Spring naar bijdragen
Elise de groot

twijfels

Aanbevolen berichten

Elise de groot

Hi!

De laatste tijd ben ik zo aan het twijfelen. Ik heb een diagnose gekregen en ik weet gewoon niet of ik het nu heb ja of nee.

 

2 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen. Ik vond mijzelf veel te zwaar. Dit lukte, op een gegeven moment ging er niets meer af. Ik begon meer te sporten en minder binnen te krijgen. Toen kwamen de programma’s op tv waar ik mijzelf in herkende. Ik heb dit aangegeven maar wilde toen geen hulp. Zelf oplossen. Ik wist niet meer of ik mijzelf moest geloven en had toen alleen het idee dat mensen je geloofde als je dun was. Ik begon strenger te zijn. maar dit hielt ik niet lang vol. Toch bleef ik afvallen maar niet op een snelle manier. Nu ben ik nog steeds aan het afvallen maar ik schaam mij echt voor wat ik nog eet. Eerst had ik producten die ik echt niet mocht maar die ben ik ook aan het loslaten ofja meer aan het proberen. Ik volg nu de wenlijst maar dan mag ik nog wel x aantal kcal eten. Ik heb ook bijna elke dag van die graasmomenten waar ik achteraf boos op ben maar op dat moment goed voelt. Ik weet het allemaal even niet meer. ik ben heel de tijd aan het zoeken of ik nu lieg tegen over iedereen, dat ik alles verzin of dat het wel idd zo is.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

Zit het willen lijnen je in de weg? Laat je er dingen voor die je eigenlijk wel graag zou willen doen? Voel je je heel ongelukkig over hoe je eruitziet? Zou je weer normaal kunnen eten? Welk gevoel geeft jou het idee om weer normaal te kunnen eten? 

 

Bovenstaande dingen zijn voor mij wel onderwerpen die laten zien dat je een eetstoornis hebt. Ik ga je niet bevestigen of juist vertellen dat je geen eetstoornis hebt: dat heeft eigenlijk de arts van destijds jou al verteld. Ze geven je niet zomaar een diagnose. 

 

Twijfel hoort voor de meeste mensen bij het proces. Ik geloofde eerst ook niet dat ik een eetstoornis had en heb daar vaak over zitten tobben in mijn hoofd. 

 

Als je er last van hebt maakt het eigenlijk ook niet zoveel uit of het onder het kopje eetstoornis valt of niet. Je hebt er last van, dus hulp kan je dan zeker gebruiken.

 

En ik denk dat je er wel een beetje in gelooft. Anders was je niet op dit eetstoornisforum terecht gekomen. 

 

Liefs ❤️

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elise de groot

Dankjewel !

 

Soms komt er dan in je op dat je inderdaad eet gestoord bezig bent maar dan lees je andere verhalen en dan denk je bij jezelf dat je daar helemaal geen last van hebt. Ook heb ik het idee dat ik moet vertellen dat ik moeite had met het koekje om bang te zijn voor wat mijn ouders of vriendinnen denken (zo dat ging makkelijk dat koekje je hebt helemaal geen eetstoornis of het is nu over). 

 

De ene keer zie ik  in dat ik te mager ben en dan weet ik ook dat het beter is om aan te komen, maar die stap om meer calorieën te eten gaat er dan niet in. Ik ben bang als ik weer normaal ga eten, alles er weer aan komt en geen motivatie krijg om te sporten. Ik voel me niet vaak dik, oke soms mijn benen dan.

 

Vanavond tijdens het avondeten hadden mijn ouders Grieks besteld maar ik had mijn eigen eten al in mijn hoofd en klaar gemaakt. Vandaag was mijn doel om niet veel kcal te eten. Op het moment dat ik het klaar maak voelt het goed maar als ik hun eten zie ben ik zwaar jaloers. in mijn hoofd gaat er dan van alles om 'ik wil dit ook' 'omg wat heb ik hier zin in' 'nee volhouden, ze zullen wel niet denken als je zo'n heel bord op eet' 'je faalt dan'. Ik moet dan overal een hapje van om de smaak in mijn mond te nemen. Wat zou ik dat ook graag willen (Gek toch), maar ik weet gewoon dat ik het pas mag als ik flink heb gesport en dan kan ik nog twijfels hebben van 'zou ik niet voor het gezonde gaan'. Als ik dan een hapje neem gaat er ook een stem in mijn op 'het is lekker, maar voor even, en dat voor even zijn zonde van je calorieën, in de plaats van die calorieën had je nog veel verschillende/ gezonde producten kunnen eten. Al die hapjes heb ik ruim in moeten vullen en raak ik beetje paniek van klopt het wel waardoor ik daarna alleen een kleine snack mag pakken. 

