Spring naar bijdragen
Schanulleke

24/24 ben ik bezig met eten/ niet eten

Aanbevolen berichten

Schanulleke

Hallo, even kort wat info. Ik heb al mijn hele leven een (emotioneel) eetprobleem. Sinds moeilijke periode in tienertijd kwam ik steeds meer bij en propte ik me systematisch vol. Eten beheerst al zo'n 35 jaar mijn leven. Doorheen de jaren kwam ik steeds maar bij. Na de geboorte van de jongste van 3 kinderen kon ik de moed vinden om via de weight watchers een kleine 20 kg af te vallen. Maar nog steeds beheerste eten mijn leven van smorgens tot savonds. 'wat zal ik nemen bij ontbijt, hoeveel hou ik dan over voor lunch,' enz... Ik kookte en bakte graag en kreeg daar veel complimentjes over. Het resultaat was er maar ik at er ook mega veel van. Ik deed maar steeds pogingen om af te vallen, kwam weer bij, enz...

Ik besefte ergens wel dat dat eten een achterliggende betekenis had maar kon er niet 'aan'.

Sinds 3 jaar zit ik in een depressie met recent een scheiding. Sinds de depressie in therapie. Daar was de plaats waar ik voor het eerst emoties kon toelaten. Ik viel prompt kilo's af. Sindsdien zo'n 25 kilo afgevallen. Ik wist niet wat me overkwam. In alle ellende van de depressie en scheiding toch iets goed. Ik kon het niet meer loslaten. Elke dag moest dat gewicht naar beneden. Dus ik begon me uit te hongeren, eten ontzeggen maar dan om toch iets binnen te hebben ook weer eetbuien . Halve pot pindakaas was soms dagenlang het enige wat ik at. Aangevuld met cola light omdat dat de honger stilt. 

Zat soms op het randje van ondergewicht. Maar dat maakte mij alleen maar vast beradener om door te gaan. 

 

Nu zijn we paar maand verder nadat mijn ex is weg gegaan. Ik ben emotioneel helemaal dicht geklapt, er komt niks van gevoel binnen. En gelijk ben ik weer beginnen proppen en vliegen de kilo's er weer aan. Dit maakt mij echt ongelukkig. Ik honger mij weer uit, kan dit niet volhouden, prop me weer vol. Enz... 

 

Dit is een hel nu voor mij. Ik weet dat ik 'andere belangrijke' dingen aan mijn hoofd heb zoals een zware depressie overleven, een scheiding verwerken. Maar ik het het meest last van mijn gewicht. 

 

Kan iemand mij helpen? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Schanulleke,

 

Wat naar dat je al zo lang worstelt met een eetpatroon. Heb je al eens geprobeerd een regelmatig, volwaardig eetpatroon aan te leren zonder te focussen op afvallen? Mijn ervaring is dat dit de enige manier is om van de eetbuien af te komen. Zolang je te weinig eet en je jezelf veel ontzegt, is de kans groot dat de drang naar eetbuien blijft.

 

Los daarvan: zou het zo kunnen zijn dat jouw focus op eten op dit moment een manier is om je emoties af te vlakken? Er speelt veel bij je momenteel, misschien wel zoveel dat je het bijna niet kunt dragen en je eetprobleem een manier is om overeind te blijven (zowel de focus op afvallen als de eetbuien). 

 

Hoe dan ook, welkom op het forum. Ik hoop dat we je hier wat steun kunnen bieden.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Dankjewel Elske voor je antwoord. Ik 'weet' wat ik zou moeten eten om gezond te zijn en op een gezonde manier met eten om te gaan, maar als ik dat doe, dan kom ik bij. Dan ben ik bang dat ik weer de controle verlies en mij laat gaan en weer zo'n 40kg bij ga komen. Misschien niet rationeel van mij maar de angst is zo groot. Het gaat echt om controle houden. Ik ben in therapie voor mijn depressie maar rond het eetprobleem heeft hij niet veel oplossingen te bieden omdat dit niet zijn expertise is... Ik voel dat ik in een negatieve spiraal zit en controle over mijn gewicht is soms mijn enige houvast nog. Ergens wil ik weer gewoon kunnen eten, ik ontzeg mij al lang zoveel. Maar ik ben bang om er aan toe te geven. Dan verlies ik de controle. Ik ga niet meer op bezoek, zeg feestjes af Ed. Enerzijds door depressie anderzijds omdat ik dan gedwongen word om te eten en ik dan de dagen erna weer zoveel moeite moet doen om weer af te vallen. 

