Spring naar bijdragen

Te veel, te snel?


DMV
 Share

Aanbevolen berichten

15 uur geleden zei DMV:

In woorden is het nooit tegen me gezegd in mijn jeugd.

Ik heb zelf wel de ervaring dat je bepaalde denkpatronen ook kan opdoen zonder dat er ooit zoiets tegen je gezegd is. Mijn moeder heeft bv nooit iets gezegd in de trant van dat ik haar moest ontzien oid, maar door haar hele manier van doen ben ik dat toch gaan denken. Als je steeds moest toezien hoe moeilijk je vader en broer met elkaar omgingen, vind ik het zeker niet vergezocht dat je daaruit zulke conclusies getrokken hebt. Lijkt me ontzettend heftig en onveilig voelend voor je dat het er op die manier aan toe ging thuis :(

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie Ik ben het met je eens dat er juist in het ongezegde veel meer eigen invulling gegeven wordt. Ik denk ook dat ik zelf vooral de kritische gedachtepatronen ontwikkeld heb. Én dat die door het zien na situaties thuis en gedragingen versterkt eerde of meer geïnternaliseerd zijn geraakt.

 

Ik kan me altijd maar moeilijk iets voorstellen bij onveilig voelen. Ik zou niet weten wat dat voor

mij is. Wel ben ik er achter gekomen dat ik mij erg eenzaam heb gevoeld in mijn gezin van herkomst ondanks of ongeacht hun letterlijke aanwezigheid.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Op 31-12-2019 om 20:10 zei DMV:

@Feline WoW, bedankt voor je reactie. Klinkt het stom als ik echt niet overspannen ben? Dat ik niet het gevoel heb op mij tenen te lopen, mezelf lichamelijkheid geestelijk uit te putten? Ht is vooral dat mijn omgeving me dit zo inpepert. Ik ga daardoor zo aan mezelf twijfelen.

Soms zou ik willen dat ik een continue factor van een partner, gezin of kids had die me hierin konden spiegelen. Ik moet mezelf die spiegel voorhouden; vraag is alleen hoe en waar moet ik naar kijken.

Ik doe ook leuke dingen hoor. Deze vakantie al 3 legpuzzels gemaakt. Berging volledig opgeruimd en geordend. Fotoproject afgemaakt. Geholpen met kerstpakketten voor minderbedeelden uitdelen verspreid in de stad. Vriend geholpen met klussen.

 

Stom. Ik word op een of andere manier heel verdrietig van dit gebakkelei waarin ik ht gevoel heb het ook niet goed te doen en me te moeten verantwoorden. Terwijl ik zelf dit topic ben gestart en jullie niets eens ken.

 

 

Ik vind je openheid en eerlijkheid in je berichten mooi. Dat allereerst. Goed dat je uitspreekt wat reacties met je doen. Ik heb het idee dat je bij jezelf op ontdekkingstocht bent hoe dingen werken bij jou en hoe dat ontstaan is. En daarbij kom je ook je 'pijnen' tegen. Zoals het gevoel het niet goed (genoeg) te doen. Heb je ook het idee dat jij als persoon niet goed (genoeg) bent? Want dan gaat het dieper dan alleen de dingen die je doet. Dan gaat het om wie je bent.

 

Wat jammer te lezen dat dit topic je verdrietig maakt. Had je wellicht een andere verwachting qua reacties? Uiteindelijk ben jij expert van jezelf en wij niet. Jij bent de enige die werkelijk weet wat wel en niet goed voor je is. Ik heb dan ook geen oordeel over je. Ik heb met je gedeeld hoe het voor mij gewerkt heeft en dat ik me, vanuit mijn ervaring gezien, wel zorgen maak. Maar dat betekent niet dat ik vind dat je het niet goed doet. Want het zou zomaar kunnen dat het bij jou heel anders loopt als jij zo doorgaat. Wie weet past dit bij jou en voel je je hier gelukkig bij. Dan is het helemaal goed toch? Waarom iets veranderen waar je je goed bij voelt? De waarheid zit in jouzelf en niet in de ander... Je lichaam gaat bijvoorbeeld signalen geven als het niet goed voor je is. Je gedachtes worden negatiever, etc. Daarin vind je jouw waarheid... Vertrouw daar maar op ;)

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Feline Inmiddels ben ik er denk ik wel achter dat het dieper gaat dan niet goed doen. Het gaat om het zijn. En alles wat ik niet goed doe koppel ik aan mijn zijn geloof ik. Vaak weet ik het echt niet of heb ik het niet in de gaten tot iemand anders iets benoemt. 

