Spring naar bijdragen
Kelly84

Afhankelijkheid is echt niet cool!

Aanbevolen berichten

Kelly84

Er is iets wat ik al maanden cognitief begrijp en bespreek met mijn therapeut.
Ik snap namelijk heel goed hoe mijn afhankelijkheidsproblematiek werkt. Welke lijntjes met elkaar in verbinding staan. En ik zie nu na jaren dat mijn traumatische ervaring an sich niet de afhankelijkheid heeft veroorzaakt, maar dat deze daarvoor al in mij zat. Hoe de afhankelijkheid op sociaalgebied maar ook op werkgebied invloed heeft. En dat het mijn hele leven beheerst. Het geeft aan wat ik moet denken, voelen en doen. Omdat te weten lees ik mensen. Ik lees hun intonatie, mimiek, houding en stom weg te luisteren naar wat zij zeggen tegen mij of tegen/over een ander. Hieruit denk ik te weten wat zij van mij als mens verwachten en vinden dat ik moet denken of doen. Ik begrijp dat mijn eetstoornis de onzichtbare middelvinger is geworden die ik naar de wereld wil opsteken, omdat ik het in de zichtbare wereld niet durf. Ik durf mijzelf niet te zijn, uit angst niet geaccepteerd te worden of (vanuit mijn trauma) de grond in getrapt te worden.

En sinds kort voel ik dit….
En de pijn en het verdriet dat daarbij los komt geeft blinde paniek en radeloosheid. En de somberheid komt zo nu en dan weer boven. Voelen dat bij alles wat je doet en zegt, nagedacht wordt wat de rest van de wereld hiervan zou vinden. Geeft een onbeschrijfelijk verdrietig gevoel. Waar moet ik in hemelsnaam beginnen. Ik ben hier zo klaar mee. Klaar dat ik in mijn hoofd heb bedacht dat alles en iedereen, inclusief mijn eetstoornis bepaald wat ik moet doen of denken. Mijn eetstoornis gaat momenteel alle kanten op. Van eetbuien, tot aan sterk kunnen zijn. Het is zo bizar om te voelen hoe afhankelijk ik ben van mijn eetstoornis en hoe deze mij kan verblinden.

Ik wilde dit even met jullie delen in de hoop dat deze kwetsbaarheid mij weer helpt uit mijn hoofd te komen. En misschien stiekem ook wel te horen dat ik niet de enige ben die dit denkt, voelt of ervaart. Deze bevestiging hoop ik beetje bij beetje uit mijzelf te halen, maar voor nu is het even te veel om alleen te kunnen doen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Hi @Kelly84,

 

Super naar voor je dat wat je cognitief begrijpt zo'n impact heeft op je je voelt. Van een aantal dingen die je beschrijft herken ik het heel goed, zoals:

34 minuten geleden zei Kelly84:

Ik durf mijzelf niet te zijn, uit angst niet geaccepteerd te worden of (vanuit mijn trauma) de grond in getrapt te worden.

 

Bij mij uit het zich dan weer niet in het afhankelijk zijn van anderen, maar juist het tegenovergestelde en alles alleen doen. In therapie probeer ik stapjes te zetten in het accepteren wat ik voel en mijn gevoel toe te laten en een grote stap om dit te delen met anderen. Dit laatste is een stap die ik nog heb te maken. Daar waar ik denk dat het antwoord ligt, is bij mijzelf en dat ik mijzelf leer te accepteren zoals ik ben, ook al heb ik dit vanuit mijn opvoeding niet meegekregen. Ik probeer de kritische stemmen die ik mijzelf eigen heb gemaakt, te herkennen en er een tegengeluid tegenover te zetten. En dit kost mij bijzonder veel energie en het lukt ook lang niet altijd, maar ben er mee bezig.

 

Ik snap heel goed dat je de zelfondermijnende gedachten helemaal zat bent, deze weerhouden jou om jezelf te zijn en houden jouw eetstoornis in stand. Zijn er mensen in jouw omgeving, waarin je deze kwetsbaarheid van jouzelf durft/kunt delen? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Kelly,

 

Wat naar dat je je zo voelt. Ik herken deels wat je schrijft en ook hoe moedeloos het soms kan voelen. Al die automatische gedachten waar je je bewust van bent en die je dan wilt tegenspreken. Het is erg vermoeiend en ik snap dat het je verdrietig maakt. Waar ik momenteel erg mee worstel is hoe eenzaam het maakt om je altijd maar aan te passen, je anders voor te doen dan je werkelijk bent en je niet vrij te voelen. 

 

Wat mij helpt, is stil te staan bij de kleine stapjes die ik zet. Er is iedere dag wel een moment waarop ik dingen anders doe dan voorheen en daar probeer ik trots op te zijn. Daarnaast sluit ik me aan bij @Mary. Zijn er mensen met wie je dit kunt delen en bij wie je helemaal jezelf kunt zijn?

