Spring naar bijdragen
Stino

Hoe en wanneer vertellen? Twijfels

Aanbevolen berichten

Stino

Lieve forum/lotgenoten, 

 

Inmiddels duidelijk dat ik een eetstoornis heb. Ik moet nog langs de psychiater en een behandeltraject in. Na tweede kerstdag. 

 

Ik heb twee dillemas waarmee ik zit waarvan ik denk dat jullie lotgenoten mij vast in kunnen adviseren. 

 

1. Een vriendin is op (wereld-)reis en onduidelijk is wanneer/of ze terugkomt naar Nederland. Vertel ik het haar wèl of niet? (ze kan mij immers niet helpen? Misschien gaat zij zich onnodig zorgen maken en verpest ik haar geluk /reis?) 

 

2. Ik moet het mijn ouders vertellen. Wachten tot de feestdagen / O&N voorbij zijn en/of mijn diagnose heb? 

 

Ik pieker mij suf en word super gestrest. Het liefst zou ik in mijn ouders armen /schoot in slaap vallen /huilen als een klein hulpeloos maar geborgen kind, al heb ik geen idee hoe ik het kan brengen zodat zij geen schuldgevoel krijgen. Niemand had het ooit door kunnen hebben. 

 

Ikzelf vermoedt ednos/osfed, want ik vertoon overdag symptomen van orthorexia nervosa en in de avond binge ik zonder braken. 

 

Ik kijk reikhalzend uit naar jullie ervaringen, tips en adviezen. 

 

Alvast bedankt! 

 

Stino, 29, man. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Liferider

Hey Stino,

 

Welkom hier op het forum.

Dapper dat je de stap wilt wagen om het te vertellen. En wat knap (en natuurlijk ook balen)  dat je uberhaupt hebt realiseert dat je een eetstoornis hebt én ook de stap naar hulp al hebt gedaan. 

 

Ik denk die keuze kunnen wij niet voor je maken maar het lijkt dat je het echt heel graag nu wilt vertellen, verlangt naar steun. Volg je gevoel. Zonder al te veel over te piekeren. ;)

 

Sterkte

 

 

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Leentje🎀

Hey stino , 

 

je kunt in ieder geval al trots zijn op je eerste stappen die je hebt gezet . 

 

Hoe moeilijk het ook is om het te vertellen het zal je zeker goed doen , maar het kan pas wanneer jij er klaar voor bent .

het valt niet mee wat je allemaal meemaakt . 

Ik hoop dat je hier de steun vind die je nodig hebt . We zitten allemaal een beetje in hetzelfde bootje en ik moet zeggen het heeft mij ontzettend geholpen toen ik van mij afschreef en de steun kreeg/krijg die ik nodig ben . 

 

Volg je gevoel is de enige tip op dit moment . 

 

Liefs leentje 

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Goed dat je hulp gezocht hebt!

 

Ik denk dat het niet uitmaakt of je al een diagnose hebt of niet. Je weet dat jouw omgang met eten niet gezond is en dat is waar het om gaat, niet wat voor naam het straks precies krijgt. Zelf geloof ik niet zo in wachten op een bepaald moment (het 'juiste' moment) om zoiets te vertellen.

 

Misschien voelen je ouders zich inderdaad schuldig of verdrietig. Dat kun je niet voorkomen. Sterker nog, het is een volstrekt normale, begrijpelijke reactie om verdrietig te zijn als je te horen krijgt dat je zoon een eetstoornis hebt. Net als jijzelf zullen je ouders waarschijnlijk wat tijd nodig hebben om te wennen aan het idee. Daarbij lijkt het me voor hen een fijn idee dat je al hulp gezocht hebt.

 

Wat betreft die vriendin die op reis is.. Hebben jullie veel contact, bv via app of mail? Dat ze niet lijfelijk aanwezig is betekent niet dat ze je helemaal niet kan steunen.

