Spring naar bijdragen

En nu?


Frandin
 Share

Aanbevolen berichten

Even geleden schreef ik dat ik een BMI van 17 moest halen om in behandeling bij mijn huidige therapeut te mogen blijven. Iets wat ik zelf heel graag wil. Dat betekende dus controle en angst loslaten en eten. 

 

Hoewel het de eerste 1,5 week best goed ging is het daarna totaal uit de hand gelopen. Ik ben vervallen in de ene na de andere eetbui. Ik heb zo ontzettend veel gegeten, waardoor ik in korte tijd ontzettend veel ben aangekomen en me nu verschrikkelijk voel. Ik kan niet een beetje meer eten. Bij mij is het alles of niets...Bij niets voel ik me een heel stuk comfortabeler dan bij alles. 

 

De BMI grens heb ik inmiddels wel gehaald. Iets wat ik (ergens wel, ergens niet) wilde, maar zeker niet op deze manier. 

Ik voel me momenteel zo ontzettend dik. Het enige wat ik wil is afvallen en snel. Terug naar mijn gewicht waarop ik het aankomen startte en dit keer gecontroleerd  aankomen. Ik weet dat dit niet verstandig is. Ik weet alleen niet hoe ik dit fysieke en mentale gevoel van mijn huidige gewicht kan accepteren. Ik vind het nu moeilijk als mensen (ook mijn vriend en kinderen) mij aanraken. Als ik in de spiegel kijk, schrik ik van wat ik zie. Ik ga naar bed en sta op met de wanhoop over de extra kilo’s...ik weet het even niet meer. 

 

A.s. maandag heb ik een afspraak bij mijn therapeut. Ik moet haar dan mijn gewicht en BMI vertellen. Ik schaam me er zo voor. Ik schaam me zo voor het feit dat ik alle controle verloren ben. Ik vond het het afgelopen jaar al moeilijk om te vertellen als ik 100 gram was aangekomen, laat staan dat ik nu moet vertellen dat ik een aantal kilo ben aangekomen...

 

Ik weet echt wel dat het allemaal geen helpende gedachten zijn die ik heb en dat het voor een buitenstaander misschien niet zo opvallend is dat ik ben aangekomen, maar het voelt zo ontzettend, ontzettend rot. 

 

Heeft er wellicht iemand tips of adviezen om deze periode door te komen. Ik zou zo graag willen dat mijn hoofd wat rustiger werd...

 

Bedankt alvast. 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Dat gevoel is ontzettend herkenbaar. En inderdaad, wat je erbij denkt is niet allemaal even rationeel. Maar dat doet niet af aan hoe rot het nu voelt. Dat gevoel mag er zijn. Een gevoel hebben en ernaar handelen hoeft niet hand in hand te gaan.

 

Als tegenhanger van de niet helpende gedachten zou je ook wat helpende gedachten op papier kunnen zetten.

Bv:

- Ik heb mijn gewichtsdoel behaald, daar mag ik eigenlijk best trots op zijn en zal mijn therapeute zéker trots op zijn!

- Ik mag dit moeilijk vinden.

- Het is niet fijn om controleverlies te ervaren maar ik begrijp tegelijkertijd wel waar het vandaan komt.

- This too shall pass. Ik kom hier doorheen.

 

(Is dat stukje mbt het controleverlies snappen/kunnen plaatsen overigens zo? Snap je de rol die het restricten en ondergewicht hierin speelt? Kun je - als je het puur rationeel bekijkt - zien dat het weinig met sterk/zwak en veel meer met fysieke overlevingsmechanismen te maken heeft?)

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Bedankt @Jessie voor je reactie. Ik ga eens proberen om helpende gedachten op papier te zetten. Wie weet overstemmen die mij e.s. gedachten. 

 

Ik begrijp idd het verband tussen eetbuien v.s. restrictie. Dat is precies waarom ik het zo ontzettend spannend vind om meer te gaan eten. Dit is namelijk altijd het resultaat. Van dit resultaat word ik zo ongelukkig. Een gezond(er) gewicht betekent voor mij absoluut niet dat mijn hoofd rustig wordt. Integendeel zelfs. Daarom vind ik het ook zo lastig dat de focus in de meeste behandelingen zo ontzettend ligt op gewichtsherstel. Eigenlijk beginnen daar de grote problemen voor mij pas echt. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Bedankt voor je lieve reactie @Ce.

