Spring naar bijdragen
sarie

zou ik het kunnen leren of hoort dit gewoon op die manier bij mij?

Aanbevolen berichten

sarie

Ik ben al wat jaren bezig ongeveer 8.

Ik heb nu een passend eetschema ook al jaren en het gaat best maar soms ongeveer 1 keer per week dan lukt het me niet 

omdat ik toch altijd nog een koekje wil of een nootje, of een extra boterham met pindakaas of vla.

Dat zijn dingen die ik dan niet en nooit eet. Want die staan niet in mijn lijst.

Dat vind ik heel lastig. 

Hoe ga ik daar dan mee om?

Ik heb altijd nog hoop dat ik het wel ga leren. Ik kan er soms ook boos om worden . Waarom kan ik niet leren vrijer te eten.

Waarom kan ik niet leren mee te eten in mijn gezin.

Waarom kan ik niet zonder te compenseren en daardoor rustig te worden verder gaan?

Is er iemand die me de hoop kan geven?

Ik heb nl al 36jaar achter me met het eten. Al ben ik trots op waar ik nu sta.

Denk ik nu ook ....wat klaag ik eigenlijk? Van weelde.

Spoiler

Ik braakte 2 of 3 keer per dag elke dag jaren lang. Nu is dat soms 1 keer per 2 weken .

Dus als ik daarnaar kijk ...wil ik dan nog wel iets. Of kan ik ook gewoon zeggen: het is goed zo. Je hebt hard geknokt en je mag dit gewoon zo doen?
En dat je af en toe een hobbel hebt ....das niet zo raar.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Hi @sarie,

Ik herken je gevoel hel erg. Voor mij zijn het nog 'maar' 4 jaar dat ik eet volgens mijn eetschema en daar niet van af durf te wijken. Krijg je begeleiding van een diëtiste? Ik ben namelijk met die van mij nu bezig om hongersignalen te leren herkennen adhv de zogenaamde Hunger Scale (zeker kun je heel makkelijk Googlen). Het opnieuw op gevoel - en dus vrij - gaan eten kost veel tijd en inspanning. Dat gaat helaas niet van vandaag op morgen of wanneer wij het willen volgend jaar of het jaar daarna. Het is iets dat je niet kunt sturen, waar meer achter zit dan alleen het niet meer kunnen. Zou je kunnen onderzoeken wat jou hierin tegenhoudt? Uit eigen ervaring weet ik ook dat als je ergens té zeer op focust, het niet lukt. Probeer te vertrouwen op je eigen lichaam en dan komt het vanzelf. Ook al is dat wachten moordend, het is het meer dan waard. Dat weet ik zeker.

Liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

dank je peggyV,

Ik heb vooral moeite met afwijken door de ervaring met de angst voor een eetbui. De angst voor te mager of te dik.

De angst voor honger. De angst voor braken. Een vaste lijst houd me vast. En zorgt dat ik daar niet over in hoef te zitten.

nee ik krijg geen begeleiding van een dietiste. Wel lang gehad. Maar het werkt eigenlijk niet om over eten te praten zoals je zegt.

Dan focus ik teveel. Dat is eigenlijk wel wat er aan de hand is. Ook nu. Een paar spannende dingen op stapel en dan gaat het zo...

Dank je 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Hoi Sarie!

 

Even heel kritisch: waarom staan er geen/weinig lekkere dingen zoals koekjes op je lijst?

Ik heb dat ook lang mezelf ontnomen, wat bij mij een grote oorzaak was van mijn eetbuien. Door het nu mezelf wat vaker te gunnen, heb ik bijna geen eetbuien meer. Is het een idee om iets van wat je echt lekker vind toe te voegen aan je lijst, al is het maar 1x per week? 

 

Liefs, Corien

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

Ha goeie vraag.;

Het lukt me gewoon niet om daar aan te werken.

En in de loop van de tijd ging ik ook minder ruiken en proeven daar is niet een duidelijke oorzaak voor te vinden.

Daarom heb ik denk ik geminimaliseerd. Geautomatiseerd. 

Ik weet het niet meer . Een manier om te functioneren. Toch wel enigszins gelukkig zijn. En dat is zo.

Dat vind ik belangrijk. Voor mijn gezin zorgen. En staan als moeder. En dat gaat. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

Ik had over het hoofd gezien dat ik niets kan ruiken en proeven.

Ik denk wel dat daar veel te halen is.

Misschien toch is een stap naar HA zetten.

Ik vergeet het helemaal omdat het al lang is. 
Ik heb er vaak wel iets mee willen doen maar de HA kan er geen oorzaak voor vinden. En het is best wel een gemis als ik er nu over denk

Maar de herinnering aan het eten heb je dan ook niet. Herinnering zit eigenlijk heel vaak vast aan geur. En als je het wel is mist weet je hoe veel dat is.

En dat is dan weg als je het lange tijd niet meer hebt. Maar o wee als het er wel is. Dan wil je ook alles ruiken en proeven....en komt er zoveel herinnering dat je het gewoon niet meer aan

kan . En dat geeft weer angst. Waardoor je echt niet wil ruiken en proeven want dat is .....gevaarlijk.....niet z on realistische gedachten .

