Spring naar bijdragen
Milithias

Hulp via collega?

Aanbevolen berichten

Milithias

Hoi allemaal! 

 

Gisteren had ik het met een collega waar ik goed mee kon praten over een etentje as zondag waar ik heel erg tegenop zie, (uitleg in spoiler voor overzichtelijkheid). 

Spoiler

Zondag heb ik een etentje bij five guys, met een reünie van de groep waarmee ik in november naar Amerika ben geweest. 

De leider van die trip zei dat ik anorexia had, deed heel panisch en dat heeft wat nare situaties opgeleverd die vakantie. 

Nu stuurt hij me berichtjes over dat hij mijn ouders in wil lichten (wil hij al sinds toen maar ik geef geen contactgegevens dus dat is nog niet gelukt) anders mag ik in de meivakantie niet mee naar Londen (das de volgende vakantie) en in de zomer niet mee op kamp. 

Five guys gaat natuurlijk best veel eten zijn, en wetende dat ze allemaal gaan letten op wat ik doe vanwege die vakantie vind ik heel lastig, zeker ook het gesprek wat daarna met de leiding plaats gaat vinden over de komende vakanties. 

Dus dat vind ik nu eigenlijk een heel vervelend vooruitzicht, aan wat anders een gezellige reünie moet zijn

 

Andere collega's vingen op een gegeven moment dit gesprek op en gingen zich ermee bemoeien. Waaronder een collega wiens vrouw heel diep in de anorexia heeft gezeten, hij heeft toen een tijd met me staan praten en me de hulp van zijn vrouw aangeboden. 

Ze is nu ervaringsdeskundige en diëtiste en zou me wel willen helpen of eventuele vragen willen beantwoorden. 

 

Dit is natuurlijk allemaal ontzettend lief en goed bedoelt maar ik vind het lastig wat ik ermee moet. 

Voor mijn gevoel gaat het de laatste tijd steeds beter en ik denk dat ik ofwel geen es heb, ofwel dat het maar heel lichtjes is. 

Dus om daar nu hulp voor te gaan vragen zo, waar zij dan ontzettend veel moeite voor moeten doen vind ik wat onnodig. 

 

Daarbij komt het nu ook dat ik het nu lastig vind op de werkvloer, ik wilde hem het liefst wat ontwijken vandaag, maar hij zoekt juist steeds die toenadering. 

 

Wat moet ik hiermee? Het gesprek aangaan? De hulp accepteren? Of het beter even laten gaan? Ik wil daarbij echt zeggen dat ik denk dat het nu best wel goed met me gaat en me dus afvraag of het wel handig is om er dan allemaal extra aandacht op te vestigen 

 

Hoor jullie meningen graag! 

 

Liefs ❤️

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Lieve @Milithias,

Wat een nare situaties 🙁 Persoonlijk denk ik dat je je (eet)problemen niet moet onderschatten. Je zegt dat je misschien een 'lichte' eetstoornis hebt, maar iedereen hier weet hoe snel zoiets in je leven kan sluipen. 'Beter voorkomen dan genezen', zeg ik altijd. Daarom denk ik ook dat de hulp die je wordt aangeboden niet voor niets is en je die zeker zou moeten aangrijpen. Misschien zorgt dat ook voor een stukje verlichting rondom de vakanties. Het etentje aanstaande zondag zou ik gewoon op me af laten komen, en probeer om de gevoelens die daarbij komen kijken te herkennen en er ook gewoon te laten zijn.

Houd je ons op de hoogte? Als je graag wilt praten mag je me altijd een privéberichtje sturen. Heel veel succes! 😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey

Ik herken als Peggy ook de vraag of je je eetprobleem wel serieus neemt? Als er meerdere mensen zijn die hun zorgen aan  je uiten dan vraag ik me dat af, en je bent ook op het forum gekomen met een reden.

 

Persoonlijk zou ik me niet prettig voelen om langs je werk over persoonlijke problemen te praten, en hiervoor ook hulp aan te nemen.

Dat zou ik zelf liever gescheiden houden. Ik zou hun zorg wel zeker waarderen (maar dus begrenzen).

 

Ik hoop dat je ondanks alles wel een gezellige avond zult hebben!

Zie je er ook tegenop, vanwege het eten?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Ik kan me voorstellen dat het vervelend is als iedereen zo op je let! Daarin mag je ook zeker aangeven wat je wel en niet prettig vindt (zowel naar je vakantiegroep als naar je collega's). Ik zou het persoonlijk ook niet prettig vinden als ik daar op de werkvloer regelmatig op werd aangesproken. Daarnaast is het wel goed erbij stil te staan waarom ze dit doen. Blijkbaar maken ze zich zorgen om je.

 

In hoeverre heb jij zelf in het dagelijks leven last van je eetstoornis? Het gevaar van een eetstoornis is dat het er makkelijk insluipt en veel moeilijker weer uit je systeem te krijgen is. Dus ook als je er maar in lichte mate last van hebt, is het misschien toch goed om hulp te zoeken, zodat je er zo snel mogelijk helemaal vanaf bent. Maar dat is natuurlijk aan jou!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias
36 minuten geleden zei PeggyV:

Lieve @Milithias,

Wat een nare situaties 🙁 Persoonlijk denk ik dat je je (eet)problemen niet moet onderschatten. Je zegt dat je misschien een 'lichte' eetstoornis hebt, maar iedereen hier weet hoe snel zoiets in je leven kan sluipen. 'Beter voorkomen dan genezen', zeg ik altijd. Daarom denk ik ook dat de hulp die je wordt aangeboden niet voor niets is en je die zeker zou moeten aangrijpen. Misschien zorgt dat ook voor een stukje verlichting rondom de vakanties. Het etentje aanstaande zondag zou ik gewoon op me af laten komen, en probeer om de gevoelens die daarbij komen kijken te herkennen en er ook gewoon te laten zijn.