Vandaag in het gesprek met mijn therapeute ook gehad over de zoektocht of ontdekkingstocht naar mezelf. Mijn verlangen naar verbinding en zien worden.

 

Het topic maakt me verdrietig omdat de antwoorden niet nieuw zijn maar me wel confronteren met mijn onvermogen dit te veranderen tot op heden. Het is de frustratie, irritatie, moedeloosheid en machteloosheid van het gevangen zitten in mijn eigen gedachten die zich in tranen uit.

Ik hoor vanuit jullie dan ook geen oordeel hoor. En ik weet dat ik geen verplichting heb naar jullie om te veranderen enkel naar mezelf. Dus blij aub met me meedenken, vraag me, help me mee ontdekken.

 

ik overweeg een dagboekje te openen, maar ben nooit zo’n ster in het onderhouden ervan...

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ik kan me voorstellen dat het je verdrietig maakt als je wel de kennis hebt wat je gelukkiger zou maken, maar dat in de praktijk nog niet toe kan passen. Blijf vertrouwen houden dat het wel mogelijk is daar te komen he?! Het is ook een enorme opgave om zoiets essentieels te veranderen en dat gaat niet van vandaag op morgen. Als dat wel zo was, zaten nu een hoop therapeuten zonder werk ;) Fijn dat je een therapeut hebt die je daarbij kan helpen.

  • Thanks 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Op 31-12-2019 om 20:01 zei DMV:

Ik weet niet wanneer ik dit ben gaan geloven of gaan horen of me eigen heb gemaakt. In woorden is het nooit tegen me gezegd in mijn jeugd. Ik denk dat het bepaalde gedachtepatronen zijn geworden die wel gerelateerd zijn aan de prestatie, resultaat-, doelgerichte en perfectionistische opvoeding m.n. van vaders kant. Daarbij een broer die 180graden anders is en dus een verkeerd voorbeeld gaf heeft mij nog meer doen beseffen het beter en goed te moeten doen wilde ik ruzies en vechtpartijen (die hij en mijn vader hadden) voorkomen.

 

@Susan2020 Dank je wel; het is idd iets wat ik al probeer. Het stomme is dat het me gewoon niet lukt om mezelf met die mildheid toe te spreken. Ik lach mezelf gewoon uit als ik dat doe. Dat meten met 2 maten is me niet vreemd nee. 

  Toon verborgen inhoud

Ik vind dit heel erge om te zeggen...

 

 

Soms gun ik anderen de mildheid zodat ik met mijn gedrag dan boven hen sta en beter ben 😔🤭

 

 

Hi @DMV, misschien is het al gevraagd of heb jij het al gezegd, ik heb niet alle posts gelezen dus als het dubbel is, sorry. 

 

Waar ik heel erg benieuwd naar ben is wat er gebeurt als je een doel hebt gehaald? De reden dat ik het vraag is omdat ik bij mij merk dat ik ook doelen stel. Zodra ik een doel haal, stel ik hem bij, er moet altijd een schepje bovenop, tot ik het niet meer kan halen. Bij mij zijn de doelen meestal mbt eten en gewicht. Haal ik een bepaald gewicht dan moet er nog iets af, en nog iets en nog iets. Als ik een dag gezond en netjes eet dan moet het de dag erop nog beter, en ga zo maar door. Het is letterlijk nooit goed genoeg. Ervaar jij dit wellicht ook met jou doelen?