 

Ik heb al vaker met mijn therapeut besproken dat ik het lastig vind dat de focus zo op gewichtsherstel ligt. Zij heeft echter wel een ondergrens gehanteerd, omdat ze anders de verantwoordelijkheid voor mijn lichamelijk welzijn niet wil/kan dragen. Dat begrijp ik. De focus in de sessies ligt ongeveer half om half: half eetstoornis, half schematherapie in combinatie met EMDR. Op zich ben ik tevreden met deze verdeling. Een sessie duurt maar 40 minuten, dus vaak heb ik het gevoel tijd tekort te komen. 

 

Ik vind je suggestie zeker helpend: als ik nu doorzet en niet afval, wordt de kans op eetbuien steeds kleiner. Verstandelijk weet ik dat dit ook waar is, alleen op dagen als vandaag lonkt het afvallen zo erg. 

 

Wat maakt dat ik gewichtstoename zo lastig vind, weet ik eigenlijk niet heel goed. Ik denk dat het vooral zit in controleverlies en de angst voor wat komen gaat: ik ben tot nu toe steeds aangekomen door eetbuien, nooit door een bewuste keuze om aan te komen. Ik hààt die eetbuien echt. Tegelijkertijd lukt het me niet om ze tegen te houden. Ik heb me nog nooit (sinds het ontstaan van de eetstoornis) blij of tevreden gevoeld met een gezond gewicht. Het voelt alsof ik niet “goed” ben in het hebben van een e.s. Hoe belachelijk dit ook klinkt. Het is natuurlijk geen keuze of prestatie. Het is een ziekte. Voor mij voelt het soms wel als een prestatie. De beloning die ik van mijn hersenen krijg als ik afval is groot. Ik heb bewondering voor mensen die met veel minder eten toe kunnen dan ik. En echt, ik weet dat dat zieke gedachten zijn. Toch heb ik ze...

Misschien zit mijn nare gevoel er nu dus vooral in het idee te hebben te falen/gefaald te hebben. Door aan te komen ben ik niet meer “speciaal”. Met een lager gewicht ziet men mij in ieder geval daarom. Met een hoger gewicht is dat niet meer zo... 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hi @Frandin, ik herken mezelf enorm in je woorden. Het is vreemd om ze bij een ander te lezen. Als ik jou woorden lees dan denk ik gelijk 'wat ben je hard voor jezelf' terwijl ik het naar mezelf ook doe. 

 

Ik heb helaas geen advies, ik ben zelf ook nog enorm aan het zoeken. Hopelijk helpt het dat iemand zich herkent in je woorden en het niet raar vind klinken. 

 

Het enige waar je misschien wel iets mee kan is iets dat ik de laatste dagen aan het proberen ben, en dat is alles van me af schrijven. Ik heb een notitieboekje gekocht en schrijf daarin eigenlijk alles op wat in me opkomt rondom eten, zelfbeeld, frustraties etc. Het valt mij op dat het stemmetje daardoor iets minder onderdeel wordt van mij en dat ik er met vlagen wat makkelijker tegenin kan. Heel misschien heb je er iets aan :) 

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Lieve @Ce.

 

Opnieuw bedankt voor je steunende berichtje. Echt heel fijn om te lezen dat je het begrijpt en dat het er mag zijn.

 

40 minuten per therapiesessie zijn idd eigenlijk te kort. Ik heb altijd even nodig om op gang te komen, ik vind het lastig  

om te vertellen hoe het echt gaat, om over mijn gevoel te praten. Tegen de tijd dat ik daaraan toe ben, is de sessie alweer bijna voorbij. Dit is hoe deze praktijk is ingericht en hoe de verzekeraar betaald. Ik moet het er dus mee doen, tenzij ik andere hulpverlening zoek en dat wil ik nou net niet.