Houd je ons op de hoogte? Als je graag wilt praten mag je me altijd een privéberichtje sturen. Heel veel succes! 😘

 

Ik denk dat dit bij mij dus wel meevalt, dat is het gekke, ik loop nu al bijna 2 jaar met dit "probleem" en het is een beetje op en af, periodes van zo min mogelijk willen eten, tot een redelijk normaal voedingsschema. 

Dus echt sprake van iets snel erin sluipen is er denk ik niet. 

Zeker omdat ik nu in een periode zit waarin ik redelijk goed eet zie ik het wat minder, al moet ik toegeven dat ik door al t gedoe eromheen de laatste paar dagen weer neig naar minder eten, is dat gek? 

 

18 minuten geleden zei Linsey:

Ik herken als Peggy ook de vraag of je je eetprobleem wel serieus neemt? Als er meerdere mensen zijn die hun zorgen aan  je uiten dan vraag ik me dat af, en je bent ook op het forum gekomen met een reden.

 

Persoonlijk zou ik me niet prettig voelen om langs je werk over persoonlijke problemen te praten, en hiervoor ook hulp aan te nemen.

Dat zou ik zelf liever gescheiden houden. Ik zou hun zorg wel zeker waarderen (maar dus begrenzen).

 

Ik hoop dat je ondanks alles wel een gezellige avond zult hebben!

Zie je er ook tegenop, vanwege het eten?

 

Ja vooral daarom, ik heb het menu en de voedingswaarden opgezocht, en in een normale maaltijd zoals ze van me verwachten zitten gewoon zo ontzettend veel calorieën. 

Ik weet dat iedereen op mijn eetgedrag gaat letten daar, dus dat helpt ook al niet. 

En ik voel gewoon een ontzettende druk om normaal en goed te eten, ik wil bewijzen dat ik de komende vakanties gewoon mee kan, en dat er geen reden is contact op te nemen met mijn ouders. 

Ze zeiden ook dat als ik dacht dat het niet zou lukken ik ook na het eten aan mocht sluiten en gewoon kon zeggen dat ik al gegeten had, maar ik heb het gevoel dat als ik dat doe ze helemaal niet geloven als ik zeg dat er niks is. 

 

11 minuten geleden zei Elske:

Ik kan me voorstellen dat het vervelend is als iedereen zo op je let! Daarin mag je ook zeker aangeven wat je wel en niet prettig vindt (zowel naar je vakantiegroep als naar je collega's). Ik zou het persoonlijk ook niet prettig vinden als ik daar op de werkvloer regelmatig op werd aangesproken. Daarnaast is het wel goed erbij stil te staan waarom ze dit doen. Blijkbaar maken ze zich zorgen om je.

 

In hoeverre heb jij zelf in het dagelijks leven last van je eetstoornis? Het gevaar van een eetstoornis is dat het er makkelijk insluipt en veel moeilijker weer uit je systeem te krijgen is. Dus ook als je er maar in lichte mate last van hebt, is het misschien toch goed om hulp te zoeken, zodat je er zo snel mogelijk helemaal vanaf bent. Maar dat is natuurlijk aan jou!

 

Ik vind het inderdaad ook lastig dat het nu zo op werk te doen is, dat had ik liever anders gezien. 

 

In hoeverre ik er last van heb is ook op en af, los van het feit dat je gewoon constant bezig bent met wel/niet eten en wat dan gaat het mentaal prima. 

Fysiek misschien iets minder, ik word niet meer ongesteld (wat overigens echt te bizar is voor woorden want Ik. Heb. Geen. Ondergewicht.), verder wat vaker misselijk koud moe of duizelig, maar ook niet zodanig dat ik er echt een probleem mee heb 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Milithias De hele dag bezig zijn met wel/niet eten, niet meer ongesteld worden, misselijk, koud, moe en duizelig: dat zijn nogal wat klachten (die overigens  gerelateerd zijn aan ondervoeding, ook al zegt je gewicht volgens de BMI-richtlijnen misschien nog wat anders). Wat maakt dat je daar geen probleem mee hebt? Wat ik me ook afvraag: wanneer zou het voor jou wel een probleem worden?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias
31 minuten geleden zei Elske:

@Milithias De hele dag bezig zijn met wel/niet eten, niet meer ongesteld worden, misselijk, koud, moe en duizelig: dat zijn nogal wat klachten (die overigens  gerelateerd zijn aan ondervoeding, ook al zegt je gewicht volgens de BMI-richtlijnen misschien nog wat anders). Wat maakt dat je daar geen probleem mee hebt? Wat ik me ook afvraag: wanneer zou het voor jou wel een probleem worden?

 

Ik vind het niet zo'n probleem omdat ik het niet altijd koud heb, ik ben ook niet altijd misselijk, altijd moe of altijd duizelig. 

Wanneer het echt een probleem zou worden weet ik niet, nu dans ik 9 uur in de week, als dat niet meer zou gaan denk ik?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Laat ik in elk geval aangeven dat de lichamelijke klachten die jij beschrijft, het lijkt alsof je het inmiddels als "normaal" bent gaan ervaren en dat het daarom niet erg is. Daar denk ik persoonlijk anders over. Want al deze lichamelijke signalen geven aan dat je op je reserve aan het lopen bent.

Ik zou het je gunnen dat je je niet zo druk hoeft te maken over het eten, gewicht en dergelijke en dat je gewoon vrij durft te eten en dus ook te leven. Want het één zo min mogelijk eten of het volgen van een eetschema is niet echt vrij eten en leven.

 

@Milithias na alles wat ik lees, vraag ik mij vooral af, wat zou jij hier zelf mee willen?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey
19 uur geleden zei Milithias:
19 uur geleden zei Linsey:

Zie je er ook tegenop, vanwege het eten?

 

Ja vooral daarom, ik heb het menu en de voedingwaarden opgezocht, en in een normale maaltijd zoals ze van me verwachten zitten gewoon zo ontzettend veel calorieën. 

Ik weet dat iedereen op mijn eetgedrag gaat letten daar, dus dat helpt ook al niet. 

En ik voel gewoon een ontzettende druk om normaal en goed te eten

 

 

19 uur geleden zei Milithias:

In hoeverre ik er last van heb is ook op en af, los van het feit dat je gewoon constant bezig bent met wel/niet eten en wat dan gaat het mentaal prima. 

