Spring naar bijdragen

Aanbevolen berichten

Frandin

Even geleden schreef ik dat ik een BMI van 17 moest halen om in behandeling bij mijn huidige therapeut te mogen blijven. Iets wat ik zelf heel graag wil. Dat betekende dus controle en angst loslaten en eten. 

 

Hoewel het de eerste 1,5 week best goed ging is het daarna totaal uit de hand gelopen. Ik ben vervallen in de ene na de andere eetbui. Ik heb zo ontzettend veel gegeten, waardoor ik in korte tijd ontzettend veel ben aangekomen en me nu verschrikkelijk voel. Ik kan niet een beetje meer eten. Bij mij is het alles of niets...Bij niets voel ik me een heel stuk comfortabeler dan bij alles. 

 

De BMI grens heb ik inmiddels wel gehaald. Iets wat ik (ergens wel, ergens niet) wilde, maar zeker niet op deze manier. 

Ik voel me momenteel zo ontzettend dik. Het enige wat ik wil is afvallen en snel. Terug naar mijn gewicht waarop ik het aankomen startte en dit keer gecontroleerd  aankomen. Ik weet dat dit niet verstandig is. Ik weet alleen niet hoe ik dit fysieke en mentale gevoel van mijn huidige gewicht kan accepteren. Ik vind het nu moeilijk als mensen (ook mijn vriend en kinderen) mij aanraken. Als ik in de spiegel kijk, schrik ik van wat ik zie. Ik ga naar bed en sta op met de wanhoop over de extra kilo’s...ik weet het even niet meer. 

 

A.s. maandag heb ik een afspraak bij mijn therapeut. Ik moet haar dan mijn gewicht en BMI vertellen. Ik schaam me er zo voor. Ik schaam me zo voor het feit dat ik alle controle verloren ben. Ik vond het het afgelopen jaar al moeilijk om te vertellen als ik 100 gram was aangekomen, laat staan dat ik nu moet vertellen dat ik een aantal kilo ben aangekomen...

 

Ik weet echt wel dat het allemaal geen helpende gedachten zijn die ik heb en dat het voor een buitenstaander misschien niet zo opvallend is dat ik ben aangekomen, maar het voelt zo ontzettend, ontzettend rot. 

 

Heeft er wellicht iemand tips of adviezen om deze periode door te komen. Ik zou zo graag willen dat mijn hoofd wat rustiger werd...

 

Bedankt alvast. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Dat gevoel is ontzettend herkenbaar. En inderdaad, wat je erbij denkt is niet allemaal even rationeel. Maar dat doet niet af aan hoe rot het nu voelt. Dat gevoel mag er zijn. Een gevoel hebben en ernaar handelen hoeft niet hand in hand te gaan.

 

Als tegenhanger van de niet helpende gedachten zou je ook wat helpende gedachten op papier kunnen zetten.

Bv:

- Ik heb mijn gewichtsdoel behaald, daar mag ik eigenlijk best trots op zijn en zal mijn therapeute zéker trots op zijn!

- Ik mag dit moeilijk vinden.

- Het is niet fijn om controleverlies te ervaren maar ik begrijp tegelijkertijd wel waar het vandaan komt.

- This too shall pass. Ik kom hier doorheen.

 

(Is dat stukje mbt het controleverlies snappen/kunnen plaatsen overigens zo? Snap je de rol die het restricten en ondergewicht hierin speelt? Kun je - als je het puur rationeel bekijkt - zien dat het weinig met sterk/zwak en veel meer met fysieke overlevingsmechanismen te maken heeft?)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Bedankt @Jessie voor je reactie. Ik ga eens proberen om helpende gedachten op papier te zetten. Wie weet overstemmen die mij e.s. gedachten. 

 

Ik begrijp idd het verband tussen eetbuien v.s. restrictie. Dat is precies waarom ik het zo ontzettend spannend vind om meer te gaan eten. Dit is namelijk altijd het resultaat. Van dit resultaat word ik zo ongelukkig. Een gezond(er) gewicht betekent voor mij absoluut niet dat mijn hoofd rustig wordt. Integendeel zelfs. Daarom vind ik het ook zo lastig dat de focus in de meeste behandelingen zo ontzettend ligt op gewichtsherstel. Eigenlijk beginnen daar de grote problemen voor mij pas echt. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee Frandin, 
Wat naar dat je je zo over jezelf voelt. Ik hoop dat het lukt wat helpende gedachten voor jezelf te vinden.

Het is voor iedereen denk ik wel zo dat de 'grote/echte' problemen pas echt beginnen bij een 'gezond' gewicht. Het is inderdaad heel jammer dat de focus zo ligt op herstellen van gewicht en eetpatroon. Uiteindelijk gaat het over zoveel meer. Zou je het aandurven dit ook terug te geven aan je therapeut? Dat je behoefte hebt aan het werken aan de andere dingen die spelen. 

