Spring naar bijdragen
lizz

Nostalgie

Aanbevolen berichten

lizz

Hey!

Ik ben al een tijd niet meer actief geweest op dit forum. Eigenlijk omdat het erg goed met me ging/gaat. Ik zat een jaar geleden nog in een vicieuze cirkel van eetbuien en braken/vasten en zette ik alles op alles om af te vallen. Nadat ik hulp heb gezocht bij een therapeut en in boeken, ging ik door een moeilijke periode van erkenning. Dit is denk ik de moeilijkste periode van herstel omdat je los moet durven laten en veel pijn ervaart. Maar dit maakt dan ook dat de "overwinning" onvoorstelbaar goed voelt.

Nu ben ik er nog niet hoor, ik merk namelijk nog vaak dat ik worstel met negatieve gedachten die oorspronkelijk de aanleiding waren van mijn eetprobleem. Vooral als ik meer stress krijg, spelen deze ongelukkige gedachten op. Wat me opvalt is dat ik steeds vaker nostalgisch ben. Als ik mijn lichaam van vroeger zie dan word ik treurig omdat ik me er toen beter uit vond zien. En dan vind ik dat ik vroeger een leukere spontanere meid was, de schuld leg ik dan natuurlijk gelijk bij m'n gewicht neer. Herkennen jullie dit? Dat je nostalgisch bent naar hoe je vroeger was? Hoe onbezorgd, en hoe je gewicht er eigenlijk niet toe deed, dat het niet uitmaakte wat anderen van je vonden, dat je je niet zomaar liet tegenhouden. Dit hangt er natuurlijk erg vanaf wat voor kind je was haha. Maar ik merk dat ik erg ben veranderd (qua mentaal en fysiek, alleen fysiek krijgt dan dus de schuld van alles) en vind dat soms erg zonde. Iemand die dit ook heeft?

Kusjes

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anne H.
9 uur geleden zei lizz:

Hey!

Ik ben al een tijd niet meer actief geweest op dit forum. Eigenlijk omdat het erg goed met me ging/gaat. Ik zat een jaar geleden nog in een vicieuze cirkel van eetbuien en braken/vasten en zette ik alles op alles om af te vallen. Nadat ik hulp heb gezocht bij een therapeut en in boeken, ging ik door een moeilijke periode van erkenning. Dit is denk ik de moeilijkste periode van herstel omdat je los moet durven laten en veel pijn ervaart. Maar dit maakt dan ook dat de "overwinning" onvoorstelbaar goed voelt.

Nu ben ik er nog niet hoor, ik merk namelijk nog vaak dat ik worstel met negatieve gedachten die oorspronkelijk de aanleiding waren van mijn eetprobleem. Vooral als ik meer stress krijg, spelen deze ongelukkige gedachten op. Wat me opvalt is dat ik steeds vaker nostalgisch ben. Als ik mijn lichaam van vroeger zie dan word ik treurig omdat ik me er toen beter uit vond zien. En dan vind ik dat ik vroeger een leukere spontanere meid was, de schuld leg ik dan natuurlijk gelijk bij m'n gewicht neer. Herkennen jullie dit? Dat je nostalgisch bent naar hoe je vroeger was? Hoe onbezorgd, en hoe je gewicht er eigenlijk niet toe deed, dat het niet uitmaakte wat anderen van je vonden, dat je je niet zomaar liet tegenhouden. Dit hangt er natuurlijk erg vanaf wat voor kind je was haha. Maar ik merk dat ik erg ben veranderd (qua mentaal en fysiek, alleen fysiek krijgt dan dus de schuld van alles) en vind dat soms erg zonde. Iemand die dit ook heeft?

Kusjes

 

Hey Lizz!

 

Welkom (terug) op het forum. Wat dapper dat je destijds hulp hebt gezocht bij een therapeut en dat je daardoor stappen hebt kunnen zetten! 