 

Wat betreft de link tussen trauma en de eetstoornis: die is er zeker. De eetstoornis is ontstaan na een extreme gebeurtenis die zich eigenlijk al mijn hele jeugd op heeft gebouwd. In mijn jeugd werden mijn emoties niet gezien, waardoor ik ze nu vaak te laat of niet duidelijk voel. Over mijn emoties praten is al helemaal lastig. Hoewel dit hier in alle anonimiteit niet zo lijkt, ervaren mensen mij als heel gesloten. Ik ben opgegroeid in een emotioneel en soms ook fysiek onveilige opvoedsituatie. Aan de ene kant was ik de meest belangrijke persoon op aarde (bij wijze van), maar dit was ten dienste van iemand anders. Voor mijn behoeften was weinig ruimte. Ik werd enorm goed in mezelf aanpassen. Ik wilde het goed doen. Nou ja, het recept voor een eetstoornis in mijn geval blijkbaar. 

 

Waarom het een eetstoornis is geworden en b.v. geen persoonlijkheidsstoornis is mij niet helemaal duidelijk. Dat zal vast iets met aanleg en coping te maken hebben...

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ha @Susan2020 dank je wel voor je berichtje. Enorm fijn dat er herkenning is en het er zo open over te kunnen hebben. Dat doe ik in het dagelijks leven niet.

 

Wat fijn dat het schrijven de eetstoornisstem wat naar de achtergrond dwingt. Ik vind het zeker de moeite waard om te proberen. Ik schrijf graag, alleen ervaar ik er soms weinig tijd voor. Ik heb nu besloten er tijd voor te maken, zodat ik hopelijk wat rust ga ervaren in mijn hoofd.

 

Bedankt voor de tip! 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ha @Ce.,

 

Mijn therapeut had ook al meerdere malen een inloophuis/zelfhulpgroep genoemd als aanvulling. Omdat jij dit ook noemde, vandaag toch maar eens gegoogled en informatie opgevraagd. Ik weet niet of ik de stap wil/durf te nemen. Ik ga er eens over nadenken. Heb jij er toevallig zelf ervaring mee en zo ja, wat vond/vind je ervan?

 

Hoewel dit mijn eerste behandeling is gericht op de eetstoornis, ben ik vaker in behandeling geweest wat betreft mijn belastte verleden. Een diagnose vindt men lastig om te stellen: uit de klachtenlijsten komt nauwelijks iets naar voren. Ik kan prima mijn verhaal vertellen. In het hier en nu heb ik een heel “normaal” leven (behalve dan de eetstoornis). Een persoonlijkheidsstoornis is uitgesloten. Wat er dan wel is weet men niet zo goed. Ik zelf eigenlijk ook niet, behalve dan dat ik erg gesloten ben over mijn gevoel en dat dat me soms belet om kwetsbaar te zijn, om ècht te genieten, om gewoon te kunnen zijn wie ik ben met al mijn mooie en minder mooie kanten. 

 

Nog wat werk aan de winkel dus!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Frandin  Ik heb zelf geen ervaringen met inloophuizen/zelfhulpgroepen maar wat ik weet is dat het vaak echt heel fijn en helpend kan zijn en dat er echt veel verschillende mensen komen en dat het echt een plek kan zijn waar je steun en herkenning kunt krijgen en vaak ook een stukje ontspanning. Als ik ten tijde van mijn eetstoornis zo'n plek had gekend/gehad in de buurt had ik dit zeker gedaan denk ik! Wat zou de stap iets minder eng kunnen maken? Zou je eventueel eens kunnen bellen/mailen/facebooken met het inloophuis om zo op een laagdrempelige manier in contact te kunnen komen? 

 

17 uur geleden zei Frandin:

Ik heb altijd even nodig om op gang te komen, ik vind het lastig  

om te vertellen hoe het echt gaat, om over mijn gevoel te praten. Tegen de tijd dat ik daaraan toe ben, is de sessie alweer bijna voorbij. 

Dit is iets wat ik heel erg herken van toen ik zelf in behandeling was en wat ik ook erg lastig vond. Wat mij hierin wel hielp was om bijvoorbeeld vlak van tevoren op te schrijven hoe ik me voelde, waar ik tegenaan liep en wat ik graag zou willen bespreken om er zo al een beetje "in te komen" of om het soms ook te laten lezen aan mijn therapeut, zodat het voor mijn gevoel wat minder lang duurde voor ik er in zat en echt aan de slag kon met therapie/gesprekken. Misschien zou zoiets jou nog kunnen helpen?