 

Ik lees dat je het graag beter wilde doen dan je broer. Daar is natuurlijk niks mis mee als je vindt dat hij een andere kant op ging. Ik lees ook dat je het goed wilde doen om ruzies te voorkomen. Dat lijkt erg op compenseren. Zit daar misschien iets in om over na te denken? Dat je dingen doet om andere tevreden te houden?

 

 

 

 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Jeetje @Ce. Wat sla je een aantal keer de spijker op zijn kop. Ik wil graag oprecht even ervoor zitten je te antwoorden dus dat gaat nog komen. Iig superbedankt voor je woorden, vragen en tijd die je erin hebt gestopt. Waardeer dat zeer

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Susan2020 als ik een doel heb behaald wordt dat de ondergrens. Ik denk idd exact zoals het schrijft. Merk het ook in de voedingsopbouw nu. Eenmaal iets gedaan is dat de ondergrens. Wat heel werkend kan zijn en tegelijkertijd heel belemmerend in het aanleren van mildheid naar mezelf.

 

Ik ben heel erg een mediator. Echt een weegschaal qua sterrenbeeld. Wilde altijd de boel lijmen, sussen tussen broer-vader, vader-moeder, moeder-broer en zorgen voor mijn broertje.

Compenseren in de zin van goedmaken...ja denk het wel. Of eigenlijk gewoon volmondig ja.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce. Wat nou als ik afgewezen wordt? Die vraag alleen al brengt me in tranen. Wat idd als ik zo hard vecht voor het vonden erkennen en toelaten van wie ik ben maar de buitenwereld daar helemaal niets aan vindt of mee kan. Wat dan? Dan verdwijn in in de middelmatigheid van de normale mensenmassa. Is er niets meer om in contact te zijn met mij. Niets wat me interessant, bijzonder, leuk of krachtig genoeg maakt om oprecht bij betrokken te willen zijn.

 

Onvoorwaardelijk? Lastig, ik denk nl niet dat dat kan. Ja, er wordt van me gehouden. Ja, er werd vroeger van me gehouden. Maar niet door slechts te zijn. Veel van de liefde was volgens mij afhankelijk van prestaties en gedrag. Overigens bespreek ik dat wel eens met mijn broers die hetzelfde hebben ervaren maar er beter mee om hebben kunnen gaan. 

 

Dat onvermogen... ik had er nog niet op die manier bij stilgestaan maar zoals je het omschrijft; ja. Het komt ook daarin weer terug bij ‘niet goed doen en zijn’.

 

het is een volledig eigen en automatisch patroon van denken en voelen. De woorden mildheid, zelfcompassie, zelfliefde... ik kan er echt niks mee. Hoe bereik ik dat? Wat voor gevoel is dat? Welke acties moet ik dan ondernemen? Geef me er een stappenplan voor en ik voer het uit. 

 

Wil ik het doorbreken voor mezelf of vanuit mijn perfectionisme? Het eerste! Absoluut. Met als kanttekening graag zo goed mogelijk en het liefst in 1x zonder fouten.

 

Wederom; nog niet zo bij stilgestaan wat betreft mijn drempel voor een dagboekje. Wat me weerhoudt is dat ik me dan verplicht voel tot antwoorden, dat ik me verlies in het bijhouden, foutloos schrijven, correct en helder antwoorden, dus ja...goed doen. Misschien moet ik het huis doen om die uitdaging aan te gaan en bij mezelf te blijven in wat mijn eigen behoefte is bij een dagboek. Ik laat het even bezinken.

 

Dank je wel voor je vragen!

 

Geeft weer mogelijkheid tot zelfreflectie en bewustwording waarmee hopelijk ook verandering 💙

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

54 minuten geleden zei DMV:

 

het is een volledig eigen en automatisch patroon van denken en voelen. De woorden mildheid, zelfcompassie, zelfliefde... ik kan er echt niks mee. Hoe bereik ik dat? Wat voor gevoel is dat? Welke acties moet ik dan ondernemen? Geef me er een stappenplan voor en ik voer het uit. 