 

Begrijpelijk dat je het spannend vind om meer te gaan eten. Tegelijk is dat ook weer juist wat het in de hand werkt, wat je zelf ook al schrijft. Hoe langer je het uitstelt en hoe vaker je in de restrictie schiet hoe groter de kans dat je lichaam om meer blijft vragen en er dus eetbuien ontstaan. Kan die gedachte je ook helpen? Dat juist door door te pakken jouw lichaam weer wat kan stabiliseren en de kans op eetbuien dus afneemt? 


Waar staat dit gewicht en aankomen voor jou aan gelinkt? 

En misschien voor jezelf ook, dat juist door nu niet weer te gaan afvallen je aan de slag kunt met de dingen waar het werkelijk om gaat. Ondanks dat het ook betekent dat die nu zoveel meer op de voorgrond staan. 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Bedankt voor je lieve reactie @Ce.

 

Ik heb al vaker met mijn therapeut besproken dat ik het lastig vind dat de focus zo op gewichtsherstel ligt. Zij heeft echter wel een ondergrens gehanteerd, omdat ze anders de verantwoordelijkheid voor mijn lichamelijk welzijn niet wil/kan dragen. Dat begrijp ik. De focus in de sessies ligt ongeveer half om half: half eetstoornis, half schematherapie in combinatie met EMDR. Op zich ben ik tevreden met deze verdeling. Een sessie duurt maar 40 minuten, dus vaak heb ik het gevoel tijd tekort te komen. 

 

Ik vind je suggestie zeker helpend: als ik nu doorzet en niet afval, wordt de kans op eetbuien steeds kleiner. Verstandelijk weet ik dat dit ook waar is, alleen op dagen als vandaag lonkt het afvallen zo erg. 

 

Wat maakt dat ik gewichtstoename zo lastig vind, weet ik eigenlijk niet heel goed. Ik denk dat het vooral zit in controleverlies en de angst voor wat komen gaat: ik ben tot nu toe steeds aangekomen door eetbuien, nooit door een bewuste keuze om aan te komen. Ik hààt die eetbuien echt. Tegelijkertijd lukt het me niet om ze tegen te houden. Ik heb me nog nooit (sinds het ontstaan van de eetstoornis) blij of tevreden gevoeld met een gezond gewicht. Het voelt alsof ik niet “goed” ben in het hebben van een e.s. Hoe belachelijk dit ook klinkt. Het is natuurlijk geen keuze of prestatie. Het is een ziekte. Voor mij voelt het soms wel als een prestatie. De beloning die ik van mijn hersenen krijg als ik afval is groot. Ik heb bewondering voor mensen die met veel minder eten toe kunnen dan ik. En echt, ik weet dat dat zieke gedachten zijn. Toch heb ik ze...

Misschien zit mijn nare gevoel er nu dus vooral in het idee te hebben te falen/gefaald te hebben. Door aan te komen ben ik niet meer “speciaal”. Met een lager gewicht ziet men mij in ieder geval daarom. Met een hoger gewicht is dat niet meer zo... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Susan2020

Hi @Frandin, ik herken mezelf enorm in je woorden. Het is vreemd om ze bij een ander te lezen. Als ik jou woorden lees dan denk ik gelijk 'wat ben je hard voor jezelf' terwijl ik het naar mezelf ook doe. 

 

Ik heb helaas geen advies, ik ben zelf ook nog enorm aan het zoeken. Hopelijk helpt het dat iemand zich herkent in je woorden en het niet raar vind klinken. 

 

Het enige waar je misschien wel iets mee kan is iets dat ik de laatste dagen aan het proberen ben, en dat is alles van me af schrijven. Ik heb een notitieboekje gekocht en schrijf daarin eigenlijk alles op wat in me opkomt rondom eten, zelfbeeld, frustraties etc. Het valt mij op dat het stemmetje daardoor iets minder onderdeel wordt van mij en dat ik er met vlagen wat makkelijker tegenin kan. Heel misschien heb je er iets aan :) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Lieve @Frandin

Dapper dat je dit met je therapeut besproken hebt en fijn dat die verdeling op deze manier er is. Kan me wel voorstellen dat gezien de sessies van vrij korte duur zijn het wel heel erg krap voelt en het misschien lastig is om alles te kunnen bespreken wat je nodig hebt. Voelt het wel als voldoende voor jou op deze manier? 