 

Verder, als ik je berichtjes hier teruglees kan ik me heel goed voorstellen hoe rot het moet voelen (voor de eetstoornis) dat je nu door de eetbuien aan bent gekomen. Het is natuurlijk goed dat je nu bent aangekomen zodat je ook met de behandeling verder kan, maar ik kan me ook goed voorstellen hoe dubbel het voelt. Dat is ook het stukje controle he, wat je vaak zoekt in een eetstoornis.. Je geeft ook aan dat je dit nu het liefst weer zou willen afvallen, om daarna op een gecontroleerde manier weer aan te komen. Ik kan me dit vanuit de eetstoornis goed voorstellen, maar ik zou je echt willen aanmoedigen om dat niet te doen en om dit klote gevoel wat hier bij komt kijken te verdragen. Uiteindelijk zou het hele proces alleen maar zwaarder en langer worden als je het nu weer "opnieuw gaat doen" (met het risico dat je weer opnieuw in de cirkel van restrictie-eetbuien terecht komt). Juist nu, komt de ellende naar boven en wordt alles heftiger, en dat kan ik me goed voorstellen. Maar juist die dingen, kun je nu hopelijk ook aan gaan pakken samen met je therapeut. Heb je daar een beetje vertrouwen in? Ik vind oprecht dat je heel dapper bezig bent en dat het echt heel knap is hoe je dit doet, al voelt dat misschien zelf helemaal niet zo. Ik wens je echt het allerbeste, en hopelijk zullen de eetbuien ook snel weer afnemen en ga je veel aan de behandeling hebben! 

 

Op 1-1-2020 om 12:42 zei Frandin:

Heeft er wellicht iemand tips of adviezen om deze periode door te komen. Ik zou zo graag willen dat mijn hoofd wat rustiger werd...

Praten, delen, huilen, verdragen.. heel lastig, het voelt misschien wel haast onmogelijk om hier rust over te hebben, maar het is echt oke en je mag écht lief zijn voor jezelf in deze periode. Kun je het ook delen met de mensen om je heen? Ook de afkeer van de kilo's en de schaamte die er bij komt kijken?

Het is lastig en dat kan ik helaas niet van je wegnemen, maar het wordt beter, écht. Ik herken veel van mezelf in je berichten en in de worsteling die ik doorgemaakt heb (ook met het aankomen, wat niet ging zoals ik wilde) maar als je volhoud en het blijft verdragen wordt het écht beter. 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ilse], dank voor je steunende bericht. Het is zo fijn om mensen te treffen die deze worsteling begrijpen. 

 

Inmiddels heb ik wat meer info over de zelfhulpgroep/het inloophuis. Ik begin er meer open voor te staan, omdat ik inmiddels wel doorheb dat ik het waarschijnlijk niet ga redden met 40 minuten therapie per week. Ik moet een half uur rijden om er te komen. Dat houdt me nog wel tegen. Heel praktisch is het niet, maar goed, wie weet...

 

Het opschrijven voor de sessies is idd een goed idee. Al zo vaak bedacht dat te gaan doen en toch houdt iets me tegen. Ik vind het lastig om te delen, maar op papier kan ik het wel. Ik denk dat ik het spannend vind om meer te gaan delen met mijn therapeut, omdat ik me regelmatig schaam voor wat ik doe of denk. 

Ik ga de afgelopen weken wel opschrijven, om te voorkomen dat ik daar maandag zit en zeg dat alles goed gaat.

 

Je hebt helemaal gelijk wanneer je zegt dat het onverstandig is weer af te gaan vallen. Alles begint dan weer opnieuw. Daarnaast is de therapeut nu nog veel meer gefocust op haar ondergrens, omdat ze tot nu toe flexibel is geweest en ik steeds meer zakte in gewicht. Ik zal dan dus opnieuw mijn therapie op het spel zetten. Iets wat ik ècht niet nog een keer wil doen. 

Toch is het me gisteren niet gelukt: ik heb weinig gegeten, pillen gekocht en geslikt. Resultaat was direct een slechte nacht slapen...zo dom van mezelf. Vandaag opnieuw proberen om het eten weer op te pakken dus.