 

Een stappenplan. Dat is er denk ik niet. Helaas ;)  Maar ik denk dat het begint daar waar je nu bent:  met inzicht krijgen in je gedachten, overtuigingen en patronen. Onderzoeken waar ze vandaan komen, hoe ze je handelen bepalen en  er dan voorzichtig  aan gaan twijfelen of het wel de werkelijkheid is. De volgende stappen ontvouwen zich vanzelf, naarmate je verder komt in jouw proces. Het is niet rechtlijnig, eenduidig en voor iedereen hetzelfde. Dat is het lastige, maar ook juist het mooie. 

 

Ik vond zelfliefde en zelfcompassie altijd maar stomme woorden. Overdreven en soft. Niets voor mij. Toch ben ik er nu van overtuigd dat ze de kern vormen van herstel. Hoewel ik zelfliefde  nog liever vervang door zelfacceptatie. Dat is voor mij wat makkelijker. Maar misschien komt die liefde dan uiteindelijk ook vanzelf.  

 

Voor mij voelt het vooralsnog als kalmte en ontspanning. Niks geen hartjes, glitters en gezwijmel, maar simpel ontspannen ok zijn met mezelf. Dat gevoel is er bij vlagen, het is er niet altijd. Maar het is wel de basis, waar ik altijd naar terug kan komen (nadat ik even was opgeslokt to-do-lijstjes, kritische gedachten, heftig verdriet, buren die teveel herrie hebben en wat je verder maar tegenkomt in je leven). 

 

Kalmte en ontspanning dus. Heb vertrouwen, het komt.

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Elske Dank je wel voor de nuancering en de bevestiging dat het echt niet rozengeur en manenschijn is. Wat ik al wel wist maar toch ergens vind dat het wel zou moeten kunnen. Of zo...🤔

 

Ontspannen en kalmte...💙

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Het klinkt als dat je goede inzichten aan het opdoen bent. Ik ben het met Elske eens: daar begint het mee. Je zegt dat het openen van een dagboekje er juist voor zorgt dat datgene waar je vanaf wilt versterkt wordt en het tegen je gaat werken. Dan kun je er om die reden inderdaad voor kiezen het niet te doen. Of je ziet het juist als oefenmateriaal om het eens anders te gaan doen. Tegen je sterke automatische gedachtes en gevoel ingaan en eens niet reageren als jij daar even de energie niet voor hebt of simpelweg geen zin in hebt. En nadat je iets geschreven hebt, het vooral niet nalezen op fouten maar gelijk op reactie plaatsen klikken. Je kunt daar mooi mee experimenteren hier. En dan ervaren wat het met je doet. En dan wordt je mantra: dit dagboekje moet mij dienen en niet andersom ;) Maar het is slechts een ideetje. Niet iets wat het beste voor jou is ofzo want voor iedereen werkt weer iets anders. Dus kijk maar wat je ermee doet.

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@DMV Er zit ook een bepaalde tegenstrijdigheid in wat je schrijft: bang zijn afgewezen te worden, dat de buitenwereld niet op jou zit te wachten, en dan op te gaan in de middelmatigheid van de normalemensenmassa. Ten eerste heb je, als je inderdaad middelmatig blijkt te zijn, de beste kans om mensen net als jij te vinden ;) anders zijn is niet altijd even makkelijk. Ten tweede spreekt hieruit dat je wel degelijk beseft wat jouw bijzondere kanten zijn. Je vindt het alleen erg moeilijk om er met vertrouwen voor uit te komen.

 

Wat betreft het afgewezen worden... "De buitenwereld" is geen uniform geheel. Sommige mensen zullen je afwijzen en anderen zullen je omarmen. Net zoals jij ook niet met iedereen een klik hebt. Omdat je toch nooit iedereen tevreden kan stellen kun je maar beter jezelf zoveel mogelijk tevreden stellen, als het gaat om wel of niet mogen leven naar je authentieke zelf.