Zo vermoeiend...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat een strijd lever je, poeh. Vanuit je depressie kan ik me goed voorstellen dat je sociale activiteiten op een laag pitje staan. Toch is het soms goed om zulke dingen toch te doen. Tegengesteld handelen. Je schreef dat je dan gedwongen wordt om te eten. Hoe ziet dat eruit? Verlies je de controle als er hapjes e.d. op tafel staan?

 

Ik ben blij om te lezen dat je in therapie bent. Zijn er daarnaast ook mensen in je omgeving die van je problemen op de hoogte zijn?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Ja, ik merk dat mijn omgeving mij in de gaten houdt, vooral familie dan. Dan gaat het alleen nog over eten of dat ik te weinig eet. Van de spanning laat ik me dan gaan en eet ik heel veel. Eten is binnen de familie al jaren een moeilijke kwestie... Moeder die overdreven bezig is met gezonde voeding, teveel/te weinig eten... Mijn zus heeft ook een eetprobleem, is al sinds kind zwaarlijvig en daar werden en nu nog steeds opmerkingen over gemaakt. Zelfs bij de kleinkinderen doet ze dat. Dus die momenten kan ik nu niet aan en vermijd ik zoveel ik kan. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Je worstelt al zo lang met eten dat ik me kan voorstellen dat alleen het eten al een flinke inslag heeft op je gevoelsleven. Dan alle andere factoren waar je geen invloed op hebt gehad en dat je er nu alleen voor staat na zo'n lange tijd. Dat lijkt me heel machteloos. Je hebt in al die jaren nog iemand gehad om je aan op te trekken, hulp aan te vragen, qua normale zaken maar ook als je wilde afvallen. 

Nu wil je en je depressie eronder krijgen en gedragsmatig veranderen. Dat zijn twee zulke grote veranderingen waarbij de een altijd invloed heeft op de ander. In je eentje is dat heel zwaar. Zou je naar de huisarts durven stappen en om hulp durven vragen? Zodat je dit niet helemaal alleen meer hoeft te doen? 

<3 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
.Isa.

Heel herkenbaar en vooral rete lastig. 

 

Ik heb zelf ook mega veel shit te verwerken en het enige wat me bezighoudt is het eten. Het is een sluwe vijand waarmee ik steeds vrede probeer te sluiten. 

 

Nu zit ik wel in diverse therapieën voor onder andere trauma verwerking en me eetstoornis. De therapeut heeft mij verteld dat als ik aan me trauma´s ga werken er ruimte ontstaat om weer te kunnen voelen en dingen toe te laten in me leven. Zo ook het lief kunnen zijn voor mezelf en daar speelt mijn eten een grote rol in. Ik ben van mening dat dit er ook nog eens onderligt. Naast de eetstoornis natuurlijk die ook echt wel aanwezig is. Maar ik kan hier pas echt mee gaan werken als er geen dingen spelen waar ik me eetstoornis op los gooi om zo met me emoties om te kunnen gaan. 

 

Ik hoop dat dit voor jou ook zo kan gaan werken en je jezelf een kans geeft. Lief naar jezelf zijn is al een mooie stap, luisteren naar je lichaam en hart. Dit vind ik zelf nog erg lastig maar als ik het doe en niet naar me hoofd luister voel ik me zo ontzettend vrij. Oefening baart kunst. 