 

Er zijn enkele mensen op de hoogte van mijn eetstoornis. De meeste mensen denken dat ik “gewoon heel slank” ben. De mensen die op de hoogte zijn weten niet wat er in mijn hoofd speelt. Zij weten dat ik anorexia heb, maar weten niets van mijn eetbuien. Ik schaam me daar echt enorm voor.  Mijn vriend weet dit als enige wel. Hij vindt het moeilijk te begrijpen. Hij is heel blij met alles wat ik aankom en is nu bang/boos om het feit dat ik weer af wil vallen. Dat snap ik echt heel goed. Tegelijkertijd voel ik me daardoor ook wel heel alleen. Een gevoel dat toch al een thema is in mijn leven. 

Een reactie als de jouwe doet me daarom extra goed. Dank je wel daarvoor.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce.

 

Inmiddels heb ik wat meer info over de zelfhulpgroep/het inloophuis. Ik begin er meer open voor te staan, omdat ik inmiddels wel doorheb dat ik het waarschijnlijk niet ga redden met 40 minuten therapie per week. Ik moet een half uur rijden om er te komen. Dat houdt me nog wel tegen. Heel praktisch is het niet, maar goed, wie weet...

 

Aan de ene kant klopt het voor mijn gevoel wel dat er niets uit de onderzoeken komt. Ik kan zelf ook geen labeltje uit de DSM bedenken dat past (behalve dan de eetstoornis). Dat wil niet zeggen dat het goed gaat met me of dat ik geen hulp nodig heb. Probleem is dat er een diagnose nodig is, om hulpverlening te krijgen. Het is dus telkens spannend hoe creatief de therapeut is met het geven van een zo passend mogelijk label. Het nare daaraan vind ik wel dat zo’n niet helemaal kloppend label ook naar de huisarts gaat. Daar heb ik echt moeite mee.

 

Wat je schrijft is idd waar. Mijn patronen zijn inmiddels diep ingesleten. Daarom heb ik ook goede hoop op de schematherapie. En daarom moet ik dus mijn gewicht behouden. Anders stopt de schematherapie. Alleen laat dat nou precies voor mij het moeilijkste zijn dat er is...

 

Mijn eetstoornis is ontstaan direct na een traumatische gebeurtenis. Ook mijn moeder en zus hebben/hadden  beiden een eetstoornis. Er zit dus ook zeker erfelijke belasting bij. 

 

Het lijkt zo te zijn dat de eetstoornis nu geen echte functie meer heeft. Maar dat de eetstoornis er nog uit gewoonte is. Toch denk ik soms dat het voor mij nog steeds wel een manier is om gezien te worden en om speciaal te zijn. Het leven raast maar door: vriend, kinderen, baan, vrienden...alles en iedereen vraagt aandacht. Ik vind het fijn om ieder die aandacht en tijd te kunnen geven, alleen blijft er dan geen tijd voor mezelf over. De eetstoornis maakt misschien wel dat ik steeds bezig ben met mezelf. Dat is het enige dat met niemand anders te maken heeft. In dit geval geldt dus misschien wel: negatieve aandacht is ook aandacht.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce. absoluut geen sorry nodig! Ik vind het ongelooflijk lief dat je de moeite neemt om mijn berichtjes te lezen en er uitgebreid op te antwoorden. 

 

Ik voel me in ieder geval wel gezien door mijn huidige therapeut. Misschien niet helemaal begrepen, maar dat ligt vooral aan mezelf. Ik vind het heel moeilijk om kwetsbaar te zijn, emoties te tonen. Als ik daar in de stoel zit, lijkt dat soms nog veel moeilijker. Alsof ik over mezelf praat, maar ik het eigenlijk over iemand anders heb. Ik voel er niets bij, terwijl we wel heftige onderwerpen bespreken. Zelfs in de EMDR gaat dat niet veel beter. Ik heb letterlijk nog nooit een traan gelaten tijdens therapiesessies. Toch het feit dat ze me ziet en zich wil blijven inzetten, terwijl het ook echt voor haar hard werken is, geeft me een fijn gevoel. Soms twijfel ik wel of het de meest passende hulpverlening is, aangezien de stappen die ik maak maar echt heel klein zijn. Ik denk dat ik gebaat zou zijn bij meer tijd per sessie, maar goed, die tijd is er dus niet. 