 

Daarnaast wil ik je graag meegeven dat het ergens wel goed nieuws is dat je nu op dit punt staat. Je komt tot de kern van je probleem, en dat is belangrijk om het te kunnen oplossen. Ook als die oplossing niet makkelijk is en je veel tijd en energie gaat kosten. Kun je dat ook zien?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NijnB

@Kelly84 ik denk dat dit voor velen van ons zo herkenbaar is, de radeloosheid de blinde paniek is zo al overheersend en doet zo'n pijn van binnen, het is niet alleen de afhankelijkheid maar bij mij ook vooral de eenzaamheid. Ik hoop dat je een beetje kan slapen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Het voelt natuurlijk verre van prettig, maar wat ontzettend goed dat je het nu niet alleen cognitief inziet maar dat de bijbehorende emoties ook losgekomen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat het voelen en doorleven van dit verdriet jou straks in staat gaat stellen om te leren het anders te doen. Nu is het nog je ES waarmee je de middelvinger opsteekt; straks steek jij je middelvinger op naar je ES.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Hai @Mary bedankt voor je reactie. Dat tegengeluid is er wederom cognitief al wel aanwezig, alleen kan ik dit nog niet goed voelen. Bedankt voor de tips.
Het is heel vervelend om te merken dat meer Niet je zelf bent dan wel. En het kan mij soms boos maken dat dit steeds gebeurd. Niet heel helpend, gezien dit mijn eetstoornis natuurlijk weer aanwakkert. Ik heb gelukkig lieve mensen om mij heen waar ik bij terecht kan. Bijzonder om te merken dat ik ook geïrriteerd raak van hulp die ik niet nodig heb. Ik probeer dan ok duidelijk te benoemen hoe anderen mij op dat moment tot steun kunnen zijn. Spannend vind ik dit wel, maar later voelt het alleen maar goed. Knap dat je zo hard aan het werk bent om tegengeluiden te geven aan je kritische stemmen. Hou vol!💪

 

@Elske het maakt inderdaad eenzaam en verdrietig. Het is gek om te voelen en merken hoe vaak dit gebeurt en wat je zegt dat voelt heel naar om te merken dat je eigenlijk zo weinig echt jezelf kan zijn. Jij ook bedankt voor je tips. Ik hoop dat ik de kleine stapjes ook snel weer ga zien als de angst en het verdriet wegebt. 

Ik denk ook dat het goed nieuws is, heel eng nieuws, maar wel goed. Heel veel succes ook met jouw eigen worsteling, blijf die mooie stapjes zien!

 

@NijnB bedankt voor je begrip. Ik denk het ook, goed om even te horen dat ik hier niet alleen in sta. Tegelijkertijd blijft het altijd lastig om te horen dat meer mensen dit ervaren. 

Slapen gaat weer wat beter, ben vooral super moe de laatste tijd. 

 

@Jessie Dank je wel! Ik denk het ook en ben er ook blij om dat dit nu eindelijk komt! Kan niet wachten om mijn middelvinger naar de ES op te kunnen steken. Ik zie mijzelf al als een soort Mr. Bean uit een auto hangen en met mijn middelvinger kunnen zwaaien naar de dingen die mij remmen of ongemakkelijk laat voelen. :D Uiteraard op een verantwoordelijke manier ;) 

 

Fijn om jullie reacties te lezen. Bedankt. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary
9 uur geleden zei Kelly84:

Dat tegengeluid is er wederom cognitief al wel aanwezig, alleen kan ik dit nog niet goed voelen. Bedankt voor de tips.
Het is heel vervelend om te merken dat meer Niet je zelf bent dan wel. En het kan mij soms boos maken dat dit steeds gebeurd. Niet heel helpend, gezien dit mijn eetstoornis natuurlijk weer aanwakkert. Ik heb gelukkig lieve mensen om mij heen waar ik bij terecht kan.

De emoties hebben ook wat langer de tijd nodig om weer naast het cognitieve stuk te komen staan. Is ook vervelend om te merken dat je het cognitief wel kunt handelen, maar je gevoel nog niet overeenkomt met het handelen. In die zin is het zo dat de aanhouder wint en dat dit stuk doorbreken, veel oefening/herhaling vraagt. Hoe frustrerend ook.

 

Ik herken die boosheid die je beschrijft goed! Het is alleen wel erg bestraffend naar jezelf toe en ik weet van mijzelf dat dit mijn gevoel nooit goed deed. Zou je dit ook als signaal kunnen opmerken, zodat wanneer het je lukt, te proberen er andere gedachten/handelingen tegenover te zetten?

 

Hoe is het voor jou om te weten/merken dat je bij een aantal mensen in je omgeving terecht kunt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.