Maar als je dan toch meer realistisch gaat denken blijft uiteindelijk zoals nu het slot op mijn neus. En dat lijkt dan voor altijd weg. Zo zelfs dat ik er mee ben gaan leren leven.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Als ik het zo lees heb je een hoop angst, voor eten, ruiken, braken, te dik/dun zijn. Dit lijkt me zo niet echt prettig of wel? 

Zou je dit eens met je huisarts kunnen bespreken?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

beste Corien,

ik weet dat dat zo is. Het is niet zo mijn vraag. Ik ben gewoon een angsthaas.

Maar ik merk wel dat er heel veel wel goed gaat gelukkig en dat vind ik belangrijk.

Er zijn ook veel dingen die juist wel gaan.

En het eten ....ach het is het eten maar.

En zo denk ik erover. En soms komt er een oud patroon om de hoek kijken. 

Net als vanmorgen.

Maar dan zijn er andere dingen waar ik mee aan de slag moet. En die weet ik wel. En dat ga ik doen.

Dat is voor mij het best 

groetjes en bedankt voor het meedenken.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Oke helemaal prima! Het is uiteindelijk je eigen keuze he :)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

 

prima

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Hee,

 

Ik wilde nog even inhaken op dat je jezelf een angsthaas noemt. Ik vind je alles behalve dat. Zo te lezen heb je al veel stappen gezet en ben je al ver gekomen. Daar is moed voor nodig, je angst overkomen. Je bent geen angsthaas. Ik vind je moedig. 

 

Waar werk je nu aan? En doe je dat samen met iemand?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

Dank je wel IV93,

Dank je voor je woorden. Het doet me goed. Het is inderdaad zo kei hard werken joh....

Grenzen aangeven . Staan blijven. Mijn houvast houden. Mijn koers. 

Weer leren gesprekken bij te wonen bijv op school van mijn kind of t gewone dagelijkse leven te doen meer niet. Het hoeft niet meer. t Is goed. Ik ben goed.

Vast dagritme en structuur helpen me heel erg. Voelen voor mij als een stevige warme arm om me heen. 

Al zegt heel de wereld dat het anders moet. Dit is wat werkt voor mij. Als ik het zo doe kan ik functioneren en moeder zijn. Moederschap is wel wat ik geleerd heb dat het een heel bijzonder en mooi en ook heel verantwoorde taak is. Dat vind ik zelf heel zwaar maar ik ga er voor en door met veel liefde en geduld ...dat heb ik geleerd ! Mooi he.

Ik heb een begeleidster al bijna 5 jaar. En dat is fijn. Eerst een psycholoog tot vorige jaar. Toen hebben we het eetstoornis stuk afgerond.

Nu begeleiding om vooral mijn leven zo gewoon mogelijk verder te gaan.

En als het kan zo als sluitstuk zoals het wel is genoemd is het eten verder te krijgen...hoop ik in stilte .....maar daar gaat het niet over.

Het is zo hard werken roept voor bijv mijn omgeving soms veel op inmiddels niet meer ...het is gewoon zo. De hoop op beter is er niet. Want dit is beter. Dat is voor anderen moeilijk. En dat verdragen is ook pittig. Maar lukt wel. 

Voor al zien waar ik sta. Wie ben ik. En wie is de ander Dat is waar ik aan werk. Zien wie de ander is door mijzelf steeds beter te leren kennen.

Maar ik heb niet duidelijk doelen. dat werkt niet. Dat kan ik niet. Iets met druk of tijd. Dat hoeft gelukkig ook niet.

Het is echt alleen strijden. Omdat ik een grote familie heb. Aan twee kanten ze niet meer spreek of iets onderneem

Ik heb er geen tijd voor. Inmiddels ook geen behoefte. Ik kan het gewoon niet.

Soms op moeilijke momenten komen de gedachten soms terug. Maar dat word al veel minder.

Gelukkig gaat het eigenlijk heel goed. Maar dat kost heel veel moed en tranen en veel heel veel verdriet 

Maar ervoor in de plaats geniet ik vaak van alles met volle teugen.

Leer ik dat het eten iets is wat bij me hoort waar ik soms gewoon last van heb. Maar t is langzaam toch veel kleiner aan het worden.

ik voel me zo dankbaar als ik dit even op mag schrijven. t Doet me echt heel goed. Om dat te ervaren. Hoe goed het met me gaat.

 

Veel dingen leer je anders zien. Die vroeger vreselijk waren ...bijv je familie niet zien of een feestje niet bijwonen of vrienden niet meer spreken of hebben.

t is niet zo belangrijk. Ik weet dat het veel beter met me gaat op momenten als ik het gewoon zo leef . Mijn leven . Met mijn gezin. In mijn gezin. Betrokken  ben. Zo fijn!

 

En wat nu aan de hand is is een keuze op een school voor mijn kind naar het VO. Daar zijn gesprekken nodig. Ik vind dat moeilijk. Dan is toch weer het eten wat laat weten dat het veel is. Nieuw is...een signaal maar o zo lastig . Ik kan er nog altijd niet mee leven. En zoek dan .....

Beetje lang verhaal geworden. Maar dank je voor je vraag IV93!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.