 

Begrijpelijk hoor dat het afvallen zo lonkt. Uiteindelijk is het volhouden en de gedachte dat wanneer je doorzet iets wat op langere termijn pas te merken is. Het toegeven aan de drang om af te vallen geeft direct effect en is daarom gevoelsmatig zoveel prettiger. Hoop dat je zowel het gevoel als het verstandelijke stuk hierin kan laten zijn. 

 

Hé het is niet belachelijk wat je schrijft, ik denk dat het merendeel van de mensen met een es die gedachten herkent, ongeacht welke es er ook speelt. Ik vind het meer verdrietig dat het zo voor je voelt en je naast de hele strijd omtrent het eten en gewicht die er al is je je ook nog als gefaald voelt in die strijd. Ik vind het moedig dat je ze hier wel schrijft, want het is zoals het is. En er is niks mis mee, het maakt je niet ziekelijk, raar of belachelijk. In ieder geval herken ik die gedachten zeker weten. 
Je schrijft ook over EMDR, nu ga ik misschien een vrij directe vraag stellen, waar je absoluut niet op hoeft te antwoorden. Maar zou er een link kunnen zijn met het stukje trauma en het stuk 'speciaal' willen zijn. Verdwijnen en dun zijn, jezelf wegmaken etc.? Hoe zie jij dit? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Lieve @Ce.

 

Opnieuw bedankt voor je steunende berichtje. Echt heel fijn om te lezen dat je het begrijpt en dat het er mag zijn.

 

40 minuten per therapiesessie zijn idd eigenlijk te kort. Ik heb altijd even nodig om op gang te komen, ik vind het lastig  

om te vertellen hoe het echt gaat, om over mijn gevoel te praten. Tegen de tijd dat ik daaraan toe ben, is de sessie alweer bijna voorbij. Dit is hoe deze praktijk is ingericht en hoe de verzekeraar betaald. Ik moet het er dus mee doen, tenzij ik andere hulpverlening zoek en dat wil ik nou net niet.

 

Wat betreft de link tussen trauma en de eetstoornis: die is er zeker. De eetstoornis is ontstaan na een extreme gebeurtenis die zich eigenlijk al mijn hele jeugd op heeft gebouwd. In mijn jeugd werden mijn emoties niet gezien, waardoor ik ze nu vaak te laat of niet duidelijk voel. Over mijn emoties praten is al helemaal lastig. Hoewel dit hier in alle anonimiteit niet zo lijkt, ervaren mensen mij als heel gesloten. Ik ben opgegroeid in een emotioneel en soms ook fysiek onveilige opvoedsituatie. Aan de ene kant was ik de meest belangrijke persoon op aarde (bij wijze van), maar dit was ten dienste van iemand anders. Voor mijn behoeften was weinig ruimte. Ik werd enorm goed in mezelf aanpassen. Ik wilde het goed doen. Nou ja, het recept voor een eetstoornis in mijn geval blijkbaar. 

 

Waarom het een eetstoornis is geworden en b.v. geen persoonlijkheidsstoornis is mij niet helemaal duidelijk. Dat zal vast iets met aanleg en coping te maken hebben...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Ha @Susan2020 dank je wel voor je berichtje. Enorm fijn dat er herkenning is en het er zo open over te kunnen hebben. Dat doe ik in het dagelijks leven niet.

 

Wat fijn dat het schrijven de eetstoornisstem wat naar de achtergrond dwingt. Ik vind het zeker de moeite waard om te proberen. Ik schrijf graag, alleen ervaar ik er soms weinig tijd voor. Ik heb nu besloten er tijd voor te maken, zodat ik hopelijk wat rust ga ervaren in mijn hoofd.

 

Bedankt voor de tip! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Frandin

Dankjewel voor je reactie. Kan me voorstellen dat het wel wat krap is die 40 minuten. Maar ik kan me net zo goed voorstellen dat je liever niet naar een andere hulpverlener over wilt gaan. Misschien is het nog een optie om er nog wat bij te zoeken, mocht het eventueel toch te weinig blijven. Is er in jouw omgeving iets van een inloophuis bijvoorbeeld? Soms kan dat net wat extra steun bieden. 

 

Verdrietig en heftig hoe je van jongs af aan al jezelf hebt aangeleerd onzichtbaar te zijn. Dat gevoelens en jouw behoeften er niet toe deden. Dat is juist van essentieel belang in een thuissituatie en vind het heel verdrietig dat je dit hebt gemist. 
Op een forum schrijven is een stuk anoniemer en veiliger, begrijpelijk dat je dan juist wat meer open durft te zijn. Ik hoop dat je stapje voor stapje meer openheid hier durft te geven en het je ook mag helpen om die ruimte te hebben hier. 