 

Het valt me zowel naar je ouders als naar je vriendin toe op dat je ermee bezig lijkt te zijn of je hen niet te veel belast met jouw onthulling. Herken je dat? Je mag als je het mij vraagt jezelf meer richten op wat jij nodig hebt en wat voor jou werkt. Je hoeft andermans gevoelens niet te managen.

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
flowi

Allereerst ook namens mij hartelijk welkom op dit forum, en heel goed dat je besloten hebt hulp te zoeken...

 

Ik ben het helemaal eens met voorgaande reacties maar heb niet echt antwoord op je vragen, belangrijkste is dat jij (dus niet dat vervelende stemmetje) er je goed bij voelt en dat doet wat je nu nodig hebt. Ik worstel (na 3 jaar behandeling) nog steeds met het te delen, ook met mijn ouders (zij weten het dus niet, althans ik heb het ze nooit verteld) maar achteraf gezien is/was dit al helemaal geen oplossing en het maakt de drempel alleen maar hoger en moeilijker. Op dit moment ben ik hier ook mee bezig in therapie. Misschien klinkt het wat tegenstrijdig met wat ik zelf heb gedaan maar mijn advies is dus om het wel te vertellen.

 

Voel je iig (meer dan) vrij om hier op het forum te blijven lezen en te delen en schrijven.

En hou ons vooral op de hoogte als je dat wil, ik ben wel benieuwd namelijk maar nogmaals alleen als jij je er ook goed bij voelt, dat is het belangrijkste..

 

Take care voor nu...

 

Gr floris (34 en ook man)

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Carlien

Hoi @Stino, welkom hier! 

 

Ik sluit me aan bij alle lieve tips die al zijn gegeven door andere gebruikers, het moment en hoe je het je omgeving deelt moet goed voelen voor jou. Dat zal waarschijnlijk gepaard gaan met veel angst, schaamte en verdriet, maar dat is zo logisch! Wanneer iemand zich zo open en eerlijk opstelt, geeft dat voor diegene tegenover je misschien ook wel een opening om hun gevoelens over de situatie meer te delen. 

En ik hoop dat je er naar je mooi omschreven verlangen durft toe te gaan: liefde, steun en troost krijgen van je dierbare is ontzettend fijn en daar mag je zo'n klein kind zijn als je wilt. 

Heel veel sterkte deze weken in al het onbekende, hopelijk helpt steun vanuit dit forum al wat. 

 

Mocht je trouwens meer specifieke vragen aan ons (therapeuten binnen Human Concern) hebben, dan kan je die stellen in het speciaal daarvoor geopende topic. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Stino

Hallo, ben ik weer 💁🏻‍♂️

 

Allereerst ontzettend bedankt voor alle lieve reacties en adviezen. Het is fijn om het eindelijk het te kunnen delen. 

 

@Jessie

 

We hebben via de app zeker 1 à 2x wekelijks contact.

 

En het klopt. Ik wil inderdaad niemand belasten. Ik heb namelijk al behoorlijk wat (diagnosen) én mijn ouders zijn daarom al meer bezorgd. Wat vaak overbezorgd is overigens. Daarnaast ben ik bang dat als ik het vòòr de kerst en O&N vertel, hen feestdagen verpest met kopzorgen (zowel op de voor- als achtergrond vind ik beide niet oké). Ik vind het zó lastig afwegen... Pfffff.. 

 

@flowi

 

Zou ik jou, als ik weer puf heb (ik ben héél snel moe en fysiek overbelast {spieren}), een PM mogen sturen om te praten met elkaar?

 

AAN IEDEREEN:

Bedankt, ik voel mij ontzettend gesteund door jullie! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
flowi

@Stino Natuurlijk, doe rustig aan en ik zie je berichtje vanzelf verschijnen..

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Hi Stino,

 

Welkom op het forum, hopelijk kun je hier de steun halen die je nodig hebt. Super knap dat je de stap naar hulp hebt gezet.

Ik kan mij goed voorstellen dat het afwegen om dit te vertellen met anderen, moeilijk is, zeker wanneer je ook het idee hebt dat je anderen ermee belast. 