 

Heel veel sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Hallo IV93, 

Ik ben naar de huisarts gegaan. Als therapeut op verlof is of ik trek het niet tot het volgende gesprek, dan ga ik bij haar langs. Zij bekijkt het vanuit medisch punt. Snapt het ook niet want ze zei me dat er gerust 5kg bij kon... Dat wil ik niet horen op dat moment... Dus dat loste niks op, jammer genoeg. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Hallo ISA, ja ik snap goed wat je bedoelt. Zo voel ik het ook aan. Ik moet eerst aan andere dingen werken terwijl dat eetgedoe zooooo hard op de voorgrond staat. Alsof het al niet genoeg ellende is... 

 

Nu weer in moeilijk moment omdat mijn ouders onaangekondigd hier voor de deur staan en blijven logeren tot morgen. Ik word dus weer gedwongen om te eten. En daar ben ik zo gestresst en kwaad en machteloos door. Pfff

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Schanulleke, 

Welkom op het forum. Wat goed, dat je hier bent! 

Wat onwijs dapper dat je in therapie bent ook, voor de depressie. Daar zitten vast een hoop onderliggende dingen die spelen en maken dat ook het eten een grote rol speelt in jouw leven. 
Het duurt een tijd, voordat emoties toegelaten kunnen worden, etc. 
Ik herken jouw angst, de behoefte aan controle, etc. Dat doen vele hier denk ik. 

Je bent heel welkom om hier op het forum te posten. Post waar je behoefte aan hebt, lees mee met andere posts, daar heb ik zelf ook veel aan. Reageren vind ik ook prettig: zo help je ook een ander wat ook fijn is om te doen.


Heb je jouw ideeën en moeilijkheden omtrent het eten ook al duidelijk besproken met jouw therapeut en / of huisarts? Ook bijvoorbeeld het feit dat je jouw familie nu zoveel mogelijk vermijd omdat ze er dingen over zeggen? Dit zijn ook belangrijke zaken om te noemen. De kilo's, het gewicht, dat is iets 'praktisch'. Jouw relatie met eten / jouw lijf, de redenen waarom je eet / niet eet en bezig bent met plannen zo heel de dag, díe zaken is waar het om gaat. Heb je die al duidelijk benoemt? Zo niet, dan raad ik je met klem aan dit wél te doen. Zowel met jouw therapeut als met jouw huisarts. Het lijkt mij, dat je dit niet zonder professionele hulp gaat oplossen. Het lijkt mij een complex en langdurig probleem te zijn, wat zich heeft vastgezet en ook een soort van onderdeel van jouw manier van leven is geworden. Maar, alleen jij kan dit zeggen, natuurlijk. 

Waar je eens naar zou kunnen kijken, nu al, voor wat verlichting kan het zorgen, is het boek 'uit de ban van emotie eten'. Daarin staan praktische oefeningen die je met jezelf kunt doen. Als je het fijn vind, kun je die oefeningen hier ook delen. Beschrijven hoe het gaat, waar je tegen aan loopt bijvoorbeeld. Het gaat ook om een stuk mindfulness. 

Ik wens je kracht, liefde en verbinding. Ik hoop dat je geen schaamte voelt en als je het al wel voelt, dat je zegt dat het er niet hoeft te zijn. Het hoeft er niet te zijn :-). 

Warme groet,

Anneloes

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Dankjewel voor je reactie, Anneloes. Ik heb vorig gesprek tegen mijn therapeut gezegd dat het eten een groot probleem is voor mij. Maar hij kon me hier niet verder mee helpen omdat hij hier niet in gespecialiseerd is. Hij had het erover dat ik bij een psycholoog hiervoor moet zijn. Dat was een harde dobber om te horen, want eindelijk durfde ik het te zeggen en dan stuurt hij mij weg, al kan ik het rationeel wel volgen. Echter, ik zie het nu niet zitten om bij iemand anders te gaan. Het heeft mij bloed zweet en tranen gekost om vertrouwen op te bouwen met hem. Dit kan ik nu niet aan om weer bij iemand anders te doen. Mijn huisarts is een harde tante die alles vanuit medisch oogpunt bekijkt. Daar voel ik mij niet vertrouwd genoeg om het er verder over te hebben met haar. Blijft nog enkel de psychiater over waar ik driemaandelijks heen ga. Maar met hem heb ik ook niet zo een band. Ik weet dat het zal moeten maar ik durf het bijna niet.