 

Watje schrijft over het ontwikkelen van een eetstoornis en niet bijvoorbeeld ene persoonlijkheidsstoornis. Het laatste kan er nog wel aan ten grondslag liggen. Een eetstoornis is inderdaad een manier van coping, maar vaak ook enkel een uitingsvorm. Het kan zijn dat er naast trauma ook een persoonlijkheidsstoornis onder ligt. Niet dat ik wil zeggen dat dat in jouw geval zo is hoor, hihi! Maar meer als uitleg. 

 

Dapper dat je besloten hebt tijd te maken voor het schrijven. Hoop dat het je wat mag gaan helpen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Ha @Ce.,

 

Mijn therapeut had ook al meerdere malen een inloophuis/zelfhulpgroep genoemd als aanvulling. Omdat jij dit ook noemde, vandaag toch maar eens gegoogled en informatie opgevraagd. Ik weet niet of ik de stap wil/durf te nemen. Ik ga er eens over nadenken. Heb jij er toevallig zelf ervaring mee en zo ja, wat vond/vind je ervan?

 

Hoewel dit mijn eerste behandeling is gericht op de eetstoornis, ben ik vaker in behandeling geweest wat betreft mijn belastte verleden. Een diagnose vindt men lastig om te stellen: uit de klachtenlijsten komt nauwelijks iets naar voren. Ik kan prima mijn verhaal vertellen. In het hier en nu heb ik een heel “normaal” leven (behalve dan de eetstoornis). Een persoonlijkheidsstoornis is uitgesloten. Wat er dan wel is weet men niet zo goed. Ik zelf eigenlijk ook niet, behalve dan dat ik erg gesloten ben over mijn gevoel en dat dat me soms belet om kwetsbaar te zijn, om ècht te genieten, om gewoon te kunnen zijn wie ik ben met al mijn mooie en minder mooie kanten. 

 

Nog wat werk aan de winkel dus!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]

@Frandin  Ik heb zelf geen ervaringen met inloophuizen/zelfhulpgroepen maar wat ik weet is dat het vaak echt heel fijn en helpend kan zijn en dat er echt veel verschillende mensen komen en dat het echt een plek kan zijn waar je steun en herkenning kunt krijgen en vaak ook een stukje ontspanning. Als ik ten tijde van mijn eetstoornis zo'n plek had gekend/gehad in de buurt had ik dit zeker gedaan denk ik! Wat zou de stap iets minder eng kunnen maken? Zou je eventueel eens kunnen bellen/mailen/facebooken met het inloophuis om zo op een laagdrempelige manier in contact te kunnen komen? 

 

17 uur geleden zei Frandin:

Ik heb altijd even nodig om op gang te komen, ik vind het lastig  

om te vertellen hoe het echt gaat, om over mijn gevoel te praten. Tegen de tijd dat ik daaraan toe ben, is de sessie alweer bijna voorbij. 

Dit is iets wat ik heel erg herken van toen ik zelf in behandeling was en wat ik ook erg lastig vond. Wat mij hierin wel hielp was om bijvoorbeeld vlak van tevoren op te schrijven hoe ik me voelde, waar ik tegenaan liep en wat ik graag zou willen bespreken om er zo al een beetje "in te komen" of om het soms ook te laten lezen aan mijn therapeut, zodat het voor mijn gevoel wat minder lang duurde voor ik er in zat en echt aan de slag kon met therapie/gesprekken. Misschien zou zoiets jou nog kunnen helpen?

 

Verder, als ik je berichtjes hier teruglees kan ik me heel goed voorstellen hoe rot het moet voelen (voor de eetstoornis) dat je nu door de eetbuien aan bent gekomen. Het is natuurlijk goed dat je nu bent aangekomen zodat je ook met de behandeling verder kan, maar ik kan me ook goed voorstellen hoe dubbel het voelt. Dat is ook het stukje controle he, wat je vaak zoekt in een eetstoornis.. Je geeft ook aan dat je dit nu het liefst weer zou willen afvallen, om daarna op een gecontroleerde manier weer aan te komen. Ik kan me dit vanuit de eetstoornis goed voorstellen, maar ik zou je echt willen aanmoedigen om dat niet te doen en om dit klote gevoel wat hier bij komt kijken te verdragen. Uiteindelijk zou het hele proces alleen maar zwaarder en langer worden als je het nu weer "opnieuw gaat doen" (met het risico dat je weer opnieuw in de cirkel van restrictie-eetbuien terecht komt). Juist nu, komt de ellende naar boven en wordt alles heftiger, en dat kan ik me goed voorstellen. Maar juist die dingen, kun je nu hopelijk ook aan gaan pakken samen met je therapeut. Heb je daar een beetje vertrouwen in? Ik vind oprecht dat je heel dapper bezig bent en dat het echt heel knap is hoe je dit doet, al voelt dat misschien zelf helemaal niet zo. Ik wens je echt het allerbeste, en hopelijk zullen de eetbuien ook snel weer afnemen en ga je veel aan de behandeling hebben! 