 

Wat je schrijft is herkenbaar voor mij. Toen ik enige tijd in behandeling was (en ook toen ik uit behandeling was) en het over het algemeen beter ging, worstelde ik ook met negatieve gedachten. Inderdaad op momenten dat de druk op de ketel toenam en ik het gevoel had dat ik de controle niet in handen had. Dat waren de momenten waarop ik gelijk wilde teruggrijpen naar niet eten, want ik had geleerd dat ik daarmee mijn gevoel van controle kon herstellen. Dat was natuurlijk niet de manier, want (zoals je schrijft) blijf je daardoor in een vicieuze cirkel terugvallen. Ik heb moeten leren om dat gevoel te mogen verdragen en daar op een andere manier mee om te gaan: een gezonde manier. 

 

Wat betreft de nostalgie: volgens mij veranderen wij mensen door de jaren heen. We proberen, leren, experimenteren, ervaren en maken dingen mee die invloed hebben op onszelf als mens. Ik vind mezelf bijvoorbeeld een veel leuker mens geworden. :) Bij jou lees ik echter dat je jezelf vroeger leuker vond. Is dat voor de periode van je eetstoornis of tijdens de periode van je eetstoornis? Wat levert het je op om je gewicht de schuld te geven van je verandering in persoonlijkheid? 

 

Liefs,

Anne

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]

Welkom terug hier! @lizz

 

Ik sluit me aan bij de woorden hierboven, maar wat ik me nog afvroeg: zou het helpend kunnen zijn om meer te gaan kijken naar wie je nu bent en proberen daar meer waardering in te vinden? Misschien kun je dan ook de persoon die je ooit 'was' wat meer los te laten, want inderdaad; we veranderen allemaal. En ik denk dat jouw gedachten hierover helemaal niet raar zijn. 

Wat vind jij nu waardevol aan jezelf? Wat zijn jouw talenten? Wat zouden mensen die dicht bij je staan zeggen als ze jou omschrijven? Ik denk namelijk, als ik je berichtje zo lees, dat daar best heel veel dingen in zitten die heel mooi en waardevol zijn. En ik zou je gunnen dat je hier meer aandacht en liefde aan kunt geven, en dan die 'nostalgie' die dan weer zorgt dat je het op het fysieke gaat gooien, los kunt laten. Wie weet kun je daar iets mee! 

 

Lieve groetjes

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Bedoel je nostalgisch over de tijd vóór je ES? Ik vind het ook wel eens verdrietig als ik erover nadenk hoe onbezorgd ik als kind was en dat er dan dingen gebeuren waardoor dat allemaal verandert. In zekere mate heeft iedereen dat, ook mensen die nooit een ES oid gehad hebben. Iedereen maakt ellende mee in het leven. Ik probeer het proces om daarmee te leren omgaan als een verrijking/verdieping van mezelf te zien. 

 

Omdat je zegt dat het negatieve denken een factor in het ontwikkelen van je ES was, denk ik dat je als stelregel kunt aanhouden: als een gedachte negatief is, is die automatisch verdacht en ga ik eerst onderzoeken of die eigenlijk wel écht klopt. Hoe reëel is de gedachte dat je gewicht de oorzaak is van je problemen, bijvoorbeeld? Ik kan me niet voorstellen dat je gewicht de oorzaak is van slechte cijfers op school of van ontslagen worden (ik verzin maar wat voorbeelden).

 

Je zegt dat je terugverlangt naar de tijd dat je gewicht er niet toe deed. Dan zou ik denken dat het werkelijke probleem hem zit in wat jij allemaal denkt over je gewicht en niet in het feitelijke getal. Wat zit daaronder? Kun jij als je in de spiegel kijkt vol vertrouwen zeggen dat jij er mag zijn of vind je jezelf weinig waard?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
tootje

Hoe je in die twee zinnetjes het kind zijn omschrijft, onbezorgd, en hoe je gewicht er eigenlijk niet toe deed, dat het niet uitmaakte wat anderen van je vonden, dat je je niet zomaar liet tegenhouden. Gaf me überhaupt al een gevoel van nostalgie, of misschien beter gezegd gewoon iets wat ik mis. Ken het heel goed. De zorgeloze kindertijd is sowieso iets om met een lach aan terug te denken en opzicht ook wel inspirerend als ik er nu over nadenk. Misschien goed om daar naar te streven ook, het leven simpeler zien ofzo? Ookal is t natuurlijk niet altijd simpel en kan het best zwaar zijn. 