 

Ik weet dat het erg klinkt wat ik schrijf, ik héb hulp om mij heen, maar het is zo een beladen onderwerp voor mij en ik vind het moeilijk om het erover te hebben. Ik ben 3 jaar in therapie en heb het pas vorig gesprek ter sprake durven brengen. 

 

Ik ben blij dat ik dit forum heb gevonden en herkenning vind. Ik loop er al zo lang mee... 

 

Bedankt om naar mijn verhaal te luisteren, dat alleen al doet mij veel deugd...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

@Schanulleke je zegt het zelf heel duidelijk: je hebt tijd nodig gehad om te wennen en vindt het nog steeds best spannend. Dat is zoals het is en logisch dat je het moeilijk vindt om directe hulp te vragen; je zult hier vanuit jouw verleden goede redenen voor hebben. 

Soms helpt het om gedachten op papier (of in een mail) te zetten, voor een hulpverlener (therapeut, huisarts of iemand anders). Het kan helpen zodat je echt kunt zeggen wat je wilt, de ander heeft de tijd om het te lezen. 

Ik vind het trouwens jammer om te lezen dat deze hulpverlener, zoals het lijkt, je niet ondersteund in het zoeken naar een psycholoog voor het probleem rondom het eten. Ik denk overigens wel dat je een 'denk-fout' maakt. Je schrijft dat hij jou weg stuurt. Je schrijft ook dat je het rationeel wel kunt volgen. Blijf je echter denken dat hij jou weg stuurde? Ik denk zelf niet dat hij jou weg stuurt maar aangaf waarin hij jou wel en niet kan helpen. Dat is op zich goed, denk ik. Hoort bij zijn vak. Wat ik hiervoor schreef vind ik dus wel zonde van hem: dat hij je niet helpt met ondersteunen in hoe je dan jouw weg vindt naar de juiste hulpverlening. Dit mag je hem best zeggen (of schrijven)! (Ben zelf werkende in de psychiatrie en ik vind het juist prettig om te horen van mijn cliënten wat ze wel en niet fijn vinden, wat beter kan, wat anders kan, etc. Daardoor groei ik zelf ook. Ik zou iemand ondersteunen met het zoeken naar de juiste hulp, want het is een groot doolhof).

Succes!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Dankje Anneloes, 

Ik zit zo in de knoop met alles, ook met de therapie. Ik moet het er met hem over hebben, dat weet ik. Ik heb het op papier gezet en zal het hem doorsturen (als ik de moed vind) zodat het makkelijker wordt om het erover te hebben. 

Het is momenteel één grote puinhoop waaraan ik geen beginnen zie om de brokstukken te ruimen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
spike

Weet je misschien waar het (niet) eten bij jou voor staat ? Om de diepe dalen van de depressie minder te voelen ? Voor controle, om andere gevoelens weg te drukken ? Als je dat weet, kun je wellicht andere manieren vinden (bv. jezelf creatief uiten ??).

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Naomie

Hoi Schanulleke,

 

Ik ben ook nog niet zo lang op dit forum maar vind je verhaal erg herkenbaar. Ik heb ook veel last van depressies, eetbuien en dan weer dat proberen er af te krijgen en eindeloos in dat cirkeltje rond te draaien. En ook dat ik er altijd mee bezig ben in mijn hoofd. 

Denk dat er al heel veel advies gegeven is hierboven. Ik lees en leef in elk geval mee met je verhaal. 

 

Het ziet er misschien inderdaad nu uit als een grote puinhoop maar ook de grootste puinhoop ruim je op met gewoon maar ergens beginnen en rustig blijven doodscheppen en op tijd pauze nemen. (ok dit klink als een enorm cliche maar het is wel zo)

 

Groetjes Naomi

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

@spike

Ik voel ergens dat het niet kunnen toelaten van mijn emoties ervoor zorgt dat ik ga eten. Afgelopen (bijna)3 jaar heb ik voor het eerst veel toegelaten. Toen ben ik ook beginnen afvallen. En nu zit alles zo muurvast binnen in mij en eet ik weer. Ik houd het krampachtig onder controle. Omdat dat het enige is waar ik controle over heb en invloed op heb. Rationeel weet ik dat ik dat moet loslaten maar het lukt mij niet. Als ik eet voel ik mij slecht, een mislukking. Als ik niet eet dan voel ik mij beter. Ondanks de honger. Ik ontzeg mij zoveel, ik weet dat ik niet het goede voorbeeld geef aan mijn kinderen. Maar ik kan het niet loslaten. 