 

Op 1-1-2020 om 12:42 zei Frandin:

Heeft er wellicht iemand tips of adviezen om deze periode door te komen. Ik zou zo graag willen dat mijn hoofd wat rustiger werd...

Praten, delen, huilen, verdragen.. heel lastig, het voelt misschien wel haast onmogelijk om hier rust over te hebben, maar het is echt oke en je mag écht lief zijn voor jezelf in deze periode. Kun je het ook delen met de mensen om je heen? Ook de afkeer van de kilo's en de schaamte die er bij komt kijken?

Het is lastig en dat kan ik helaas niet van je wegnemen, maar het wordt beter, écht. Ik herken veel van mezelf in je berichten en in de worsteling die ik doorgemaakt heb (ook met het aankomen, wat niet ging zoals ik wilde) maar als je volhoud en het blijft verdragen wordt het écht beter. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Ik heb zelf ook geen ervaringen met inloophuizen/zelfhulpgroepen, maar ik hoor van diverse mensen wel hele goede verhalen erover. Fijne ervaringen, vooral.

Dat het echt een gevoel van 'samen doen' heerst, vertrouwd en zonder verplichtingen of verwachtingen. Open- en eerlijkheid. Het wordt dus als heel steunend ervaren. Het hoeft ook niet altijd te gaan over de eetstoornis of andere problematiek, maar er zijn ook inloophuizen waar je bijvoorbeeld samen kan eten, een spelletje kan doen, diverse creatieve activiteiten worden georganiseerd etc. Het is dus best breed. 
Zelf heb ik de stap ook niet durven zetten, maar als ik niet zou worstelen met die dingen die het voor mij bemoeilijken, lijkt het me wel iets heel fijns en waardevols.

Dapper dat je er meteen naar bent gaan kijken en dat je in ieder geval informatie op hebt gevraagd. Je hoeft er niet (meteen) iets mee, maar dan weet je in ieder geval wat meer. 

 

Uiteindelijk maakt het ook niet uit welk labeltje eraan hangt, hetgeen waar het om gaat is hoe jij je voelt en waar je mee worstelt. Hoe vind je het zelf dat er niks uit onderzoeken komt? 


Weet je, als ik het zo lees hoe je van jongs af aan jezelf hebt aangeleerd niet teveel ruimte in te nemen, dat jouw gevoelens er niet hebben mogen zijn en dat je daarin een manier hebt gevonden om die ook niet toe te hoeven laten. Vind ik het niet gek dat je dat nu niet zo 1,2,3 wel kunt. Het zit er ontzettend diep in gesleten en het speelt al jaren. Dat heeft minstens zo lang nodig om anders te mogen gaan doen. 

 

Nog even terugkomende op de link tussen jouw trauma en de eetstoornis. Zou je hem verder kunnen uitzoeken of heb je dat al eens gedaan? Dat de eetstoornis het gevolg van het trauma is is in ieder geval al een inzicht die je hebt opgedaan. Maar wat is de functie van jouw eetstoornis daarin? Wat biedt het jou wat je niet hebt als die er niet zou zijn? 

Voelt het voor jou ook als gezien worden? Presteren? Of is het (ook) een manier om je gevoelens te onderdrukken? (enkele voorbeelden, die mogelijk in jouw woorden terugkomen). 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ilse], dank voor je steunende bericht. Het is zo fijn om mensen te treffen die deze worsteling begrijpen. 

 

Inmiddels heb ik wat meer info over de zelfhulpgroep/het inloophuis. Ik begin er meer open voor te staan, omdat ik inmiddels wel doorheb dat ik het waarschijnlijk niet ga redden met 40 minuten therapie per week. Ik moet een half uur rijden om er te komen. Dat houdt me nog wel tegen. Heel praktisch is het niet, maar goed, wie weet...

 

Het opschrijven voor de sessies is idd een goed idee. Al zo vaak bedacht dat te gaan doen en toch houdt iets me tegen. Ik vind het lastig om te delen, maar op papier kan ik het wel. Ik denk dat ik het spannend vind om meer te gaan delen met mijn therapeut, omdat ik me regelmatig schaam voor wat ik doe of denk. 

Ik ga de afgelopen weken wel opschrijven, om te voorkomen dat ik daar maandag zit en zeg dat alles goed gaat.