Fysiek misschien iets minder, ik word niet meer ongesteld (wat overigens echt te bizar is voor woorden want Ik. Heb. Geen. Ondergewicht.), verder wat vaker misselijk koud moe of duizelig, maar ook niet zodanig dat ik er echt een probleem mee heb 

Waarom vind je het eigenlijk belangrijk of acceptabel om veel energie te steken in wat je eet? Je hebt er veel zorg over..

bent er continu mee bezig... Het hindert je bij sociale gelegenheden... fysiek merk je dat gezondheid erop moet inleveren (en dat heb je naar het lijkt er wel voor over).

Waarom is dat eten(?) zo belangrijk? Wat levert het op?

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias

@Mary en @Linsey

Jullie vragen allebei ongeveer hetzelfde, wat wil ik hiermee; ik wil gewoon heel graag een goed figuur hebben. 

Nu heb ik meestal maat 36, en de meeste mensen zouden dat denk ik wel als normaal tot slank omschrijven, maar ik zelf zou het nog echt graag wat minder zien. 

Ik kom ook af van een wat hoger gewicht dan gemiddeld en heb me altijd te dik gevoeld (was ik ook wel een beetje) en daar wil ik gewoon nooit meer naar terug. 

 

En het is echt niet zo dat ik het altijd oké vind waar ik mee bezig ben. 

Zoals eerder gezegd is, als ik niet af en toe zou twijfelen of er iets meer aan de hand was zou ik nooit op dit forum terecht zijn gekomen. 

Maar op de een of andere heb ik niet echt het idee dat het zo ernstig is, en dat maakt het zo lastig om er dan echt iets mee te doen. 

 

Maargoed, even terug naar waar ik dit topic voor geopend heb, morgen is dus dat etentje en daar kijk ik nog steeds best wel tegenop. 

Vrienden van me gingen vanuit school uit eten vandaag voor een verjaardag en ik ben meegegaan. 

Ik had de hele dag eigenlijk al te weinig gegeten dus dacht dat is wel een goed idee, want anders zou ik avondeten geskipt hebben. 

Het idee was een tosti eten, maar eenmaal binnen besloot iedereen voor een diner te gaan, dus heb ik maar de hamburger besteld. 

Dacht morgen moet ik toch, dan maar meteen kijken hoe ver we komen. 

Eigenlijk was ik er na 1/3 al wel klaar mee (het kreng was enorm), maar dacht ja morgen kom ik er ook niet mee weg, en heb hem uiteindelijk helemaal opgegeten. 

Zit nu wel helemaal vol, en morgen zal er ook nog friet bij zijn, maar ik weet nu dat ik wel enigzins kan doorzetten zonder dat er hele erge dingen gebeuren 

(los van het feit dat ik echt te vol zit en misselijk ben en niet wil weten hoeveel ik hier van aan ga komen) 

 

In ieder geval al iets minder stress voor morgen maar we gaan het zien, laat in elk geval weten hoe het ging😊

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias

Zoals beloofd een update over gisteren, het was echt vreselijk.

 

Eigenlijk was de hele avond best gezellig, eerst zijn we ergens iets gaan drinken, toen naar de five guys gegaan, en daarna nog ergens anders iets gaan drinken.

Five guys ging prima, heb best wel veel gegeten zelfs.

Maar toen we vervolgens iets gingen drinken begon de leiding een gesprek met mij;

Of ik nou wel of niet naar Londen wilde, of naar kamp deze zomer, hij wilde perse mijn ouders spreken.

 

Ben ik het al niet mee eens, maar wat hij toen nog zei...

Hij heeft contact gezocht met de leiding van een ander zomerkamp waar ik afgelopen zomer geweest ben, om hun te vragen hoe zij over mij dachten en wat hij er  mee moest.

Vervolgens verteld hij doodleuk dat hij al contact heeft gezocht met een kliniek, en dat ook zij van mening waren dat mijn ouders op de hoogte gesteld moesten worden.

 

Zelf vind ik dit echt veel te ver gaan, ik vind het heel vervelend dat hij er zo mee zit (met name ook omdat zijn broertje anorexia heeft gehad en hij dat nu bij anderen wil voorkomen) maar de manier waarop is gewoon echt niet goed.

Hij vroeg of hij mijn vriend erover mocht bellen voor zijn mening, prima.

Maar wat ik ook zei, mijn ouders moesten en zouden het weten. 

Hij zei letterlijk, mocht ik ze niet te pakken kunnen krijgen, ik heb je adres en ik sta gewoon  een keer voor je deur.

 

Ik heb echt alles geprobeerd om hem duidelijk te maken dat dat niet de weg is, aangeboden om langs een huisarts of psycholoog te gaan, aangeboden om de hulp via de vrouw van mijn collega aan te nemen, en dat hij met haar contact kan hebben maar niks wilde hij aannemen.

De enige manier voor hem is via mijn ouders. (wat ik dus echt niet wil want we hebben gewoon totaal geen goede band)

 

sos wat moet ik hier mee?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Wat naar dat hij je zo onder druk zet en stappen neemt die helemaal niet aan hem zijn om te nemen. Het enige wat je kunt doen is duidelijk bij jouw standpunt blijven: jij beslist wat er gebeurt. Denk je dat hij daadwerkelijk in staat is bij je ouders langs te gaan?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias
3 minuten geleden zei Elske:

Wat naar dat hij je zo onder druk zet en stappen neemt die helemaal niet aan hem zijn om te nemen. Het enige wat je kunt doen is duidelijk bij jouw standpunt blijven: jij beslist wat er gebeurt. Denk je dat hij daadwerkelijk in staat is bij je ouders langs te gaan?

 

Dat probeer ik, maar hij denkt dat ik niet 'verstandig' genoeg ben om daar zelf over te beslissen. 

Ook als ik zeg ik ben 18, je mag mijn ouders er niet in betrekken, zegt hij nee je bent nog een kind en ik ben verplicht je ouders in te lichten. 

