Spring naar bijdragen
Aukepauk

paniek, ik vertel zoveel over mijzelf aan anderen...

Aanbevolen berichten

Aukepauk

Een paar maanden geleden vertelde mijn psychotherapeut dat hij niet wist hoe hij mij verder kon helpen met mijn eetgestoorde gedrag.Hij noemde HumanConcern om mij verder te helpen. Vanaf toen heb ik mijn geheim doorbroken. Ik heb mijn man verteld over mijn strijd met eten, daarna mijn ouders. Tussendoor een paar vriendinnen en nu vanavond mijn buurman. Hij kwam om dieet-advies vragen... ik had geen zin meer om "voorbeeldig" te zijn. Met een nieuwjaarsfeest had ik ook al een babbel met een vriendin/kennis. Zij ging helemaal los op dat zij ook gewoon wel eens een jurkje aan wilde trekken wat ruim zat ( bla die bla die bla). Ik kon het niet hebben en heb aangegeven dat dit ook heel veel kost en dat ik liever ook eens zonder schuldgevoel iets zou durven te eten. Daarna was het gesprek snel afgelopen. Diezelfde avond werd ik heel erg duizelig ( meniere) en iemand vroeg mij of het wel goed ging. Vanuit deze niet fijne situatie werd gevraagd of ik wel een fijne kerst had gehad.... ik ben eerlijk geweest en heb verteld hoe pijnlijk deze was. Schone schijn, bah!

Kortom, mensen in mijn leven weten steeds meer en ik wordt steeds onzekerder.... ik ben bang; gepraat/afwijzing/ niet weten ermee om te gaan.....

Ik ben zo bang voor afwijzing of kwijt te raken van de vriendschappen die ik heb opgebouwd.  maar ik wil ook niet meer zwijgen....

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Hoi Aukepauk

Dat lijkt me een dilemma.

Je hoeft uiteraard niet tegen iedereen die je ontmoet te vertellen wat er speelt maar openheid tegen mensen om je heen is wel een hele mooie stap! Je stelt je dan kwetsbaar op maar het zoals jij zegt "schone schijn" ophouden kost zoveel energie!

Juist door eerlijk te zijn, ben je ook eerlijk naar jezelf!

 

Je bent bang voor het verlies van vriendschappen, zou het juist ook niet heel verdiepend kunnen zijn in een vriendschap als jij meer open bent? Daarnaast, als jouw vriendin zou vertellen dat ze ziek is, zou je dan juist niet haar willen steunen? 

 

Nogmaals ik snap je en je hoeft ook niet tegen alles en iedereen te delen maar ik vind het ook echt een mooie stap dat je dit bij bepaalde mensen wel doet. Je laat veel meer zien van jezelf als mens maar mogelijk wordt het vanuit die positie ook makkelijker om aan te geven wat je nodig hebt, je grens te bewaken etc.

 

Veel sterkte met alles!

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Heel goed dat je opener wordt! Maar misschien is het nu wat te snel gegaan voor je. Dat je het er met je naasten over hebt is voor mijn gevoel van een ander niveau dan bv een buurman of iemand anders die verder van je af staat. Openheid kan dan heel naakt en kwetsbaar gaan voelen.

 

Misschien hoef je, als iemand een opmerking maakt of vraag stelt die eraan raakt, daar niet altijd direct op te reageren. Je kan in eerste instantie reageren alsof je geen ES hebt en er dan eerst eens rustig over nadenken of je jouw verhaal zou willen delen met diegene. En als je dan besluit dat je er inderdaad wel wat over wil zeggen, kom je er later op terug. Dat kan helpen voorkomen dat je iets deelt wat achteraf toch niet zo goed blijkt te voelen.

 

Naar de inner circle toe zou ik je onzekerheid bespreekbaar maken. Waarschijnlijk is je angst ongegrond en het is fijn als mensen dat kunnen bevestigen.

 

Enneh... als bepaalde mensen ook graag ruim zittende kleding willen dragen moeten ze gewoon een grotere maat aanschaffen. Easy;)

  • Like 2
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Super stappen ben je aan het zetten @Aukepauk.

Jessie en Maartje schrijven mooie dingen, echt iets om over na te denken..

Wat mij nog te binnen schiet, over jouw angsten en de thema's die je noemt: je uit het nu, dan verschuil je je niet meer achter de eetstoornis en daardoor voel je het misschien ook wel heel erg goed. Dat is een belangrijke stap volgens mij! 