 

Aandacht heeft inderdaad een negatief label. Ook voor mij. Ik vind al gauw dat het niet te lang over mij moet gaan (heel tegenstrijdig met wat ik nu doe op het forum, I know;). Daar voel ik me ongemakkelijk bij. Die eetstoornis kan ik helemaal alleen doen. Dat voelt fijn. Ik heb altijd veel gedanst toen ik jonger was. Dat was wat ik het liefste deed. Hoewel mijn eetstoornis zeker gevoed is op de balletopleiding, gaf het dansen me enorme voldoening. Iets wat ik daarna nergens meer heb kunnen vinden, terwijl ik echt wel het een en ander geprobeerd heb. Ik zou zeker wel weer iets willen doen wat ik ècht leuk vind en waar ik prioriteit aan kan geven. Ik heb alleen geen idee wat dat kan zijn. Door het slechte eten heb ik weinig energie, dat speelt ook wel mee met het uitkiezen van activiteiten. 

 

Ik heb de afgelopen 20 jaar allerlei gewichten gehad. Van ernstig ondergewicht tot een gewicht boven aan de gezonde BMI grens. Alleen rond mijn zwangerschappen ben ik stabiel geweest, omdat ik mijn kindjes niet in gevaar wilde brengen. In die periode was de eetstoornis ook wat rustiger. De zwangerschappen heb ik niet cadeau gekregen, dus daar ging ook veel van mijn aandacht naar uit. Alsof er geen plek was voor de eetstoornis. 

Verder gold dat hoeveel of hoe weinig ik ook woog de es cognities altijd in volle hevigheid aanwezig waren. Bij een hoger gewicht eigenlijk nog erger dan bij een laag gewicht. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce., lief dat je het vraagt!

 

Sinds woensdag heb ik weer erg veel moeite met eten, aankomen, de stijging in gewicht, etc. Gevolg is dat ik af ben gevallen.

Spoiler

Dat voelt aan de ene kant fijn (hoewel ik het nog lang niet genoeg vind) en aan de andere kant heb ik er last van: ik houd me niet aan mijn afspraak, ik heb fysieke klachten, enz.

 

Vandaag een fijn gesprek gehad met mijn therapeut: haar zo goed mogelijk verteld hoe ik me heb gevoeld en nu voel en daarnaast praktische zaken rond eten besproken. Als huiswerk moet ik hard aan de slag met G-schema’s om de es cognities hopelijk wat af te laten nemen. Daarnaast ook wat psycho-educatie gehad: hoe komt het dat ik niet weet wanneer ik vol zit, hoe voorkom ik eetbuien, wat moet ik eten om weer normaal te kunnen bewegen zonder me zorgen te maken over de BMI grens...

 

De tijd voelde als veel te kort. Het was misschien iets praktischer dan ik wilde, dus dat ga ik volgende week bespreken en hopelijk komt er dan wat aandacht voor de achterliggende emoties, want die zijn in alle hevigheid aanwezig. 

 

Spoiler

Ik heb de sterke behoefte om nog wat verder af te vallen en ik weet nu al bijna zeker dat ik die niet kan/wil weerstaan. Ik wil niet opnieuw mijn therapie op het spel zetten, dus ik zal zeker maat houden. Mijn plan is nu tot vrijdag (weegdag) mijn oude eetschema aan te houden, zodat ik in ieder geval niet verder aankom en in het weekend meer te gaan eten, omdat het toch ook wel prettig is om me wat fitter te voelen .

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce....ik vind het allemaal dubbel. Het is onprettig en tegelijkertijd vertrouwd. Het is minder eng dan aankomen. Fysiek is het vervelend: constante honger, slecht slapen, trillerig, moe, slap, etc. Ik kies nu dus voor de makkelijkste weg, voor het minst enge, het meest vertrouwde. Mijn hoofd is er nog steeds druk mee, maar ik voel me niet meer zo onrustig en wanhopig. Tja...

 

De psycho-educatie vond ik prettig. Vooral ivm de eetbuien. Natuurlijk weet ik wel

hoe het werkt, maar tegelijkertijd heb ik vaak het gevoel dat ik niet “goed” ben ik het hebben van een eetstoornis en dat mijn lijf het niet zo goed kan handelen als de lichamen van anderen. Bevestiging dat het normaal is wat mijn lijf vraagt, bevestiging dat het normaal is dat ik me soms als een soort bodemloze put voel als het om verzadiging gaat en meer van dit soort dingen, doet me dan toch even goed. 