 

En ja ik weet heel zeker dat hij daartoe in staat is en dat ook zal doen

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Wat een nare situatie! Ik weet niet zo goed wat ik je hierin nog kan adviseren. Het gedrag van een ander heb je niet echt in de hand.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Zeker een nare situatie.  Tegen je wil in actie ondernemen................

Er zitten voor mij aan deze situatie 2 kanten aan:

1) alles wat je beschrijft over het omgaan met eten etc. heeft veel weg van eetproblemen. Velen van ons zullen dit waarschijnlijk herkennen en ik kan in elk geval voor mezelf spreken dat als ik terug kijk naar de periode dat ik nog geen behandeling had, dit voor mij geen leven was. Kwaliteit van leven was ver te zoeken en ik probeerde mijn "geluk" te vinden in het slank zijn. Met alle regels en dingen die ik daarvoor moest doen en laten...................was geen leven. In die zin snap ik wel dat anderen jou hiermee willen helpen.

 

Echter:

2) de dwingende manier waarop, daar schrik ik een beetje van, ik kan mij voorstellen dat je je als een kat in het nauw gedreven voelt met alle spanning die hierbij komt kijken. Daarnaast wat jij al beschrijft, gezien de privacy mag dit in principe vanuit iemands functie niet gedeeld worden met jouw ouders. Als je daadwerkelijk problemen met eten ervaart, dan heeft hulp voornamelijk zin wanneer jij dit zelf heel graag wilt. Dat je een leven wilt zonder alle zorgen die een ES met zich mee brengt. 

 

Hoe zou het voor je zijn wanneer je je ouders dit zelf zou vertellen? Hoeft natuurlijk niet hoor, maar ben gewoon benieuwd hoe je hier tegenaan kijkt.

Laat je weten hoe het gaat?  Sterkte meis!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias

@Mary

 

Wat betreft 1, dat heb ik dus totaal niet, mijn leven is echt fantastisch. Tuurlijk iedereen heeft zo wel eens zijn probleempjes, maar ik zou niks aan mijn leven willen veranderen. 

Misschien komt dat dan ook omdat ik als ik er al in zit echt niet ver in een es zit, tenminste voor mijn gevoel dan. 

Dat is misschien wel wat mij ook behoed voor verder afglijden, ik hoef mijn geluk niet uit slank zijn te halen (wat niet wegneemt dat ik er wel mee bezig ben en me stiekem toch echt wel rot voel als ik aankom) 

Ik kan mijn geluk uit zoveel dingen halen, ik heb leuk werk met hele gezellige collega's, een lieve vriend, ik mag elke week 9u dansen en misschien komt daar nog 2u aerial yoga bij, ik heb mijn vooropleiding en daar gaat het ook ontzettend goed mee. 

 

Nu ik dit zo typ heb ik misschien het idee dat ik dit perfecte leventje ook wil beschermen en niet dat er dingen plaats moeten maken vanwege een es. 

Door alle avondactiviteiten eet ik maar 1 a 2x in de week thuis savonds, ja no way dat dat nog geaccepteerd wordt als mijn ouders erin betrokken worden

 

 

Over 2, ja de manier waarop zit me zo dwars, er valt met die man gewoon totaal niet te praten. 

En dat is zo dubbel want ik ken hem al zo lang en ik vind hem eigenlijk fantastisch, maar hij is zo verkeerd bezig, ook al doet hij het uit liefde. 

 

 

Over zelf mijn ouders inlichten kan ik heel duidelijk zijn, dat wil ik niet en ga ik ook niet willen. 

Ik heb geen goede band met mijn ouders en weinig contact, ze hierin betrekken gaat hen niet helpen en mij ook niet. 

Daarbij weet ik van mezelf dat als zij zich met me zouden bemoeien het alleen maar erger zou worden, en waarschijnlijk zou ik dan ook het huis uit gaan (wat ik op zich ook al wil en mee bezig ben) 

 

Alle andere hulp wil ik best accepteren maar mijn ouders is echt een no go 

 

bewerkt door Milithias

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

Lieve Milithias, ik kwam pas net in je topic terecht dus vergeef me als ik iets vraag wat al gezegd is. Ik heb het teruggelezen en vroeg me vooral af waar hij precies zo van geschrokken is dat hij je ouders in wil lichten? Heb je daar enig idee van? 

 

Vervelend dat het je zo opgedrongen word nu! Zoiets aan je ouders vertellen is niet niks en al helemaal niet als het niet vanuit vrije wil is. Dat lijkt me een erg nare situatie. Je schrijft wel dat je op je ouders na best hulp wilt accepteren. Zou je ook hulp willen vanuit jezelf? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias
16 minuten geleden zei Happie:

Lieve Milithias, ik kwam pas net in je topic terecht dus vergeef me als ik iets vraag wat al gezegd is. Ik heb het teruggelezen en vroeg me vooral af waar hij precies zo van geschrokken is dat hij je ouders in wil lichten? Heb je daar enig idee van? 

 

Vervelend dat het je zo opgedrongen word nu! Zoiets aan je ouders vertellen is niet niks en al helemaal niet als het niet vanuit vrije wil is. Dat lijkt me een erg nare situatie. Je schrijft wel dat je op je ouders na best hulp wilt accepteren. Zou je ook hulp willen vanuit jezelf? 

 

Wat het precies is weet ik niet, maar ik denk sowieso dat hij alerter is op mogelijke signalen, omdat hij zijn broertje bijna verloren is aan anorexia. 

Verder denk ik eigenlijk dat het afgelopen zomer begonnen is, ik ben daar op kamp een paar keer flink ziek geweest, waar een docent al een vermoeden had dat ik te weinig at, of dat uiteindelijk bij de leiding terecht is gekomen weet ik niet. 

Wel weet ik dat al op de heenvlucht naar Amerika tegen me gezegd werd, goh jij eet wel heel weinig eh? (terwijl ik dacht we zitten net in het vliegtuig waar haal je dit vandaan) 

Wat ik er van begreep vond hij dat ik tussen de zomer en Amerika veel was afgevallen in korte tijd, en hij vond dat ik in Amerika te weinig at. 