Pas goed op jezelf, ik hoop dat de gevoelens er mogen zijn en dat je ze bespreekbaar kunt maken met de mensen die dichtbij je staan. 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Je echte vrienden hou je @Aukepauk ❤️ 
Ik denk dat het heel goed is dat je niet meer de schijn ophoudt en je echte zelf nu bent. Dat is zo waardevol en belangrijk. Het leven gaat met ups en downs en jij bent net zo'n mooi mens als je een down periode hebt. Daar leer je van en word je sterker van.
Als vrienden je in zo'n periode laten vallen zijn ze geen echte vrienden. Dit kun je natuurlijk wel eerst bespreekbaar proberen te maken. Misschien vinden zij het gewoon heel moeilijk om hiermee om te gaan, het te zien gebeuren en niks te kunnen doen, etc. Dan kun je het er samen over hebben. Blijf daarin goed op je eigen grenzen letten. Dat je niet weer alleen maar gaat zorgen. X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@Jessie @Maartje@Seolenna @IV93

Dank jullie voor jullie reactie. Ik heb het op mij in moeten laten werken, maar vond het super lief. Die rotstrijd om eten is zo naar.... 

 

Vanavond heb ik weer een grote stap gezet en ik vlieg tegen de muren op. En toch heb ik nog geen eetbui hierdoor gehad. Mijn psychotherapeut had geen tijd on mijn behandelgeschiedenis op te sturen waardoor mijn aanmelding bij HumanConcern pas afgelopen week compleet is ipv vorig jaar november. Balen voor mij, maar hij had een controle mbt zijn werk ( visitatie). Voor mij blijft het KAK want ik moet nog langer wachten..... maar aan de andere kant: ik heb deze eetstoornis vanaf mijn 12e, ik ben nu 41..... een maand meer of minder... maar ik ben het zo spuugzat ( ja boulimia....)....

Vandaag heb ik tegen al mijn gevoelens in een paar vragen aan mijn ouders gesteld via de app. Error 1 was om iets te vragen via een app. Error 2; er is geen communicatie. error 3  ik doe iets wat niet kan/hoort... je moet bellen, interesse hebben etc..maar dat komt niet vanuit mijn ouders.. 

En dan voe ik mij weer zo rot....Mijnn kinderen hebben het echt leuk bij opa en oma, maar ik was altijd tot last en dat kreeg ik tot mijn 38e ook altijd te horen. Daarnaast is er gewoon niet echt interesse in elkaar of een gevoel dat daar op lijkt. Mijn moeder is met oud en nieuw in het ziekenhuis beland ivm een mogelijke tia. Ik belde de 9 jan naar huis en toen vertelde pap dit. Maar ook dat hij mij net een mail aan het sturen was. Voor mij blijft het raar dat dit niet meteen gedeeld wordt en dat iemand dit via een mail wil communiceren. Toch heb ik het er maar mee te doen, mijn ouders zullen niet meer veranderen,

Vanuit weerstand heb ik in plaats van te bellen een app gestuurd met een paar vragen. ( hoe gaat het, ik was geschrokken, meterstandnelectra en of ze zin hebben om op te passen), Ik heb gezien dat het bericht gelezen is maa heb nog geen reactie. ongemakkelijk, niet weten wat de reactie is... Hoe ga je om met je ouders als je weet dat het mooit anders zal worden en zij alleen op hun eigen manier proberen om met elkaar om te gaan. Al het andere is te moelijk... helaas denk ik daar heel anders over...

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lara

@Aukepauk Misschien zou het kunnen helpen om te kijken wat er onder de weerstand zit, wat maakte dat je een app stuurde in plaats van belde?

Lastig dat er niet echt interesse naar elkaar is tussen jou en jouw ouders. Het kan hard om te beseffen zijn dat jouw ouders niet meer veranderen, dat wil niet zeggen dat de situatie niet kan veranderen. Vanuit eigen ervaringen heb ik jarenlang bepaalde dingen gevoeld in de relatie met mijn ouders die ik als niet prettig ervaarde, op een gegeven moment werd ik mij bewust dat ik mijn ouders niet kon veranderen, wel kon ik veranderen hoe ik zelf met de situatie omging en omga. Wat ik miste in de relatie met mijn ouders was het delen van emoties, het echt luisteren naar elkaar en praten. Toen ik zelf stapje voor stapje meer openheid ging tonen naar mijn ouders merkte ik dat er langzaam wel iets veranderde in de relatie. Dat wil niet zeggen dat dit in elk soort relatie zo werkt, maar door zelf anders om te gaan met een situatie, kan er iets veranderen. 