 

Wat betreft emoties speelt nu vooral angst denk ik. Angst voor het aankomen. Angst dat anderen het zullen zien. Angst dat ik niet meer kan stoppen met eten. Angst dat ik me ongelukkig ga voelen als ik zwaarder word (dit is tot nu toe altijd zo geweest). Deze angsten ga ik in G-schema’s zetten, zodat ze hopelijk wat afnemen en mijn motivatie om verder aan te komen tot een gezond(er) gewicht toeneemt. 

Nu draait alles om de eetstoornis. Ik hoop dat de therapie snel ook weer over andere dingen zal gaan. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

9 uur geleden zei Frandin:

Nu draait alles om de eetstoornis. Ik hoop dat de therapie snel ook weer over andere dingen zal gaan. 

Misschien goed om je te realiseren dat, hoe dieper jij duikt qua ES, hoe minder ruimte er voor andere dingen zal zijn in je therapie. Hopelijk kun je toch stappen zetten richting stabilisatie. Dan hoef je ook nog niet aan te komen, maar glijd je fysiek iig niet verder af.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Daar heb je zeker een punt @Jessie

 

Stabiel blijven zou idd een mooie stap zijn. De druk om aan te komen vanuit de therapeut is hoog. Mijn eetstoornis verzet zich daar flink tegen en ik heb nu niet het gevoel sterk genoeg te zijn. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessiedat kan zeker. Ze is echt heel

aardig en bereidwillig om te luisteren. Ik heb een jaar de kans gehad om in therapie met behulp van haar op mijn eigen manier de es te lijf te gaan. Dat heeft tot veel gewichtsverlies geleid. Nu staat haar minimale BMI eis als een huis en ze vindt het risico te groot dat als ik daar te dichtbij blijf ik er onder schiet en de therapie alsnog zal stoppen. Iets wat ik echt niet wil. 

Inmiddels zit ik binnen een week na aankomen alweer onder haar eis...wat dan wel de oplossing is weet ik ook niet meer. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce. dank je wel. Op dit moment vind ik mezelf helemaal niet dapper bezig...het gewicht vliegt eraf en dat doe ik opzettelijk, omdat ik de strijd van het aankomen (of eigenlijk het gevoel en de bijbehorende gedachten) niet aan kan.

 

Ik baal er enorm van. Vanaf morgen zorg ik dat het afvallen in ieder geval stopt en ga ik toch weer werken om op die BMI grens te komen. 

 

Helaas kan ik niet eerlijk zijn naar mijn therapeut over het gewichtsverlies. Voor kerst heb ik echt mijn allerlaatste kans gehad, die heb ik toen aangegrepen, maar nu dus verprutst. Ik vind het vreselijk om niet eerlijk te zijn tegen haar, het wordt de eerste en hopelijk de laatste keer. 

 

Wat ik aan de angsten kan doen weet ik niet. Ik ben nu G-schema’s aan het maken. Of dat de oplossing is vraag ik me af. Ik ben van mezelf heel rationeel, ik weet echt wel dat mijn gedachten niet helpend zijn en niet altijd kloppen met de realiteit. Maar goed, ik ga het in ieder geval een kans geven. Ik weet zelf geen beter alternatief...als jij of iemand anders nog ideeën heeft, graag. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

1 uur geleden zei Frandin:

Ik ben nu G-schema’s aan het maken. Of dat de oplossing is vraag ik me af. Ik ben van mezelf heel rationeel, ik weet echt wel dat mijn gedachten niet helpend zijn en niet altijd kloppen met de realiteit.

In mijn ervaring helpen G-schema's absoluut, maar niet meteen. In eerste instantie wogen de niet helpende gedachten voor mij veel zwaarder en leek de ombuiging haast een leugen. Maar er steeds een alternatief tegenoverzetten is toch beter dan de ES-gedachten maar te laten gebeuren. Er ontstaat na verloop van tijd meer ruimte voor de omgebogen varianten, is mijn ervaring.

