Spring naar bijdragen
.Isa.

Ouders/familie

Aanbevolen berichten

.Isa.

Dag allemaal, 

 

Ik zit laatste dagen met een dilemma. Ik ga in therapie voor me eetstoornis en ben er redelijk open over geweest naar me zus en de vriendin van mijn vader (die het enigzins begrijpt). 

 

Dat me zus het niet begrijpt vind ik nog niet zo heel erg, maar me vader, daar kan ik lastig mee omgaan. Ik heb vroeger altijd gewerkt bij me vader in het bedrijf en gisteravond vroeg hij mij of ik  weer wilde werken in april. Als ik nu kijk naar hoe ik me voel ben ik echt in geen enkele mogelijkheid in staat om te werken, maar hij ziet dat niet. Nu voel ik me nog schuldig ook dat ik niet ga werken en niet maar gewoon me best doe. 

 

Ik weet dat ik heel hard en streng ben voor mezelf (probeer dat ook los te laten, maar zo makkelijk is dat nog niet). 

 

Ik wil andere niet teleurstellen waardoor ik elke keer mezelf teleurstel. Wat zouden jullie doen in mijn situatie? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Hee @.Isa.

Wat een vervelende situatie ☹️ Ik herken de angst om anderen teleur te stellen heel goed. Hoe moeilijk het ook is, ik denk dat het in deze vooral belangrijk is om je eigen grenzen te bewaken en goed voor jezelf te blijven zorgen. Jij bent ten slotte de enige die dat kan. Jullie heb er beide niets aan als je tóch gaat werken om je vader tevreden te houden en er uiteindelijk aan onderdoor gaat.

En nog even dit: het is onwijs dapper dat je in therapie gaat voor je eetstoornis! Daar mag je heel trots op zijn 🌷 Zou het een idee zijn om je ouders een brief te schrijven, of bijvoorbeeld blogs van ervaringsdeskundigen te laten lezen zodat ze het een beetje beter gaan begrijpen? Je moet het natuurlijk zelf doen, maar dat hoeft niet alleen. Mensen die je aanmoedigen en supporten wanneer nodig, kunnen heel belangrijk zijn in je herstel.

Liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
.Isa.
31 minuten geleden zei PeggyV:

Hee @.Isa.

Wat een vervelende situatie ☹️ Ik herken de angst om anderen teleur te stellen heel goed. Hoe moeilijk het ook is, ik denk dat het in deze vooral belangrijk is om je eigen grenzen te bewaken en goed voor jezelf te blijven zorgen. Jij bent ten slotte de enige die dat kan. Jullie heb er beide niets aan als je tóch gaat werken om je vader tevreden te houden en er uiteindelijk aan onderdoor gaat.

En nog even dit: het is onwijs dapper dat je in therapie gaat voor je eetstoornis! Daar mag je heel trots op zijn 🌷 Zou het een idee zijn om je ouders een brief te schrijven, of bijvoorbeeld blogs van ervaringsdeskundigen te laten lezen zodat ze het een beetje beter gaan begrijpen? Je moet het natuurlijk zelf doen, maar dat hoeft niet alleen. Mensen die je aanmoedigen en supporten wanneer nodig, kunnen heel belangrijk zijn in je herstel.

Liefs, Peggy.

Ja me vader doet er echt gewoontjes over. Als we het erover hebben dan gaat die ook in zijn telefoon of in zijn iPad. Hij staat niet echt open voor een gesprek, hij is een erg botte boer zeg maar. Hij zegt dan; ah gewoon even eten nou. Ik vraag me dan af of ik er meer op door moet gaan of juist niet? Zijn vriendin begrijpt het wel beter en met haat heb ik dan wel goede gesprekken en dat bespreekt ze dan later wel met hem. 

 

Ik zal hem misschien wel wat info doorsturen, kan die in zijn eigen tijd even doorlezen, als die dat wilt. 

 

Een brief is ook wel een goede optie om te proberen. Zal dat wel doen als ik vaker dit soort momenten met hem heb. 

 

Dankjewel! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV
27 minuten geleden zei .Isa.:

Hij zegt dan; ah gewoon even eten nou.


In het begin van mijn eetstoornis(herstel) reageerde mijn ouders ook op deze manier. Totdat ze er meer over leerden en in gingen zien dat er psychologisch iets aan ten grondslag ligt, ipv het te zien als alleen 'niet willen eten'. Hopelijk gaan jouw ouders dit op den duur ook anders bekijken, geef het vooral even tijd. Maar blijf aan jezelf denken en goed voor jezelf zorgen, dat is iets dat ik je op het hart wil drukken. Succes! 🍀

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

@.Isa. mijn broer was ook altijd een "botte boer", bleek achteraf dat hij zich hartstikke zorgen over mij maakte en dat hij die emoties maar moeilijk vond. Dus sprak hij nooit over anorexia of eten omdat hij het zelf niet aan kom. Ik voelde me altijd genegeerd en dat ik er niet mocht zijn, maar het lag dus bij hem.

Een groot deel van deze reactie van je vader is ook letterlijk van je vader. Zegt dus niks over jou.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
exploreindra

Hallo Isa, 

 

Misschien is het goed om dit ook met je behandelaar te bespreken. En filmpjes van Youtube of artikelen werken ook altijd goed! 

 

Hartelijke groet,

Indra

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
illy

Ik denk dat het inderdaad heel goed kan kloppen wat Lucy schrijft; dat je vader misschien bot overkomt maar dat hij zich wel degelijk zorgen maakt en veel om je geeft. De één praat (over dingen als dit) toch makkelijker dan de ander en laat zien wat het werkelijk met hem/haar doet.

Misschien kan je de steun van je vader (op dit moment nog) niet vinden in het praten over je eetstoornis, maar kun je die steun bij anderen zoals de vriendin van je vader vinden. Misschien verandert dit in de loop der tijd wel, maar tot die tijd kan je misschien steun van je vader vragen/krijgen (hoeft niet letterlijk) in andere dingen: bijv. samen iets doen wat afleiding geeft? Een spelletje, een bakje koffie, een wandeling... ik noem maar wat.

Als ik voor mijzelf spreek, kon ik vroeger ook moeilijk over dingen als een eetstoornis/mijzelf praten. Maar ik heb dit in de loop der jaren wel geleerd, al is hier wel veel tijd overheen gegaan. ik denk dat dit voor meer mensen geldt en misschien ook jou vader. Maar misschien is het ook goed om niet torenhoge verwachtingen te hebben, je kan mensen en de toekomst niet voorspellen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
.Isa.
3 uur geleden zei illy:

bijv. samen iets doen wat afleiding geeft? Een spelletje, een bakje koffie, een wandeling... ik noem maar wat.

Daar heb je helemaal gelijk in. Dit zal zowel voor me vader als voor mij goed zijn om te doen. Ik merk dat we een beetje uit elkaar beginnen te groeien, wat vooral door mijzelf komt. Dank je wel voor de tip! Zal even wat meer quality time met me paps inplannen :) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Juditha

Lastige situatie Isa! Zoals de anderen al zeiden, kijken naar wat jullie verbind kan zo belangrijk zijn. Anyways, ik wilde je even mijn support geven en je heel veel succes wensen met je therapie. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.