 

Wat ik mij afvraag, heb je wel eens een familieopstelling gedaan? 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

@Aukepauk en @Laradit is ook mijn ervaring. Zelf veranderen, de verantwoordelijkheid pakken, geen verwachtingen hebben en accepteren wat er komt. En, rouwen om wat je niet hebt gehad en misschien ook niet zult hebben. Het is namelijk een vorm van rouw... Verwerken en je kunt verder. Dit lijkt nu alsof het heel makkelijk is, maar het duurt lang, het vergt inzicht en mensen om je heen die je steunen, waar je overigens zelf aanspraak op mag maken, laten weten wat je nodig hebt. Uiteindelijk gaat het om verbinden met jezelf en vanuit die verbinden met anderen, dus misschien jouw ouders, zijn. 
Familieopstellingen kan een goede manier zijn (dit kan zonder jouw ouders hè?). 

Sterkte 

  • Like 2
  • Sad 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lara
6 minuten geleden zei Seolenna:

@Aukepauk en @Laradit is ook mijn ervaring. Zelf veranderen, de verantwoordelijkheid pakken, geen verwachtingen hebben en accepteren wat er komt. En, rouwen om wat je niet hebt gehad en misschien ook niet zult hebben. Het is namelijk een vorm van rouw... 

 

@Seolenna Het rouwen om wat je niet hebt gehad en misschien ook niet zult hebben, is een proces wat tijd vergt inderdaad, vanuit eigen ervaring meerdere jaren en dat is helemaal okey. Mooi hoe je omschrijft, verbinden met jezelf en vanuit daar verbinden met anderen. Zelf heb ik een familieopstelling gedaan zonder dat mijn ouders daar bij aanwezig waren. 

  • Like 1
  • Sad 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
9 uur geleden zei Aukepauk:

Hoe ga je om met je ouders als je weet dat het mooit anders zal worden en zij alleen op hun eigen manier proberen om met elkaar om te gaan.

Herkenbare vraag. Uiteraard zit ik niet in dezelfde situatie met mijn moeder maar onze relatie is ook heel lastig en moeizaam. We houden van elkaar maar kunnen emotioneel niks delen. Er is eigenlijk weinig emotionele band en hier worstel ik heel erg mee. Beiden leggen we de schuld bij elkaar, laten we het erop houden dat de waarheid in het midden ligt. Maar zelfs na een intensieve therapie samen is er geen vooruitgang. Het enige wat rest is een soort van accepteren van elkaar dat we zijn zoals we zijn en dat het is zoals het is. En willen we met elkaar blijven omgaan moeten we dat accepteren. We willen elkaar niet kwijt al zouden we elkaar nog zo graag willen veranderen, of eigenlijk de band die we hebben. Dat kan niet en dus houden we een soort van afstand en toch ook weer een soort van niet. Verwarrend dus. Maar het is zo precies te doen en we hebben zo de best mogelijke band die we kunnen hebben. Althans zo ervaar ik het ❤️. Ik hoop dat jij ooit een evenwicht gaat vinden. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
9 uur geleden zei Aukepauk:

Hoe ga je om met je ouders als je weet dat het mooit anders zal worden en zij alleen op hun eigen manier proberen om met elkaar om te gaan. Al het andere is te moelijk... helaas denk ik daar heel anders over...

Ik sluit me aan bij de reacties van de dames boven mij.

 

Natuurlijk zou het hartstikke fijn zijn geweest als je ouders je gewoon 'uit zichzelf' beter konden geven wat je nodig hebt of als zij, na dit te hebben ingezien, konden veranderen in de ouders die je nodig hebt. Dat verdien je ten volle. Maar helaas kunnen we een ander niet tot verandering 'dwingen'. Je kan zeggen wat je nodig hebt en de ander doet daarmee wat hij/zij wil. Dat kan dus ook niets zijn, of maar heel weinig. Ontzettend pijnlijk. Dan moet je a.h.w. rouwen om mensen die er nog lijken te zijn maar die eigenlijk nooit bestaan hebben: de ouders die je nodig had gehad.

 

Met het gegeven dat zij zijn zoals ze zijn en echt nooit zullen veranderen, komt alle regie bij jou te liggen. Hoe wil jij omgaan met dit gegeven? Welke grenzen wil jij daardoor stellen in het contact met je ouders? Wil jij überhaupt contact met ze? Dat laatste is heel zwart/wit, maar dat mag. Als het is wat voor jou het beste werkt. Maar het kan ook iets zijn als: wil (en mag) jij naar je vader uitspreken hoe het voor jou is dat je pas zo laat over je moeders tia gehoord hebt? Niet met als doel dat hij verandert, maar omdat jouw beleving er net zo goed mag zijn als die van hen.

 

Het zal een langdurig proces zijn dat ergens altijd een beetje blijft steken (is mijn eigen ervaring iig). Maar je kan je hier echt van leren losmaken en voor jezelf gaan zorgen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.