Dat was sowieso al heel naar, hij was daar al constant aan het pushen en bemoeien met hoeveel ik moest eten. 

Maar wat zijn precieze probleem was weet ik niet.

 

Of ik uit mezelf hulp wil weet ik nog niet, misschien wel, maar dan wel als ik er echt klaar voor ben, wat nu niet het geval is. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias

Nou de hel is los gebarsten, ik was vandaag met een vriendin naar Emma wil leven, toevallig omdat we de speelster (Lisse) kennen. (hele indrukwekkende voorstelling trouwens, ik zeg gaan!) 

 

Onderweg daarnaartoe kreeg ik een appje van mijn broertje, de leiding is met mijn moeder gaan bellen, dat heeft ruim een uur geduurd heb ik begrepen. 

Verder hoorde ik van mijn broertje dat mijn moeder echt niet happy was en dat ik behoorlijk wat uit zou hebben te leggen. 

Omdat ik dus bij de voorstelling was, en mijn broertje had gezegd dat hij mij nog niks verteld had, weet mijn moeder nog niet dat ik weet dat ze gebeld is. 

 

Ze wilde het er vandaag met me over gaan hebben maar helaas, ik ga na ballet vanavond naar een voorstelling met mijn vriend en die blijft slapen, dus ze krijgt de kans niet. 

 

Ze denkt nu dat ze het er zaterdagavond over kan hebben, maar dat gaat ook niet gebeuren want dan heb ik een feestje van mijn beste vriendinnetje. 

Tot zover uitstel van executie. 

 

Ik weet dus niet wat er allemaal aan de telefoon is besproken en dat vind ik heel vervelend, ik weet dat het ook oa over mijn opleiding is gegaan, maar no way dat ik daar mee ga stoppen. 

 

Verder kwam ik ook het 'aantekeningenbriefje' tegen wat mijn moeder gewoonlijk maakt tijdens bellen, ofja, kwam tegen, heel misschien heb ik dat gezocht en onder in haar tas gevonden 😅

 

Daarop stond ook geschreven, Rintveld kliniek Zeist. 

Nou dat gaan we dus mooi even niet doen. Sowieso is dat ook echt niet nodig maar zie je moeder daar maar van te overtuigen na een telefoontje van ruim een uur waarin god weet wat allemaal is gezegd. 

 

Terwijl dit gisteravond bezig was heb ik toch maar mijn collega geappt voor advies, wist echt even niet meer wat ik moest, en dat heeft wel geholpen. 

Vanmiddag vroeg hij of ik mee ging lunchen, ofja hij dan lunchen ik meewandelen. 

Hij wil me niet pushen omdat dat al zo veel gebeurt nu maar het aanbod van de hulp van zijn vriendin staat nog steeds. 

 

Wat ik daarmee moet weet ik nog niet, aan de ene kant wil ik het heel graag, aan de andere kant denk ik jee waar ben je mee bezig, je stelt je aan, je verspilt haar tijd. 

En op de een of andere manier vind ik het wel prima zo, door alle stress ga ik steeds minder eten juist en dat zou ik erg moeten vinden, maar op een gekke manier ben ik er blij mee. 

Ook een beetje onderbewust misschien van, oh volgens jullie heb ik een eetstoornis? Prima maar dan kun je het krijgen ook. 

Eigenlijk te bizar dat iemand zo kan denken maar zo voelt het voor nu wel😅

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

@Milithias Wat vervelend dat het zo is gegaan en vooral ook dat het zo buiten jou om is gegaan! Ik wil wel even zeggen dat ik het enorm sterk van je vind dat je die collega hebt geappt voor advies. Fijn dat je ook om hulp kunt vragen in zo'n moeilijke situatie. Ik begrijp dat het dood eng is om nu met je moeder in gesprek te gaan. Ik ken jou moeder natuurlijk niet en misschien is dit dus helemaal niet van toepassing, maar mijn ervaring met mijn moeder is dat hoe opener ik was over de situatie hoe meer ze mij vertrouwde. Misschien heb je er wat aan. 

 

12 minuten geleden zei Milithias:

Ook een beetje onderbewust misschien van, oh volgens jullie heb ik een eetstoornis? Prima maar dan kun je het krijgen ook. 

Deze gedachten herkent denk ik menig forum gebruiker, althans ik in ieder geval wel. Vind het dus ook zeker niet gek dat je die hebt! Dat je nu door de stress minder gaat eten vind ik persoonlijk wel een beetje zorgelijk. Weet je ook wat de reden is dat jij dit niet erg vind?

 

15 minuten geleden zei Milithias:

Wat ik daarmee moet weet ik nog niet, aan de ene kant wil ik het heel graag, aan de andere kant denk ik jee waar ben je mee bezig, je stelt je aan, je verspilt haar tijd. 

Wat maakt dat je vind dat je je aanstelt? Als ik je berichten hier zo lees zijn er dingen waar je mee zit en daar mag je zeker hulp bij vragen. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Wat naar dat dit gebeurt is voor je. Ik kan mij goed voorstellen dat het flink schrikken is en dat je nu tegen de reactie opziet van je moeder en evt. je broertje.

Hopelijk vind je voor jezelf op korte termijn toch een manier om met hen in gesprek te gaan. Ontwijken zou het op den duur moeilijker kunnen maken om het gesprek nog aan te gaan, maar misschien dat dit voor jou niet zo is.

 

Na alles wat je hier hebt beschreven zie ik veel eetstoornis gedachten langs komen. Ondanks dat het voor jezelf misschien niet als zo erg wordt ervaren, is het stoppen met eten om met spanning om te gaan wel een teken. Aan de andere kant lees ik in je reacties ook, dat je het wel prima vindt zo en dat je tevreden bent over jezelf wanneer je in deze situatie(s) minder eet. Persoonlijk vind ik dat zorgelijk en aan de andere kant als je er echt niets mee wilt, dan ben je natuurlijk helemaal vrij om te kiezen wat jijzelf wilt. Het oogt namelijk alsof je vast wilt houden aan signalen die ik zou bestempelen als destructief met jezelf omgaan. 

