld om mijn omgeving uitleg te geven over mijn angststoornis, omdat ik de cliché antwoorden van 'het is toch niet eng' zat was. Mij heeft het heel erg geholpen om mijn angststoornis vanuit het onderliggende uit te leggen (dus dat het gaat over controle hebben bijv) en heb mijn omgeving geadviseerd om zelf informatie op te zoeken over angststoornissen. Zo konden zij adhv die informatie zelf bedenken waar ze vragen voor mij over hadden. Daarnaast zou het in het geval van jouw eetstoornis misschien helpend kunnen zijn om je ouders (en anderen in je omgeving) te vragen of zij bereid zijn om tv-programma's te kijken over eetstoornissen? De laatste tijd wordt hier gelukkig zoveel mooie aandacht aan besteed, waarin juist de onderliggende problematiek en het onbegrip goed wordt belicht naar mijn idee, dus misschien kan je ouders dat ook helpen? En uiteindelijk hopelijk ook jou helpen natuurlijk, want begrip krijgen kan al zoveel energie schelen in je proces.. 

 

Veel succes met hoe je het wilt gaan aanpakken, en vergeet natuurlijk niet om ook altijd de hulp van je eigen therapeut te vragen als het gaat om het betrekken van je systeem. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Becka
19 uur geleden zei IV93:

Hi Becka,

 

Ik en mijn moeder botsen frontaal als de eetstoornis in beeld komt. Echt frontaal. We hebben 7 maanden lang samen een heel intensief therapie traject gevolgd (MGDB voor volwassenen) maar het mocht niet baten. De laatste 2 maanden is ze afgehaakt. Het ging gewoon niet. We communiceren op een heel ander level over onze emoties en hebben dus helaas ook een hele andere blik op mijn eetstoornis. Mijn moeder is ook heel praktisch ingesteld. Je praat, je huilt en het is klaar. Emoties liggen voor mij vele malen complexer. Mijn eetstoornis is veel complexer en dingen uit mijn verleden zijn veel complexer. Ik kan ze niet gewoon uitspreken en loslaten. Het is een soort irritant litteken wat pijnlijk blijft, open gereten word. Die ik op een ongezonde manier dicht hecht door mijn eetstoornis maar dat gaat dan weer ontsteken en etteren en zo blijft de cirkel draaiende. 

Met heel veel liefde en support ben ik echt wel mijn weg aan het vinden maar we hebben ook geaccepteerd dat dit niet met mijn mijn moeder is. Ze is nog wel betrokken hoor in mijn leven. Maar niet in dit stukje. Is heel lastig geweest en pijnlijk voor ons beide. Maar het is oke. ❤️ 

Wow, wat lastig, @IV93! Fijn dat je er nu wel langzaam maar zeker je weg in kan vinden en dat ze wel op andere gebieden in je leven betrokken blijft! 

Bedankt voor het delen en veel liefs gewenst😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Becka
10 uur geleden zei PeggyV:

Hee Rebecca,

 

Wat goed dat je met je ouders over je eetstoornis praat en je gevoel hierbij met ons deelt.

 

Het kan voor een buitenstaander heel moeilijk zijn om te begrijpen wat er in ons hoofd omgaat. Krijg je systeemtherapie aangeboden? Wellicht zou dat iets kunnen helpen. Zelf had ik er in mijn behandeling voor gekozen om mijn ouders er als het ware ‘buiten te houden’. Ik kreeg van hen ook veel onbegrip of juist dat ze dachten dat het om hen (vooral mijn moeder) draaide omdat zij ‘het er zo moeilijk mee hadden’. Ik denk dat het vooral belangrijk is om bij jezelf na te gaan wat JIJ hierin nodig hebt. Vind je het fijn om met ze te praten en af en toe deze heldere momentjes te hebben, dan zou ik dat vooral blijven doen. Merk je dat het onbegrip veel invloed op je heeft dan zou je kunnen kijken of je bij iemand anders (een broer/zus, vriend/vriendin, lotgenoten) terecht kunt voor de ondersteuning waar je naar op zoek bent. 

 

Uiteindelijk moet je het zelf doen, maar dat hoeft zeker niet alleen ♥️

 

Liefs, Peggy.

Ja, ik merk het inderdaad steeds meer! Hoe langer het aanhoudt, hoe slechter ik er met mensen over kan praten. Ik snap ook ergens wel dat mensen het niet begrijpen.. het is ook een ingewikkeld iets natuurlijk.

Ik heb momenteel geen therapie. Ik ben ongeveer 1,5 maand bij een psycholoog geweest, maar het klikte gewoon niet dus toen ben ik gestopt. Morgen heb ik mijn eerste intakegesprek bij HC, super fijn (en tegelijkertijd doodeng).

 

Lastig dat je zo veel onbegrip ervoer vanuit je ouders :( Maar je hebt inderdaad gelijk, eigen behoeften aan blijven geven is key, mensen kunnen natuurlijk niet ruiken wat iemand anders nodig heeft!

 

Dank je wel ❤️ 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Becka
6 uur geleden zei Carlien:

Hoi @Becka

 

Wat goed dat je hier je vraag neer legt, want ik denk dat er heel mensen mensen zijn die te maken hebben met onbegrip vanuit hun omgeving als het om een eetstoornis gaat.. Fijn om te lezen dat je je ouders als schatten omschrijft, maar dat maakt het misschien juist nog wel lastiger om schuldgevoelens naar hen te hebben.. Ik zelf vond het in eerste instantie ook ontzettend ingewikkeld om mijn omgeving uitleg te geven over mijn angststoornis, omdat ik de cliché antwoorden van 'het is toch niet eng' zat was. Mij heeft het heel erg geholpen om mijn angststoornis vanuit het onderliggende uit te leggen (dus dat het gaat over controle hebben bijv) en heb mijn omgeving geadviseerd om zelf informatie op te zoeken over angststoornissen. Zo konden zij adhv die informatie zelf bedenken waar ze vragen voor mij over hadden. Daarnaast zou het in het geval van jouw eetstoornis misschien helpend kunnen zijn om je ouders (en anderen in je omgeving) te vragen of zij bereid zijn om tv-programma's te kijken over eetstoornissen? De laatste tijd wordt hier gelukkig zoveel mooie aandacht aan besteed, waarin juist de onderliggende problematiek en het onbegrip goed wordt belicht naar mijn idee, dus misschien kan je ouders dat ook helpen? En uiteindelijk hopelijk ook jou helpen natuurlijk, want begrip krijgen kan al zoveel energie schelen in je proces.. 

 

Veel succes met hoe je het wilt gaan aanpakken, en vergeet natuurlijk niet om ook altijd de hulp van je eigen therapeut te vragen als het gaat om het betrekken van je systeem. 

Ja precies! Heel herkenbaar, die cliché antwoorden! Ik snap helemaal dat je die zat was! Maar goeie tip inderdaad, om het mensen op te laten zoeken. Vanuit documentaires pakken mensen dingen vaak anders op dan wanneer een naaste erbij betrokken is of erover vertelt.

 

Dank je wel!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
13 minuten geleden zei Becka:

Morgen heb ik mijn eerste intakegesprek bij HC, super fijn (en tegelijkertijd doodeng).

Wat spannend. Heel veel succes gewenst !

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.