@Naomi

@Naomie

Dat is het cirkeltje wat jij beschrijft... Ik heb ondertussen de fut niet meer om het te doorbreken. Ik zit nu weer in dagen dat ik zeer weinig eet en wat ik eet is erg ongezond.  Maar er is dan meer 'rust' dan wanneer ik wel meer eet en bijkom. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Juditha

Heel veel sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
Op 10-6-2019 om 13:24 zei Schanulleke:

Ik zit zo in de knoop met alles, ook met de therapie. Ik moet het er met hem over hebben, dat weet ik. Ik heb het op papier gezet en zal het hem doorsturen (als ik de moed vind) zodat het makkelijker wordt om het erover te hebben. 

Het is momenteel één grote puinhoop waaraan ik geen beginnen zie om de brokstukken te ruimen. 

Stapje, voor stapje, voor stapje, voor stapje. Zie ieder stapje die je zet, wees dankbaar voor dat je weer verder bent gekomen met dat stapje, wees dankbaar voor dat jij dit doet. Weet dat alles voorbij gaat en dus óók deze ene grote puinhoop. Dit weten heb jij in je, vanuit eerdere ervaringen in je leven. It's the law of Nature 🙂

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke
10 uur geleden zei Juditha:

Heel veel sterkte!

Dankjewel... Jij ook...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke
1 minuut geleden zei Seolenna:

Stapje, voor stapje, voor stapje, voor stapje. Zie ieder stapje die je zet, wees dankbaar voor dat je weer verder bent gekomen met dat stapje, wees dankbaar voor dat jij dit doet. Weet dat alles voorbij gaat en dus óók deze ene grote puinhoop. Dit weten heb jij in je, vanuit eerdere ervaringen in je leven. It's the law of Nature 🙂

Het erge is dat die depressie ervoor zorgt dat ik niet meer kan zien dat dit voorbij gaat. De angst dat dat teweeg brengt duwt mij echt naar het randje... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoe is het gegaan? Heb je een stapje gezet sinds 10 juni?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke

Ik zit weer heel diep momenteel. Zal ermee te maken hebben dat ik gisteren de definitieve scheidingsakte heb ondertekend... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Ah, dat lijkt me niet makkelijk idd :( zo confronterend. Sta je er wel achter? Soms kan iets heel moeilijk zijn ook al weet je tegelijk dat het de juiste beslissing is.

 

Lukt het om voor jezelf te zorgen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Schanulleke
1 uur geleden zei Jessie:

Ah, dat lijkt me niet makkelijk idd :( zo confronterend. Sta je er wel achter? Soms kan iets heel moeilijk zijn ook al weet je tegelijk dat het de juiste beslissing is.

 

Lukt het om voor jezelf te zorgen?

Ik weet vaak niet wat ik er van moet denken. Ik mis hem niet. Het heeft alleen zoveel kapot gemaakt. Het schuldgevoel naar de kinderen is enorm. Het gevoel heel hard gefaald te hebben ook. En ik heb het helemaal nog geen plaats kunnen geven. 

Er speelt zoveel momenteel... De depressie, de scheiding, het eetprobleem... Ik ben uitgeput van hoofd boven water te houden.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Naomie
10 minuten geleden zei Schanulleke:

De depressie, de scheiding, het eetprobleem... Ik ben uitgeput van hoofd boven water te houden.

 

Weet dat je niet de enige bent en ons hier hebt die het begrijpen. Wat je hier boven schrijft is een zin die letterlijk van mij zou kunnen zijn!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.