 

Ik gun het je dat je een manier vind om om te gaan met situaties, die helpend zijn. Niet alleen op de korte termijn maar ook over 5 of 10 jaar. In elk geval veel sterkte en ik hoop dat het gesprek met je moeder zal meevallen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lydia

@Milithias: Ik heb even het hele bovenstaande gesprek gevolgd. Jeetje wat een nare situatie. Dat van die leidinggevende komt zelfs een beetje als stalken op mij over. Je bent meerderjarig toch? Ik vind dat hij ver over je grenzen heen is gegaan. En persoonlijk zou ik daar zelfs aangifte/een aanklacht of iets in die richting voor overwegen. Maar dat is puur op basis van wat ik lees en ik lees nu natuurlijk maar één kant van het verhaal, jouw kant.

 

Wat betreft je moeder. Ik zou haar niet ontwijken en juist het gesprek aangaan. Zorg van te voren dat je op een rijtje zet wat je met dit gesprek zou willen. Je schrijft dat jullie band niet goed is. Je kunt natuurlijk wel gewoon naar haar zorgen luisteren als ze die heeft/wilt uiten, maar je hoeft uiteraard geen verantwoording af te leggen of haar iets uit te leggen. Wellicht kan je vriend ook bij dit gesprek aanwezig zijn ter ondersteuning?
 

Op ‎7‎-‎2‎-‎2019 om 17:40 zei Milithias:

En op de een of andere manier vind ik het wel prima zo, door alle stress ga ik steeds minder eten juist en dat zou ik erg moeten vinden, maar op een gekke manier ben ik er blij mee. 

Ook een beetje onderbewust misschien van, oh volgens jullie heb ik een eetstoornis? Prima maar dan kun je het krijgen ook. 

Eigenlijk te bizar dat iemand zo kan denken maar zo voelt het voor nu wel😅

 

Eigenlijk duik je hier gelijk een slachtofferrol in. Dit zijn behoorlijke destructieve gedachtes waar je niets mee bereikt. Het lost niets op en brengt alleen maar meer ellende met zich mee. Begrijpelijk vind ik het wel, het laat heel goed zien hoe jij met moeilijke situaties om gaat en wat dus mogelijk een functie is van jouw eetstoornis. Je bent je hier in ieder geval van bewust, dat is goed. De vraag is dan vooral wat je hier nu mee gaat doen…? ;) Je denkt zelf dat je mogelijk maar een lichte eetstoornis hebt. Is het je gezondheid en leven waard om daar een ernstige eetstoornis van te maken?

 

Op ‎7‎-‎2‎-‎2019 om 17:40 zei Milithias:

Wat ik daarmee moet weet ik nog niet, aan de ene kant wil ik het heel graag, aan de andere kant denk ik jee waar ben je mee bezig, je stelt je aan, je verspilt haar tijd. 

Eigenlijk verspil je alleen je eigen tijd, leven en gezondheid als je hier niets mee zou doen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarahlouncke
Op ‎7‎-‎2‎-‎2019 om 17:40 zei Milithias:

Nou de hel is los gebarsten, ik was vandaag met een vriendin naar Emma wil leven, toevallig omdat we de speelster (Lisse) kennen. (hele indrukwekkende voorstelling trouwens, ik zeg gaan!) 

 

Onderweg daarnaartoe kreeg ik een appje van mijn broertje, de leiding is met mijn moeder gaan bellen, dat heeft ruim een uur geduurd heb ik begrepen. 

Verder hoorde ik van mijn broertje dat mijn moeder echt niet happy was en dat ik behoorlijk wat uit zou hebben te leggen. 

Omdat ik dus bij de voorstelling was, en mijn broertje had gezegd dat hij mij nog niks verteld had, weet mijn moeder nog niet dat ik weet dat ze gebeld is. 

 

Ze wilde het er vandaag met me over gaan hebben maar helaas, ik ga na ballet vanavond naar een voorstelling met mijn vriend en die blijft slapen, dus ze krijgt de kans niet. 

 

Ze denkt nu dat ze het er zaterdagavond over kan hebben, maar dat gaat ook niet gebeuren want dan heb ik een feestje van mijn beste vriendinnetje. 

Tot zover uitstel van executie. 

 

Ik weet dus niet wat er allemaal aan de telefoon is besproken en dat vind ik heel vervelend, ik weet dat het ook oa over mijn opleiding is gegaan, maar no way dat ik daar mee ga stoppen. 

 

Verder kwam ik ook het 'aantekeningenbriefje' tegen wat mijn moeder gewoonlijk maakt tijdens bellen, ofja, kwam tegen, heel misschien heb ik dat gezocht en onder in haar tas gevonden 😅

 

Daarop stond ook geschreven, Rintveld kliniek Zeist. 

Nou dat gaan we dus mooi even niet doen. Sowieso is dat ook echt niet nodig maar zie je moeder daar maar van te overtuigen na een telefoontje van ruim een uur waarin god weet wat allemaal is gezegd. 

 

Terwijl dit gisteravond bezig was heb ik toch maar mijn collega geappt voor advies, wist echt even niet meer wat ik moest, en dat heeft wel geholpen. 

Vanmiddag vroeg hij of ik mee ging lunchen, ofja hij dan lunchen ik meewandelen. 

Hij wil me niet pushen omdat dat al zo veel gebeurt nu maar het aanbod van de hulp van zijn vriendin staat nog steeds. 

 

Wat ik daarmee moet weet ik nog niet, aan de ene kant wil ik het heel graag, aan de andere kant denk ik jee waar ben je mee bezig, je stelt je aan, je verspilt haar tijd. 

En op de een of andere manier vind ik het wel prima zo, door alle stress ga ik steeds minder eten juist en dat zou ik erg moeten vinden, maar op een gekke manier ben ik er blij mee. 

Ook een beetje onderbewust misschien van, oh volgens jullie heb ik een eetstoornis? Prima maar dan kun je het krijgen ook. 