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Feline @Jessie @Ce. Besankt voor jullie reacties. Ik vind het echt fijn de manier waarop jullie mij vragen stellen zonder me daarmee in een (verdom)hokje te stoppen. Simpelweg mij helpen kijken naar wat, hoe en waarom. 💙

 

Ik denk dat ik de uitdaging van het boekje wil aangaan. Juist om te mogen oefenen met iets puur voor

mezelf doen, fouten te mogen maken, te bespreken en te mogen leren van en over mezelf.

 

Mijn eerste “fout” ga ik nu maken. Ik ga nog niet antwoorden op jullie berichtjes. Ik ga het even laten bezinken. Morgen Startgroep dus bijtijds naar bed vanavond.

 

😘

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce.

Ik ben liever bijzonder. Iets waarin beter ben dan anderen. Idd de anderen die tot die middelmatigheid behoren. Opdat ik gezien wordt, gehoord wordt en ook niet weet wat anders een reden is om met mij te verbinden. Er is namelijk niets aan of van mij wat dan van ‘waarde’ kan zijn voor anderen...

Ik zoek de bevestiging bij de massa waarin ik ergens niet wil worden opgenomen maar bovenuit wilt stijgen. Hoezo tegenstrijdig, I know.

Spoiler

Mijn omgeving bevat op individualistisch niveau echt wel uitblinkers. Veelal eigenschappen die ik bewonder, die ik zelf niet heb of die mogelijk in de toekomst voor mij van belang kunnen zijn of in mijn voordeel kunnen werken.

 

Verschrikkelijk om dit op te schrijven en zo te zien staan. Ik denk wel dat ik mijn connecties op basis van eigenbelang 😔

 

Wat betreft de opmerking van @Jessie Nee ik heb geen flauw idee wat mijn bijzondere kanten zijn. En als ik al iets kan bedenken is het iets vanuit ratio (of omdat iemand het me eens gezegd heeft) zeer zeker (nog) niet omdat ik dat zelf vind of ervaar. Het is mijn streven, mijn thrive...

 

Onvoorwaardelijke liefde bestaat voor niemand niet. Denk ik. Weet ik niet. Heb het nog niet mogen meemaken.

 

Mijn broers hebben zich er van gedistantieerd en leiden hun eigen leven. Meer gepuberd,

meer gerebelleerd, meer uitgeprobeerd, grenzen verlegd en zichzelf gevonden. Op hun eigen manier nog wel last van denk ik en beide hebben wel een behoorlijke prestatiedrang.

 

Het perfectionisme imperfect doorbreken. 

Vandaag heb geleerd dat hetgeen ik het eerst kan controleren of veranderen dat dat mijn gedrag is. Daarna het denken en daarna het voelen. Dus ik moet mijn gedragspatronen  gaan zien en deze veranderen. Dan volgt de rest. Als antwoord op je vraag of ik iets heel fouts zou durven doen? Nee. Ik durf wel iets anders te proberen.

 

Dat dagboekje voelt niet als een verplichting. Het bijhouden, correct en helder antwoorden etc, dat voelt als een druk die ik mezelf opleg. En dus is een dagboekje nog niet aangemaakt 😉

 

Je vraag: ‘Wat haal je uit deze houding? Waar loop je mogelijk voor weg?’

 

Spoiler

Kwam als negatief oordelend binnen. Even laten bezinken en kon hem toen beter begrijpen.

Heb er helaas geen eenduidig antwoord op. Het eerste wat in me opkomt is ‘krachtig voorkomen’. Reden om te zijn. Noodzaak om de veranderlijkheid en verantwoordelijkheid van het leven te doorstaan.

 

En tot slot. Ja, mijn spanning die zich opbouwt kan ik kwijt in het letterlijk uitkotsen van alle gevoelens en gedachtes. Enkel, geen overgeven zonder eetbui (helaas of gelukkig). En ja, in mijn eetbui kan ik me volledig ontdoen van het korset aan restricties, moeten, presteren en hard werken.

Zeker een functie die ik al ken van mezelf idd. 

Ook de reden waarom ik toch ga zoeken naar een sport om een andere uitlaatklep te gaan vinden.