 

Je hebt helemaal gelijk wanneer je zegt dat het onverstandig is weer af te gaan vallen. Alles begint dan weer opnieuw. Daarnaast is de therapeut nu nog veel meer gefocust op haar ondergrens, omdat ze tot nu toe flexibel is geweest en ik steeds meer zakte in gewicht. Ik zal dan dus opnieuw mijn therapie op het spel zetten. Iets wat ik ècht niet nog een keer wil doen. 

Toch is het me gisteren niet gelukt: ik heb weinig gegeten, pillen gekocht en geslikt. Resultaat was direct een slechte nacht slapen...zo dom van mezelf. Vandaag opnieuw proberen om het eten weer op te pakken dus.

 

Er zijn enkele mensen op de hoogte van mijn eetstoornis. De meeste mensen denken dat ik “gewoon heel slank” ben. De mensen die op de hoogte zijn weten niet wat er in mijn hoofd speelt. Zij weten dat ik anorexia heb, maar weten niets van mijn eetbuien. Ik schaam me daar echt enorm voor.  Mijn vriend weet dit als enige wel. Hij vindt het moeilijk te begrijpen. Hij is heel blij met alles wat ik aankom en is nu bang/boos om het feit dat ik weer af wil vallen. Dat snap ik echt heel goed. Tegelijkertijd voel ik me daardoor ook wel heel alleen. Een gevoel dat toch al een thema is in mijn leven. 

Een reactie als de jouwe doet me daarom extra goed. Dank je wel daarvoor.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce.

 

Inmiddels heb ik wat meer info over de zelfhulpgroep/het inloophuis. Ik begin er meer open voor te staan, omdat ik inmiddels wel doorheb dat ik het waarschijnlijk niet ga redden met 40 minuten therapie per week. Ik moet een half uur rijden om er te komen. Dat houdt me nog wel tegen. Heel praktisch is het niet, maar goed, wie weet...

 

Aan de ene kant klopt het voor mijn gevoel wel dat er niets uit de onderzoeken komt. Ik kan zelf ook geen labeltje uit de DSM bedenken dat past (behalve dan de eetstoornis). Dat wil niet zeggen dat het goed gaat met me of dat ik geen hulp nodig heb. Probleem is dat er een diagnose nodig is, om hulpverlening te krijgen. Het is dus telkens spannend hoe creatief de therapeut is met het geven van een zo passend mogelijk label. Het nare daaraan vind ik wel dat zo’n niet helemaal kloppend label ook naar de huisarts gaat. Daar heb ik echt moeite mee.

 

Wat je schrijft is idd waar. Mijn patronen zijn inmiddels diep ingesleten. Daarom heb ik ook goede hoop op de schematherapie. En daarom moet ik dus mijn gewicht behouden. Anders stopt de schematherapie. Alleen laat dat nou precies voor mij het moeilijkste zijn dat er is...

 

Mijn eetstoornis is ontstaan direct na een traumatische gebeurtenis. Ook mijn moeder en zus hebben/hadden  beiden een eetstoornis. Er zit dus ook zeker erfelijke belasting bij. 

 

Het lijkt zo te zijn dat de eetstoornis nu geen echte functie meer heeft. Maar dat de eetstoornis er nog uit gewoonte is. Toch denk ik soms dat het voor mij nog steeds wel een manier is om gezien te worden en om speciaal te zijn. Het leven raast maar door: vriend, kinderen, baan, vrienden...alles en iedereen vraagt aandacht. Ik vind het fijn om ieder die aandacht en tijd te kunnen geven, alleen blijft er dan geen tijd voor mezelf over. De eetstoornis maakt misschien wel dat ik steeds bezig ben met mezelf. Dat is het enige dat met niemand anders te maken heeft. In dit geval geldt dus misschien wel: negatieve aandacht is ook aandacht.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

LIeve @Frandin

 

Sorry dat ik er zo over door bleef vragen. Wil je eigenlijk ook wel goed leren kennen voordat ik dingen schrijf en tegelijkertijd proberen je erover na te laten denken. Maar als ik het zo lees heb je er zelf al heel vaak over gedacht en is er al veel aandacht besteed aan het hoe en wat van jouw eetstoornis. 

 

Wat je schrijft over de diagnoses die nodig is voor de verzekering en hulpverlening, dat zijn altijd maar nare dingen hé. Dat je dan alsnog in zo'n hokje gepropt moet worden. Voel je je wel erkend en begrepen bij de hulpverlening? 

 

Ik vind het niet raar wat je schrijft over 'aandacht'. Er wordt vaak zo'n negatief labeltje aan dat woord gehangen, maar dat hoeft het helemaal niet te zijn. Het is begrijpelijk en zeker als je verder altijd de minderwaardige bent geweest vind ik het niet meer dan logisch dat dat een bijkomend belonend effect heeft (het gezien worden vanwege es). Eigenlijk klinkt het dus ook alsof het iets is waarin je echt de tijd voor jezelf hebt een soort van me-time. Iets wat van jou is, wat niemand je af kan pakken en je niet hoeft te delen. Zou je op zoek kunnen gaan naar iets anders wat dat kan zijn? 