 

Naja ben nu hardop aan t denken.

Conclusie: Ja ik begrijp je heel goed.

 

Kusje tootje

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
LJAS

Hi Lizz,

Mooi om te lezen welke stappen je allemaal al hebt gezet op de weg vooruit! En nooit verkeerd om op het forum terug te keren natuurlijk;)

 

Wat je zegt is verre van gek en ik denk voor veel mensen (ook zonder eetstoornis) herkenbaar. Voor mij in ieder geval wel. 

Ik denk dat die gedachten en gevoelens bij je herstelproces horen maar dat ze ook altijd een lijn kunnen blijven in je leven. 

Het ligt een beetje in de aard van de mens om altijd te kijken naar hoe iets beter kan of naar hoe iets ooit was. Dat kan op allerlei vlakken en dus ook op het gebied van lichaamsbeleving. Hoe graag we soms ook zouden willen dat dingen blijven zoals het was, het leven brengt verandering dus ook aan jouw lichaam. Je kan dan blijven verlangen naar iets wat er niet meer is en wat ook niet meer zal zijn  maar je kan ook je energie steken in te leren accepteren hoe het nu is. En néé dat is zeker niet makkelijk en néé dat betekent niet dat je niet kan fantaseren of terugdenken aan hoe fijn het bijvoorbeeld vroeger was. Maar het is belangrijk om te focussen op het heden. Wat daarbij misschien kan helpen is spiritualiteit of mindfulness. Hiermee focus je op zingeving en jouw lichaam bewust in te zetten. Wellicht dat je hiermee een andere kijk op jouw lichaam krijgt en het meer gaat waarderen wat jouw lichaam allemaal voor jouw doet. Mij heeft dat een heel eind op weg geholpen hoewel ik qua zelfbeeld er ook nog lang niet ben. 

 

Maar hé, het hoeft ook niet allemaal in een keer goed!

 

Liefdevolle hug

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
lizz

Enorm bedankt voor de lieve berichtjes! Altijd fijn om te horen dat je niet de enige bent :).

 

@Anne H. Wat fijn dat je jezelf een leuker mens bent gaan vinden, hopelijk zit dat er voor mij ook in haha. Ik vond de persoon die ik jaren vóór m'n eetstoornis was dus leuker. Dat komt ook doordat ik die eetstoornis echt een heel groot gebrek aan mezelf vind en dan leek ik vroeger volmaakter. Dit heeft natuurlijk niks met gewicht te maken maar alles met ervaringen,  gebeurtenissen, gevoelens, opgroeien etc. dat ik niet meer ben als toen.

 

@Ilse] Dankje, ik probeer me daar inderdaad op te focussen. Meer bezig zijn met wie ik ben op dit moment, positief denken over wie ik ben (geworden). En niet in het verleden blijven hangen, maar wel met een lach terugkijken.

 

@Jessie, je hebt helemaal gelijk. Ik verlang terug naar de tijd dat m'n gewicht er niet toe deed. Ik denk dan dat dat zo was omdat ik toen minder woog maar eigenlijk boeide mijn gewicht me toen simpelweg niet en had ik geen afkeurende gedachten. Komt allemaal weer neer op dat zelfbeeld, blijft een ingewikkelde opgave.

 

Hey @tootje, bedankt! Had er nog niet per se op die manier naar gekeken. Zou er zeker inspiratie uit kunnen halen om wat vaker met die simpele blik naar het leven te kijken.

 

@LJAS, heb al een tijdje gemediteerd en dat hielp inderdaad! Mijn ondersteuner stelde ook voor om het weer op te pakken dus dat ga ik doen. Volgens mij heeft inderdaad iedereen nostalgie, jong en oud. Het is zonde om dan met verdriet te verlangen naar een tijd waarin ik eigenlijk enorm gelukkig was.

Immers, "Don't look back in anger" ;).

 

Liefs Lizz

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.