 

Ik verlang ook echt om uit te gaan eten maar als dan het moment is dan moet ik sporten en van te voren weinig eten. Dit ging in het begin nog goed maar nu ik ondergewicht heb lukt dat niet meer en daar baal ik soms echt van. (ik vind het zelf heel raar, denken er meer zo?)

 

elke dag loop ik langs de burgerking om de hond uit te laten. Die geur ruikt zo lekker. elke keer zeg ik 'wat heb ik daar zin in' maar ik heb een keer op het punt gestaan om te halen maar toen keek ik op de app en zag de calorieën. uhm laat maar. 

 

Ik twijfel dan zo erg. Is dit dan aanstel gedrag of gezonde keuze gedrag? 

 

Sorry voor mijn raar verhaal..

 

Liefss,

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
54 minuten geleden zei Elise de groot:

Ik twijfel dan zo erg. Is dit dan aanstel gedrag of gezonde keuze gedrag? 

Lieve Elise, ik wil je graag zeggen dat je nooit hoeft te twijfelen. Hoe dan ook: jouw gevoel is waar. Jouw gevoel is waar omdát het joúw gevoel is. En over gevoel hoef je níet te oordelen. 7,5 miljard mensen op de wereld met allemaal andere - eigen en unieke - gevoelens en ze zijn allemaal wáár! Ik gun je dat je leert jouw gevoelens serieus te nemen, lief te zijn voor jezelf en dús niet te oordelen. Behandel jezelf maar zoals je jouw beste vriendin zou willen behandelen;-). Ik denk dat je ergens wel weet wat je nodig hebt, je hebt aangegeven dat je dingen herkende uit die programma's en je komt met een reden op dit forum. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anne H.

Ik lees heel veel twijfels over jezelf en je worstelingen rondom (niet) eten. 

 

Jezelf vergelijken met de ander gebeurt (helaas) vaak. Ik kan je echter vertellen dat dat niet effectief is. Het zorgt ervoor dat je jezelf, zoals jij ook al beschrijft, minder snel serieus neemt. En daardoor wordt de stap naar hulp moeilijker. Ieder probleem is uniek, net als jij dat bent als mens. 

 

Ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om je eigen gedrag, gedachten en gevoelens te delen met mensen in je omgeving. Toen ik zelf een eetstoornis had, vond ik het ook moeilijk om dit te delen. Juist doordat ik het NIET deelde ontstond er onbegrip. Hoe opener ik was, hoe meer begrip ik kreeg. Het is absoluut niet makkelijker, maar het hielp absoluut om mezelf en het probleem onder ogen te komen. Mijn inziens heb je zelf al goed in de gaten dat je ongezond bezig bent. Je schrijft o.a. dat je jezelf soms te dik vindt, bang bent om aan te komen en bepaalde maaltijden niet durft te eten. Klopt dat? Zo ja, wat maakt dat je jezelf uiteindelijk toch niet serieus durft te nemen? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elise de groot
38 minuten geleden zei Anne H.:

Ik lees heel veel twijfels over jezelf en je worstelingen rondom (niet) eten. 

 

Jezelf vergelijken met de ander gebeurt (helaas) vaak. Ik kan je echter vertellen dat dat niet effectief is. Het zorgt ervoor dat je jezelf, zoals jij ook al beschrijft, minder snel serieus neemt. En daardoor wordt de stap naar hulp moeilijker. Ieder probleem is uniek, net als jij dat bent als mens. 