 

💙

Link naar opmerking
Deel via andere websites

8 uur geleden zei DMV:

Opdat ik gezien wordt, gehoord wordt en ook niet weet wat anders een reden is om met mij te verbinden. Er is namelijk niets aan of van mij wat dan van ‘waarde’ kan zijn voor anderen...

Wat ik in mijn beste vrienden waardeer is niet dat ze ergens in excelleren of heel bijzonder zijn, maar wat ik met ze deel. Werkt het bij jou anders? Of ligt de lat alleen zo hoog voor jezelf en niet voor anderen?

 

Niet dat ik mn vrienden niet bijzonder vind ;) maar denk dat vrijwel iedereen op zijn of haar eigen manier bijzondere kanten heeft als je diegene maar goed genoeg leert kennen.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

11 uur geleden zei DMV:

 

Ik ben liever bijzonder. Iets waarin beter ben dan anderen. Idd de anderen die tot die middelmatigheid behoren. Opdat ik gezien wordt, gehoord wordt en ook niet weet wat anders een reden is om met mij te verbinden. Er is namelijk niets aan of van mij wat dan van ‘waarde’ kan zijn voor anderen...

 

  Inhoud verbergen

 

 

Onvoorwaardelijke liefde bestaat voor niemand niet. Denk ik. Weet ik niet. Heb het nog niet mogen meemaken.

Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet dus heb je iets voorwaardelijks bedacht waarvan jij denkt dat mensen bij je willen zijn en bij je blijven. Angst voor verlating door een negatief zelfbeeld? Onvoorwaardelijke liefde is zeker iets wat ik wel ervaar. Vooral voor mijn kinderen. Dat voel ik heel diep. Maar ook voor mijn ouders en mijn broer. Heb jij dat niet bij bepaalde familie, dat dat toch onvoorwaardelijk voelt? Als je dat niet ervaart kan ik me voorstellen dat je er niet in gelooft. Ik ben getrouwd. Ik hou zielsveel van mijn man en volgens mij is dat wederzijds ;) Maar onvoorwaardelijk is het niet. Als hij vreemd zou gaan en we zouden uit elkaar gaan, komt er een moment (na een heeeeel lange tijd) dat ik niet meer van hem hou. Daar ben ik van overtuigd. Bij vriendschappen werkt dat (voor mij althans) net zo. Daar is volgens mij geen onvoorwaardelijke liefde in mogelijk. Als een vriendin mij heel erg kwetst en ik kan mij daar niet overheen zetten kan dat einde vriendschap betekenen en dan zal de liefde uiteindelijk ook wegebben. Maar het scheppen van voorwaarden en daaraan vasthouden om mensen vast te kunnen houden is naar mijn idee niet de manier. Je kunt liefde niet 'kopen' door iemand bepaalde voorwaarden te geven. Liefde ontstaat door een klik die je voelt met iemand. Een klik ontstaat niet doordat je bijzonder of beter bent ten opzichte van het gemiddelde, maar dat is een gevoel wat er is of het is er niet. Een therapeut heeft me ooit verteld dat je een klik voelt met mensen waarin je jezelf voor een deel herkent. Dat kon ik toen maar moeilijk geloven want ik had heel lieve vriendinnen en ik vond mezelf een vreselijk mens (negatiever kon mijn zelfbeeld niet denk ik). Maar toen ik dat eerlijk en zo objectief mogelijk ging onderzoeken bleek hij gelijk te hebben. Zo ben ik heel loyaal in vriendschappen en sta ik dag en nacht voor vriendinnen klaar. En dat bleek uit feiten. Dus daarom kon ik dat rationeel aannemen (maar niet voelen). En zo waren er nog wat kenmerken. Dus door goed te kijken welke kenmerken ik in mijn vriendinnen zo waardeerde (want dat is niet moeilijk om te zien), leerde ik mijn eigen positieve kenmerken kennen. Voor mij waren die positieve kenmerken zo vanzelfsprekend dat ik dat niet als bijzonder zag. Ik ben toen ook gaan ervaren dat die kenmerken eigenlijk best bijzonder zijn. Veel mensen hebben ze ook dus ik ben niet de enige. Maar veel mensen hebben ze ook niet. Dus dat maakt het toch echt kenmerkend voor mij. En die vanzelfsprekende (in mijn ogen niet bijzondere) kenmerken waren dus wat mensen aan mij verbond. Gewoon mezelf dus. Degene die ik van nature ben zonder ergens moeite voor te hoeven doen. Toen ik nog in mijn negatieve zelfbeeld zat (niet dat ik nu een heel erg positief zelfbeeld heb hoor, maar het is wel verbeterd), had ik vriendschappen uit angst. Ik trok mensen aan die krachtig waren want daar trok ik me aan op. Maar dat waren ook de mensen die eigenlijk niet bij mij pasten. Die vriendschappen gingen ook stuk voor stuk kapot. Dat was voor mij destijds een bevestiging dat ik niet goed genoeg was en ik geen toegevoegde waarde voor mensen had. Maar hoe meer ik mezelf echt leerde kennen zoals ik van nature ben en beide kanten van mezelf zag, des te meer kon ik ook echt mezelf zijn. En hoe dichterbij ik bij mezelf kwam, des te meer ik de mensen aantrok die echt bij mij pasten. Op dit moment heb ik niet veel vriendinnen (ook omdat er enkele overleden zijn afgelopen paar jaar waaronder mijn allerbeste vriendin pas geleden) maar de vriendinnen die ik heb laten me duidelijk merken mij te waarderen en ik voel nu eindelijk geen angst meer dat ze me zullen verlaten. Niet omdat dat niet kan gebeuren. Het kan altijd gebeuren dat vriendschappen eindigen. Maar omdat ik er vertrouwen in heb dat het leven mij altijd wel mensen op mijn pad zal brengen die bij me passen. Ik geloof niet dat ik ooit helemaal alleen kom te staan. Zolang ik mezelf maar ben en blijf...