 

Heb je voorheen wel een periode gehad waarin je stabiel bleef? Zonder dat het op ondergewicht was? 

ZO ja, wat hielp je destijds? En wat heb je nodig om het nu vol te houden? 

 

Dapper dat je open staat voor een inloophuis of zelfhulpgroep, fijn dat je ook zo snel al informatie hebt gekregen, ik ben benieuwd! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce. absoluut geen sorry nodig! Ik vind het ongelooflijk lief dat je de moeite neemt om mijn berichtjes te lezen en er uitgebreid op te antwoorden. 

 

Ik voel me in ieder geval wel gezien door mijn huidige therapeut. Misschien niet helemaal begrepen, maar dat ligt vooral aan mezelf. Ik vind het heel moeilijk om kwetsbaar te zijn, emoties te tonen. Als ik daar in de stoel zit, lijkt dat soms nog veel moeilijker. Alsof ik over mezelf praat, maar ik het eigenlijk over iemand anders heb. Ik voel er niets bij, terwijl we wel heftige onderwerpen bespreken. Zelfs in de EMDR gaat dat niet veel beter. Ik heb letterlijk nog nooit een traan gelaten tijdens therapiesessies. Toch het feit dat ze me ziet en zich wil blijven inzetten, terwijl het ook echt voor haar hard werken is, geeft me een fijn gevoel. Soms twijfel ik wel of het de meest passende hulpverlening is, aangezien de stappen die ik maak maar echt heel klein zijn. Ik denk dat ik gebaat zou zijn bij meer tijd per sessie, maar goed, die tijd is er dus niet. 

 

Aandacht heeft inderdaad een negatief label. Ook voor mij. Ik vind al gauw dat het niet te lang over mij moet gaan (heel tegenstrijdig met wat ik nu doe op het forum, I know;). Daar voel ik me ongemakkelijk bij. Die eetstoornis kan ik helemaal alleen doen. Dat voelt fijn. Ik heb altijd veel gedanst toen ik jonger was. Dat was wat ik het liefste deed. Hoewel mijn eetstoornis zeker gevoed is op de balletopleiding, gaf het dansen me enorme voldoening. Iets wat ik daarna nergens meer heb kunnen vinden, terwijl ik echt wel het een en ander geprobeerd heb. Ik zou zeker wel weer iets willen doen wat ik ècht leuk vind en waar ik prioriteit aan kan geven. Ik heb alleen geen idee wat dat kan zijn. Door het slechte eten heb ik weinig energie, dat speelt ook wel mee met het uitkiezen van activiteiten. 

 

Ik heb de afgelopen 20 jaar allerlei gewichten gehad. Van ernstig ondergewicht tot een gewicht boven aan de gezonde BMI grens. Alleen rond mijn zwangerschappen ben ik stabiel geweest, omdat ik mijn kindjes niet in gevaar wilde brengen. In die periode was de eetstoornis ook wat rustiger. De zwangerschappen heb ik niet cadeau gekregen, dus daar ging ook veel van mijn aandacht naar uit. Alsof er geen plek was voor de eetstoornis. 

Verder gold dat hoeveel of hoe weinig ik ook woog de es cognities altijd in volle hevigheid aanwezig waren. Bij een hoger gewicht eigenlijk nog erger dan bij een laag gewicht. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Oh oeps zie nu pas dat ik helemaal nog niet weer heb gereageerd, kom ik nog doen hoor!
Ben ook wel benieuwd hoe het nu verder met je gaat? 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce., lief dat je het vraagt!

 

Sinds woensdag heb ik weer erg veel moeite met eten, aankomen, de stijging in gewicht, etc. Gevolg is dat ik af ben gevallen.

Spoiler

Dat voelt aan de ene kant fijn (hoewel ik het nog lang niet genoeg vind) en aan de andere kant heb ik er last van: ik houd me niet aan mijn afspraak, ik heb fysieke klachten, enz.

 

Vandaag een fijn gesprek gehad met mijn therapeut: haar zo goed mogelijk verteld hoe ik me heb gevoeld en nu voel en daarnaast praktische zaken rond eten besproken. Als huiswerk moet ik hard aan de slag met G-schema’s om de es cognities hopelijk wat af te laten nemen. Daarnaast ook wat psycho-educatie gehad: hoe komt het dat ik niet weet wanneer ik vol zit, hoe voorkom ik eetbuien, wat moet ik eten om weer normaal te kunnen bewegen zonder me zorgen te maken over de BMI grens...