 

PS Omdat je aangeeft heel rationeel te zijn, vroeg ik me af of je de gevoelens, die in zo'n g-schema ook benoemd worden, eigenlijk wel 'echt' voelt.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat fijn om te horen @Jessie. Blij dat ik niet de enige ben die het (in eerste instantie) moeilijk vindt om de helpende gedachten te “geloven”. Wie weet wat er nog kan gebeuren.

 

Wat betreft gevoelens: rond de e.s. voel ik die gevoelens echt. Zelf dan, ik vind het heel moeilijk of eigenlijk onmogelijk om ze te delen. Als het gaat om andere zwaarbeladen of traumatische gebeurtenissen waar die gevoelens heel passend zouden zijn, voel ik ze gek genoeg niet. Een onderdeel van de therapie is o.a. deze gevoelens wel te leren voelen. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat ik geleerd heb met die G-schema’s (want heeeeeeeeeel herkenbaar, het bijna wantrouwen van de relativerende gedachtes) is dat Gedrag het eerste is wat je kunt controleren en veranderen. Dar heb je de meeste grip op en regie over. Daarna het denken, daarna pas het voelen. Hoe zou je het vinden om je handelen te veranderen ten goede van jezelf. Los van gedachtes en gevoelens erbij?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@DMV dat is idd ook wat mij verteld is. Het klinkt logisch en op momenten dat het goed gaat kan ik vanuit die logica mijn handelen voor mijn gedachten en gevoel laten gaan. Toch merk ik dat die gedachten en gevoelens rond de es vaak zo sterk zijn, sterker dan mijn rationele handelen, dat ik verval in negatief gedrag.  Hoe ik dat patroon kan doorbreken is me (nog) niet duidelijk.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hé lieve @Ce. late reactie van mij...

 

Afgelopen donderdag heb ik gewogen. Vrijdag vierde ik mijn verjaardag, dus wilde ik dat liever niet doen, om niet extra met mijn gewicht bezig te zijn. Ik was (te) veel afgevallen, wat heeft geleid tot paniek en een enorme eetbui. Vrijdag was ik een dagje weg, inc lunch, diner en alcohol buitenshuis. Ik heb het gedaan, mezelf de hele dag (en nacht) overvol gevoeld. Hoewel ik het erg naar mijn zin heb gehad, waren mijn gedachten en gevoelens alsnog een schaduw over de dag. Daar baal ik zo van!

 

Toch lijken mijn es gedachten wat plaats te maken voor iets anders: namelijk somberheid. Ik heb het gevoel dat alles teveel is, ik slaap slecht en ben dus super moe, ik vind niets echt leuk. Hoewel mijn hoofd wat rustiger is rond het aankomen, is dit toch ook echt niet wat ik wil. Vandaag besproken in mijn therapie en naar oorzaken gekeken. Dat was op zich prettig om te doen, maar heeft het gevoel zeker niet weggenomen. Daarnaast hebben we een belangrijk G-Schema uitgewerkt, namelijk mijn overtuiging dat ik ongelukkig word als ik aankom. 

 

Deze week ga ik verder met de G-schema’s en ik hoop heel hard dat de somberheid en vermoeidheid weer wat gaat zakken. 

 

Lief dat je meeleest. Dank je wel.

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Op 13-1-2020 om 22:20 zei Frandin:

Hé lieve @Ce.

Ik kan dit niet weghalen op de een of andere manier, dus negeer :) wel alsnog van harte gefeliciteerd! 

Op 13-1-2020 om 22:20 zei Frandin:

Toch lijken mijn es gedachten wat plaats te maken voor iets anders: namelijk somberheid. Ik heb het gevoel dat alles teveel is, ik slaap slecht en ben dus super moe, ik vind niets echt leuk. Hoewel mijn hoofd wat rustiger is rond het aankomen, is dit toch ook echt niet wat ik wil. 

 

 

Voor wat het waard is, ik merk wat jij omschrijft nu zelf ook. Het lijkt alsof de eetstoornis dit maskeerde maar het er wel altijd al zat. Ik probeer me er een beetje bij neer te leggen en het te zien als opruimen van oud zeer. Maar het is erg lastig... Misschien helpt het wetende dat je niet alleen hierin bent. 

Sterkte! 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.