 

Wat een verhaal he? Ik ben slecht in bondig zijn ;) Misschien kun je hier helemaal niks mee, maar wilde mijn ervaring toch met je delen. Wie weet kun je er toch iets uithalen waar je iets aan hebt.

  • Like 5
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie @Feline @Ce. 

Toch apart dat jullie wel de juiste snaar weten te raken door wat jullie uit eigen ervaring delen, aan me vragen of me zeggen.

Ik merk dat het best veel aan gedachtegangen aan zet bij mij en moet het even laten landen om er een helder begrijpelijk antwoord op te kunnen even.

 

Vandaag individueel gesprek wat ook echt wel wat lichtjes ineens heeft doen laten branden bij me

 

Ik moet even de structuur en orde in mijn hoofd krijgen alvorens hier wat te schrijven weer.

 

Dus reactie volgt!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

9 uur geleden zei Ce.:

Neem je tijd @DMV 

En reageren is geen verplichting hé. Oprecht niet! xx

 

Dat is dus 1 van die dingen waarbij hoofd en hart niet op 1 lijn komen. Ik weet dat ik daartoe niet verplicht ben, maar het gevoel gaat er niet in mee. Nu denk ik eigenlijk dat een deel van mijn denken er niet in meegaat want het is dan vooral oordelen en kritiek wat ik hoor galmen wanneer ik mezelf zoiets probeer toe te staan. Oké, dit is niet logisch opgeschreven maar kan het niet anders verwoorden. Vandaag al veel geschreven. Evaluatie Startgroep en opdracht volgende bijeenkomst, terugblik therapie individueel en volgende onderdeel van verdiepende faseformulier. Verder gewerkt en eerste dag volledige lijst met ophoging van diëtiste gevolgd. En nu? Nu weet ik weer eens niet wat ik met mezelf aanmoet. Eetdrang. Onrust. Voel me soms werkelijk een junk.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Heb gewandeld, afgewassen, gedoucht, katten geknuffeld, theepot gevuld en zit nu op de bank. Letterlijk uitzitten dus. Hoop dat nieuwe serie afleiding geeft. Heb voor extra drempel maar een stoel voor mijn keukendeur gezet... moet toch wat 🤦🏻‍♀️