Eigenlijk te bizar dat iemand zo kan denken maar zo voelt het voor nu wel😅

 

Ik kom er wat tussenspringen. Heb je je moeder sinds die tijd nog gesproken? 

Ik vraag me af hoe jij zelf over je situatie denkt? Of jij een eetstoornis hebt of niet weet ik eerlijk gezegd niet. Er zijn veel mensen die doorheen hun leven te maken krijgen met eetproblemen. Daarmee wil ik je probleem niet bagatelliseren. Het is alleen dat ik van heel veel mensen wel eens onterecht heb gedacht dat ze een eetstoornis hadden terwijl ze dat niet hadden. Ben er heel voorzichtig mee geworden. Ik denk eerlijk gezegd dat doordat je op dit forum bent terechtgekomen dat je waarschijnlijk wel denkt dat er meer aan de hand is. Je komt bij mij over als iemand die nog zoekende is , misschien het antwoord al heeft maar nog niet klaar is om er woorden aan te geven. Ik denk dat het voor jou en daar doe je mee wat jij wil belangrijk is om te gaan onderzoeken in hoeverre jij er last van ondervind en in hoeverre jij bereid bent om daarvoor hulp in te schakelen. Je bent meerderjarig dus ben je hier zelf voor verantwoordelijk. Mensen kunnen je niet dwingen, je collega niet en je moeder als je dat gesprek hebt gehad ook niet. Mensen kunnen je daarin wel ondersteunen en als je dat toestaat helpen je te begeleiden naar goede hulp. Hoe zou het voor jou zijn als je omgeving daar je eigen weg in laat kiezen. Je keuze respecteren als je geen hulp wilt en wel begeleiden als je daar wel aan toe bent? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka
11 uur geleden zei Lydia:

Wat betreft je moeder. Ik zou haar niet ontwijken en juist het gesprek aangaan. Zorg van te voren dat je op een rijtje zet wat je met dit gesprek zou willen. Je schrijft dat jullie band niet goed is. Je kunt natuurlijk wel gewoon naar haar zorgen luisteren als ze die heeft/wilt uiten, maar je hoeft uiteraard geen verantwoording af te leggen of haar iets uit te leggen. Wellicht kan je vriend ook bij dit gesprek aanwezig zijn ter ondersteuning?

@Milithias heb het bovenstaande stuk ook even helemaal gelezen. 

 

Tjonge je hebt in een vergelijkbare situatie als ik gezeten, met dezelfde uitkomst... 

 

De redelijke "dreigementen" om naar je ouders te stappen, ook al is dit uit zorg bedoeld. Ik maakte het eind 2013 mee toen het met mij steeds slechter begon te gaan. Mijn beste vriendin van destijds had toen ook gezegd Rebek je moet met je ouders gaan praten want t kan zo niet langer. Ik echter ook totaal geen goede band met m'n ouders (en alles wat daarvoor al had gespeeld) wees dat af. Uiteindelijk is ze toch achter m'n rug om naar m'n ouders gegaan. Net als bij jou... t raakt me daarom wel. 

 

Het is heel naar als je eigen behoeften worden gepasseerd en de regie/controle worden overgenomen en jouw keuzes niet worden gerespecteerd... ook al gebeurd dit uit zorg en liefde. 

 

De situatie pakte voor mij naar uit, uiteindelijk een aantal jaar geen contact gehad met m'n ouders. Dat is niet wat ik jou toewens.. alhoewel de ruimte voor mezelf/afstand doen me wel ook goed deed in een aantal opzichten. 

 

Achteraf gezien had ik wel gewild dat ik opener met m'n ouders had kunnen communiceren.. hulp van hen had aangenomen etc., ik sluit me wdbt dus aan bij het stukje van Lydia. Probeer hoe moeilijk ook het gesprek met hen aan te gaan.. vertel wat jij wil van hen en wat niet, leg uit hoe jij naar je situatie kijkt en vraag ook naar hoe hun dat zien.. 

 

want wellicht.. heb je wel een probleem (eetstoornis wil ik niet per se zeggen je hebt immers nog geen diagnose). Dit zou niet gek zijn lieve @Milithias.. er zijn zoveel mensen, vooral bij een es/verslaving, waarbij het probleem lange tijd niet gezien of erkend wordt door de persoon zelf. Ik zag op het moment dat mijn vriendin naar m'n ouders stapte ook niet in dat ik een probleem had en dat de situatie echt al ernstig was... het verblind je. 

 

En nog.. enige tijd later begon ik wel in te zien dat ik "wat problemen met eten had" (vond het toen nog steeds niet ernstig) maar hulp zoeken?! Nee... dat was niet nodig + ik had niet eten nodig.. ik wilde niet dat iemand dat van me afpakte. 

 

Pas veel later toen ik met een docent in gesprek was die me al een tijdje meer persoonlijk begeleidde, en toen zei.. Rebek je bent echt mager (etc met feiten bla bla), je gaat nu zelf hulp zoeken of ik bel naar je huisarts voor opname, toen kwam het binnen.. 

 

Het zou niet gek zijn als jouw omgeving je probleem wel al signaleert maar jij nog niet zo ziet. Ik hoop dat je het gesprek met je ouders aan kan gaan en vooral dat je de hulp krijgt (in welke vorm dan ook) die je nodig hebt. Neem jezelf in ieder geval serieus. 

 

Liefs en veel sterkte 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Milithias

Lieve @Happie @Mary @Lydia @sarahlouncke en @Rebekka

Ik ga even proberen in een groot bericht op jullie allemaal te reageren en een update over de situatie te geven.

 

Ten eerste over het gesprek met mijn ouders, ofja in dit geval met mijn moeder. 

Afgelopen vrijdag heb ik het er met haar over gehad, ze wilde eigenlijk wachten tot vandaag, maar ik zag een briefje liggen in de auto en vroeg ernaar, dus vandaar hebben we het er toen meteen al over gehad.

Ze was heel erg geschrokken van het telefoontje, zeker ook omdat ze afgelopen zomer van iemand anders al zo'n soortgelijk telefoontje had gekregen. 