Qua tips sluit ik me aan bij hetgeen al gezegd is, luister naar je gevoel en probeer dit te volgen. 

 

Misschien nog een extra tip over het delen, je zou van tevoren kunnen bedenken wat voor steun/reactie je van je ouders en vriendin zou willen en wanneer je besloten hebt om te delen wat je wilt, dit ook aan te geven. Soms is het voor anderen namelijk lastig voor te stellen wat het inhoud en sluiten reacties met de beste bedoelingen van de wereld niet altijd even goed aan. Door aan te geven wat je van hen prettig zou vinden, maak je het voor hen en voor jezelf misschien wat makkelijker. 

 

Ik ben benieuwd wat je gaat besluiten en hoe dit zal gaan. Succes en sterkte!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Stino

Goede tip @Mary! Daar kan ik zeker wat mee! 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
14 uur geleden zei Stino:

Ik wil inderdaad niemand belasten. Ik heb namelijk al behoorlijk wat (diagnosen) én mijn ouders zijn daarom al meer bezorgd. Wat vaak overbezorgd is overigens. Daarnaast ben ik bang dat als ik het vòòr de kerst en O&N vertel, hen feestdagen verpest met kopzorgen (zowel op de voor- als achtergrond vind ik beide niet oké). Ik vind het zó lastig afwegen... 

Heldere redenen waarom je liever wacht tot na de feestdagen. Heb je ook redenen waarom je het liever wel nu al zou willen vertellen?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Welkom!!! ER is al veel gezegd maar ik wil je wel even begroeten en sterkte wensen. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Stino
40 minuten geleden zei Maartje:

Welkom!!! ER is al veel gezegd maar ik wil je wel even begroeten en sterkte wensen. 

 

Hey Maartje ;)

 

Dankjewel! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Stino
3 uur geleden zei Jessie:

Heldere redenen waarom je liever wacht tot na de feestdagen. Heb je ook redenen waarom je het liever wel nu al zou willen vertellen?

 

Klopt.. 

 

Redenen waarom ik het wèl zou willen vertellen is omdat ik merk dat het prettig om er open over te zijn, zij mij binnen hun  mogelijkheden kunnen steunen en m'n hart kan luchten 😊

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
37 minuten geleden zei Stino:

Redenen waarom ik het wèl zou willen vertellen is omdat ik merk dat het prettig om er open over te zijn, zij mij binnen hun  mogelijkheden kunnen steunen en m'n hart kan luchten 😊

Het dilemma zit hem dus in: kies ik voor wat mij zou helpen of neem ik mijn ouders (voorlopig nog) in bescherming?

 

Hoe zou je het willen als de rollen omgedraaid waren? Als je een zoon had die jouw steun goed zou kunnen gebruiken, zou je dan liever hebben dat hij nog even zou wachten?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Stino
11 minuten geleden zei Jessie:

Het dilemma zit hem dus in: kies ik voor wat mij zou helpen of neem ik mijn ouders (voorlopig nog) in bescherming?

 

Hoe zou je het willen als de rollen omgedraaid waren? Als je een zoon had die jouw steun goed zou kunnen gebruiken, zou je dan liever hebben dat hij nog even zou wachten?

 

Nee, natuurlijk zou ik willen dat àls ik een zoon had hij dat vertelde. Maar ik bedenk mij nu dat het misschien komt omdat nog moeilijk kan inschatten / aangeven hoe zij mij kunnen helpen (?) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Stino

Bij een vriend bleven slapen en twee kleine broodjes op. Stress.. Wel op gekregen en super nerveus nu... :(

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
15 minuten geleden zei Stino:

Maar ik bedenk mij nu dat het misschien komt omdat nog moeilijk kan inschatten / aangeven hoe zij mij kunnen helpen (?) 

Dat is wel een goeie om over na te denken idd! In je eerste bericht schreef je dat je diep van binnen heel graag in hun armen zou willen huilen als een klein kind. Maar een volwassen man mag ook huilen en getroost worden. Je blijft altijd hun kind :)

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.