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Goh je hebt er dus een halve werkdag opzitten met alles wat je moest schrijven en invullen. Naast dat het veel werk is (lijkt me) waar je energieniveau van omlaag gaat, ben je ook nog eens met iets heel moeilijks bezig; je problematiek. Confronterend misschien ook wel? Ik vind het niet zo gek dat dat e.e.a. in je losmaakt en je vervolgens niet goed in je vel zit en eetdrang krijgt... Ik lees dat je er wel heel constructief mee omgaat. Knap zeg!! En ook niet ingegaan op eerdere berichten terwijl die kritische stem in jou zegt dat je dat eigenlijk wel zou moeten doen. Heb je in de gaten hoe knap je het doet? Ook al voelt het rot misschien... Topper ben je hoor! Blijf vooral naar jezelf luisteren wat je nodig hebt om goed voor jezelf te zorgen en laat daarbij het woordje 'moeten' maar weg ;) . Je mag... Je mag voor jezelf zorgen, je mag ontspannende dingen doen, je mag het reageren hier achterwege laten, je mag het jezelf waard vinden om jouw behoeftes op 1 te zetten ❤️

Link naar opmerking
Deel via andere websites

16 uur geleden zei DMV:

Heb gewandeld, afgewassen, gedoucht, katten geknuffeld, theepot gevuld en zit nu op de bank. Letterlijk uitzitten dus. Hoop dat nieuwe serie afleiding geeft. Heb voor extra drempel maar een stoel voor mijn keukendeur gezet... moet toch wat 🤦🏻‍♀️

Hi @DMV, ik was erg benieuwd hoe het je vergaan is gister. Indrukwekkend om te zien wat je allemaal doet! 

 

Ik had vandaag in therapie iets ontdekt wat ik met je wil delen. Heel misschien heb je er iets aan. 

 

Ik merk dat ik eetbuien heb om emoties te verdringen, negatief en positief. Ik wil dat wegstoppen en wel meteen, me er tegen verzetten op alle mogelijke manieren. Tot vandaag was het oprecht nog nooit in me opgekomen dat ik die emoties mag hebben zonder dat ik er iets mee hoef te doen. Hoewel het erg moeilijk is om ze te verdragen is het wel een openbaring dat ik niks hoef.

Hetzelfde geldt voor strenge gedachten. Ik wil die gelijk aanpakken of weg nemen door eraan te werken. Maar dit hoeft niet. Ik mag ze hebben zonder er iets mee te doen. 

 

Misschien heb je iets aan die gedachtegang. Voel je vooral niet verplicht om hier op te reageren. :) 

 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

50 minuten geleden zei Susan2020:

Tot vandaag was het oprecht nog nooit in me opgekomen dat ik die emoties mag hebben zonder dat ik er iets mee hoef te doen. Hoewel het erg moeilijk is om ze te verdragen is het wel een openbaring dat ik niks hoef.

Wat een mooi, waardevol inzicht 🌟

  • Thanks 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce. Ja! Manifest. Vind het leuke start iig!

 

@Feline Dank je wel

 

@Susan2020 Mooi inzicht. En helaas ook niet nieuw. Ik weet alleen niet hoe ik kan verdragen. Snap je?

 

Spoiler

Het betekent echt heel veel dat ondanks mijn niet expliciet reageren op jullie berichten, júllie wel de moeite nemen om hier wat te schrijven. Voelt betrokken en dat

voelt fijn.

 

En tegelijkertijd snap ik het niet. Waarom dan? En vooral waarom ik niet eenzelfde moeite neem voor jullie. Voel me dan ondankbaar.

 

🥴

 

Gisteravond is goed gegaan. De serie gaf ruim voldoende afleiding en door twee katten vastgeklemd worden op de bank helpt ook 😉

 

Vandaag was ook wel een betere dag.

 

Moeite met mijn lijst. Soms lijkt het of het denken erover of eraan niet alleen mijn hoofd vult maar ook mijn maag.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.