 

De tijd voelde als veel te kort. Het was misschien iets praktischer dan ik wilde, dus dat ga ik volgende week bespreken en hopelijk komt er dan wat aandacht voor de achterliggende emoties, want die zijn in alle hevigheid aanwezig. 

 

Spoiler

Ik heb de sterke behoefte om nog wat verder af te vallen en ik weet nu al bijna zeker dat ik die niet kan/wil weerstaan. Ik wil niet opnieuw mijn therapie op het spel zetten, dus ik zal zeker maat houden. Mijn plan is nu tot vrijdag (weegdag) mijn oude eetschema aan te houden, zodat ik in ieder geval niet verder aankom en in het weekend meer te gaan eten, omdat het toch ook wel prettig is om me wat fitter te voelen .

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Frandin klinkt zwaar allemaal maar. Naar dat de eetstoornis zo trekt en het niet lukt hier weerstand aan te geven. Ook de fysieke klachten lijken me erg vervelend, welke en wat ervaar je? 

 

Fijn dat je er wel met je therapeut over hebt kunnen praten , hopelijk helpen de G-schema's je een beetje. Heeft het stukje psycho-educatie je kunnen helpen? 
 

10 uur geleden zei Frandin:

hopelijk komt er dan wat aandacht voor de achterliggende emoties, want die zijn in alle hevigheid aanwezig. 

Wat speelt er allemaal aan emoties? Wat vraagt werkelijk je aandacht? 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce....ik vind het allemaal dubbel. Het is onprettig en tegelijkertijd vertrouwd. Het is minder eng dan aankomen. Fysiek is het vervelend: constante honger, slecht slapen, trillerig, moe, slap, etc. Ik kies nu dus voor de makkelijkste weg, voor het minst enge, het meest vertrouwde. Mijn hoofd is er nog steeds druk mee, maar ik voel me niet meer zo onrustig en wanhopig. Tja...

 

De psycho-educatie vond ik prettig. Vooral ivm de eetbuien. Natuurlijk weet ik wel

hoe het werkt, maar tegelijkertijd heb ik vaak het gevoel dat ik niet “goed” ben ik het hebben van een eetstoornis en dat mijn lijf het niet zo goed kan handelen als de lichamen van anderen. Bevestiging dat het normaal is wat mijn lijf vraagt, bevestiging dat het normaal is dat ik me soms als een soort bodemloze put voel als het om verzadiging gaat en meer van dit soort dingen, doet me dan toch even goed. 

 

Wat betreft emoties speelt nu vooral angst denk ik. Angst voor het aankomen. Angst dat anderen het zullen zien. Angst dat ik niet meer kan stoppen met eten. Angst dat ik me ongelukkig ga voelen als ik zwaarder word (dit is tot nu toe altijd zo geweest). Deze angsten ga ik in G-schema’s zetten, zodat ze hopelijk wat afnemen en mijn motivatie om verder aan te komen tot een gezond(er) gewicht toeneemt. 

Nu draait alles om de eetstoornis. Ik hoop dat de therapie snel ook weer over andere dingen zal gaan. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
9 uur geleden zei Frandin:

Nu draait alles om de eetstoornis. Ik hoop dat de therapie snel ook weer over andere dingen zal gaan. 

Misschien goed om je te realiseren dat, hoe dieper jij duikt qua ES, hoe minder ruimte er voor andere dingen zal zijn in je therapie. Hopelijk kun je toch stappen zetten richting stabilisatie. Dan hoef je ook nog niet aan te komen, maar glijd je fysiek iig niet verder af.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Daar heb je zeker een punt @Jessie

 

Stabiel blijven zou idd een mooie stap zijn. De druk om aan te komen vanuit de therapeut is hoog. Mijn eetstoornis verzet zich daar flink tegen en ik heb nu niet het gevoel sterk genoeg te zijn. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Frandin kun je dat ook aangeven, dat die aanpak jouw ES alleen maar heviger de hakken in het zand laat zetten?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Jessiedat kan zeker. Ze is echt heel

aardig en bereidwillig om te luisteren. Ik heb een jaar de kans gehad om in therapie met behulp van haar op mijn eigen manier de es te lijf te gaan. Dat heeft tot veel gewichtsverlies geleid. Nu staat haar minimale BMI eis als een huis en ze vindt het risico te groot dat als ik daar te dichtbij blijf ik er onder schiet en de therapie alsnog zal stoppen. Iets wat ik echt niet wil. 

Inmiddels zit ik binnen een week na aankomen alweer onder haar eis...wat dan wel de oplossing is weet ik ook niet meer. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.