 

Ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om je eigen gedrag, gedachten en gevoelens te delen met mensen in je omgeving. Toen ik zelf een eetstoornis had, vond ik het ook moeilijk om dit te delen. Juist doordat ik het NIET deelde ontstond er onbegrip. Hoe opener ik was, hoe meer begrip ik kreeg. Het is absoluut niet makkelijker, maar het hielp absoluut om mezelf en het probleem onder ogen te komen. Mijn inziens heb je zelf al goed in de gaten dat je ongezond bezig bent. Je schrijft o.a. dat je jezelf soms te dik vindt, bang bent om aan te komen en bepaalde maaltijden niet durft te eten. Klopt dat? Zo ja, wat maakt dat je jezelf uiteindelijk toch niet serieus durft te nemen? 

 

Thnx voor je bericht! 

 

Ik vind dat ik zelf nog best veel calorieën eet (1300 en soms zelfs 1500) voor de diagnose anorexia. Daar schaam ik mij dus echt voor. De diëtiste zei dat het weinig was maar toch voelt het voor mij veel (tegenover het beeld wat ik heb) . Ik heb ook tijdje weer rond de 1800 calorieën gegeten toen ik het met school rustiger had en geen stage had. Ook heb ik veel minder dan 1000 calorieën gegeten maar dat wil ik niet meer en dat probeer ik dus ook niet meer. 

 

Het lijkt met de dag erger te worden. 

Vorig jaar was ik naar de huisarts gegaan met de klachten dat mijn menstruatie op gehouden was (3maanden) en mijn voeten/handen koud en blauw werden. Mijn huisarts zei toen dat het normaal was als je zoveel was afgevallen en dat ik dikkere sokken en handschoenen aan moest doen dus ik ging gewoon door, sporten, lijnen en veel wandelen. Ik had wel al op internet beetje gelezen over eetstoornissen maar herkende mij niet echt in. Nouja vertelt aan ouders en sinds dien is het alleen maar erger geworden. Ik had het idee dat ik moest bewijzen. 

 

De ene keer vraag ik mijzelf dan echt af 'doe ik dit voor aandacht?' maar andere keer denk ik ook van dit doe je je eigen lichaam ook niet aan. 

 

Dan lees je weer verhalen en dan schaam ik mij weer. Hoe streng sommige kunnen zijn en zo weinig eten. Als ik weinig eet voelt het goed maar snachts kan ik dan boos worden op mijzelf en dan moet ik iets eten (peperkoek of iets van 100/150 kcal). 

En dan denk ik ook weer als ik naar mijn klachten kijk zijn ze ernog. 

Ik begin ook meer depressieve klachten te krijgen (dit komt ook door ondergewicht). 

 

Ik wil niet afvallen maar als ik afval mag dat er ook weer niet bij. Ophogen van eetlijst vind ik nu ook eng. Maar ook zegt er weer een stem 'dadelijk ben je te snel en zullen ze wel niet denken dat je alles verzonnen hebt'.

 

Ook ben ik bang dat ik het niet aan kan. Het leven, school, werk. Nu kan ik de eetstoornis nog de schuld geven. Maar ik weet ook dat de eetstoornis het erger maakt. 

 

Pff, ik merk dat ik heel erg naar bevestiging aan het zoeken ben maar dit niet in een groep durf te vragen. Bang voor de gezichten en bang voor de reacties. 

 

Laatste tijd sport ik ook bijna niet meer. Uit schaamte maar ook omdat mijn lichaam pijn doet. Wandelen doe ik nu veel meer. 

 

Ik voel mij zo egoïstisch en schaam mij zo erg. 

 

Sorry voor mijn verhaal!

Het lucht aan de ene kant wel op om even aan iemand kwijt te zijn. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Elise de groot al die twijfels of het wel erg is en de schaamte voor alles wat afwijkt van het beeld dat jij van 'echte anorexia' hebt, is herkenbaar voor heel veel mensen met een eetstoornis.

 

47 minuten geleden zei Elise de groot:

Ook ben ik bang dat ik het niet aan kan. Het leven, school, werk. Nu kan ik de eetstoornis nog de schuld geven. Maar ik weet ook dat de eetstoornis het erger maakt. 

Kan het ook andersom zijn, dat je gevoel het allemaal niet aan te kunnen een van de redenen is dat je zoveel met eten/kcal/gewicht bezig bent?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.