Gelukkig kon ik haar er wel van overtuigen dat het echt allemaal zo dramatisch niet was, ik zit immers al een tijd op hetzelfde gewicht, en als ik thuis ben eet ik toch normaal?

Ik heb duidelijk aangegeven dat ik totaal geen behoefte heb aan bemoeizuchtig gedoe nu, en daar hebben we uiteindelijk een weg in kunnen vinden, ze laat me met rust maar ik heb wel een minimum gewicht gesteld gekregen.

Spoiler

 

Op zich prima, ik heb het misschien wel wat oneerlijk gespeeld, ik weeg nu 62, maar heb gezegd dat het normaal zo tussen de 57 en 63 schommelt, dus ik kan teminste voorlopig zonder gezeur terug naar 57. (want om eerlijk te zijn ik heb ook wel 58 gewogen en 62 is wel wat aan de hoge kant voor mij) ((niet als in overgewicht maar als in het gewicht waarop ik normaal zit))

Gewicht vind ik sowieso een lastig ding, als ik foto's vergelijk van mezelf nu op 62kg, en die van een hele tijd terug op 62kg zie je een enorm verschil, of dat door het vele dansen komt geen idee, maar ik vind dat wel lastig. Als ik slanker ben moet mijn gewicht ook omlaag toch?

 

 

Voorlopig heb ik dus denk ik geen last van mijn ouders, dat vind ik wel fijn, de leiding van kamp is misschien wel nog steeds een probleem.

En ja hij gaat te ver, en ik weet dat dat uit liefde is maar wat vind ik dat toch lastig.

Ik weet dat ik hem kan aanklagen hiervoor, maar ik ken hem al zo lang en het is allemaal zo goed bedoelt...

Van mijn moeder hoorde ik ook terug dat hij aan de telefoon heel emotioneel was, dat vind ik dan ook wel weer heel zielig.

Maargoed, hij is redelijk bekend in de musicalwereld en kent vooral veel mensen.

Hij is het er totaal niet mee eens dat ik zoveel dans ( en daarmee zoveel avonden in de week niet thuis ben) en vind dat heel onverantwoord.

Mocht ik geen hulp zoeken zou hij ervoor zorgen dat ik daarmee moest stoppen, en ook met mijn vooropleidingsdocenten gaan praten, om me daar eventueel ook van af te halen of ervoor te zorgen dat als ik niet gezond zou worden ik sowieso niet naar de vakopleiding kon. 
Dit hoorde ik van mijn moeder, in hoeverre dit serieus is geen idee, maar mocht het echt zo gebeuren vind ik dat wel een stap te ver gaan. 

 

Dan over het feit wat ik er zelf van vind waar ik mee bezig ben, en dat is, ik weet het oprecht niet.

Aan de ene kant weet ik wel dat ik soms echt verkeerd bezig ben en geen gezonde relatie met eten heb. Aan de andere kant valt dat ook best wel mee, kijk op zo'n dag als vandaag dat ik gewoon thuis ben eet ik gewoon normaal, sla geen maaltijden over, eet normaal avondeten en neem zelfs een paaseitje of koekje tussendoor, en dan lijkt er niks aan de hand.

Maar ik weet nu al dat dat morgen anders gaat zijn, morgen werk ik en ga s'middags naar school voor zangles, en heb s'avonds dansles, waarschijnlijk eet ik over de dag heen wel wat, maar avondeten sowieso al niet. Dinsdag ook, na werk ga ik meteen door om 3u te dansen, ben ik niet thuis met avondeten, dan eet ik geen avondeten, en dat compenseer ik ook niet met meer lunch of ontbijt, totaal niet zelfs.

Het feit dat ik op beide manieren met eten om kan gaan maakt het zo moeilijk voor me om te zien of ik dan wel of niet een probleem heb, maar eigenlijk wil ik het wel weten nu. Ik loop er al zo lang mee rond en ben er eigenlijk zo klaar mee, ik wil nu gewoon weten of ik een probleem heb , ja of nee. Want zelf kom ik er niet uit.

Zeker omdat er mensen zijn die echt gezegd hebben, Mili, je hebt anorexia. Maar ook die gezegd hebben nou nee ik denk dat je niet echt een probleem hebt.

En als je zelf al zo twijfelt maakt dat het helemaal lastig.

 

Of ik open sta voor hulp?

Misschien.

Niet op de manier waarop dingen nu gaan in ieder geval.

Misschien als het blijkt dat ik inderdaad toch wel een eetstoornis heb.

Maar dan wel ook als ik er klaar voor ben, en ik heb het gevoel dat dat in ieder geval nu nog niet is.

De enige manier waarop ik nu hulp zou accepteren is als ik gewoon al mijn danslessen en vooropleiding zou mogen blijven doen, en dat ik nog zou mogen afvallen, maar ja zie maar eens hulp te vinden die het daar allemaal mee eens zijn..

 

Sinds het gesprek met mijn collega afgelopen donderdag heb ik niet meer met hem gesproken, ofja wel gesproken maar niet over dit onderwerp.

Wat ik daar nu verder mee moet vind ik lastig, het is natuurlijk hartstikke fijn en laagdrempelig om nu met zijn vriendin een gesprek hierover te hebben, maar op de een of andere manier vind ik dat toch nog lastig en eng ofzo. 

Ik wil het wel, maar iets houdt me toch tegen.

Of dat het feit is dat ik niet zeker weet of ik een probleem heb, of omdat ik mezelf stiekem toch te dik vind om zo'n gesprek aan te gaan weet ik niet, misschien is het nog wel iets anders.

Ik denk dat ik even afwacht hoe de situatie verder loopt en of mijn collega er nog over begint, want uit mezelf die stap zetten vind ik sowieso nog te moeilijk.

 

Heel verhaal weer, maar ik hoop dat ik zo een beetje alle vragen heb beantwoord.

 

Sowieso allemaal ontzettend bedankt voor het reageren, dat waardeer ik echt heel erg ❤️ 

 

Veel liefs, 

Mili

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.