Spring naar bijdragen

Aanbevolen berichten

Ce.

Lieve @Frandin kan me voorstellen dat je ondanks de nare lichamelijke klachten je toch voor die veilige weg kiest. De angst is zoveel groter dan het ongemak van deze klachten dan hé? 

wel zijn het serieuze signalen en je lichaam geeft die niet voor niks af. 

 

Fijn dat de psycho-educatie je op die manier gerust heeft kunnen stellen. Weet je, elk lichaam is anders en het is ook zo dat het ene lichaam meer kan hebben dan het ander. Maakt dat iemand dan zwakker of minder goed in een eetstoornis? Nee vind ik niet. Elke eetstoornis is serieus en van wat ik tot nu toe van je heb gelezen is ook bij jou wel degelijk sprake van een pittige eetstoornis. De strijd is enorm en de gedachten en angsten idem. Ik hoop dat je jezelf hierin serieus mag nemen. 


Wat Jessie ook al schreef wilde ik ook meegeven, daar sluit ik me dus ook bij aan. Uiteindelijk is het wel nodig om aan de bmi-eis te voldoen om het ook minder over het eten en de eetstoornis te laten gaan. Rot dat je nu weer onder die eis zit, durf je hier wel eerlijk over te zijn richting je therapeut? 

De angsten die je benoemd, zijn er dingen die je hierin wat kunnen helpen om meer vertrouwen te krijgen? Of ze te relativeren? 

 

Ik vind dat je moedig bezig bent! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce. dank je wel. Op dit moment vind ik mezelf helemaal niet dapper bezig...het gewicht vliegt eraf en dat doe ik opzettelijk, omdat ik de strijd van het aankomen (of eigenlijk het gevoel en de bijbehorende gedachten) niet aan kan.

 

Ik baal er enorm van. Vanaf morgen zorg ik dat het afvallen in ieder geval stopt en ga ik toch weer werken om op die BMI grens te komen. 

 

Helaas kan ik niet eerlijk zijn naar mijn therapeut over het gewichtsverlies. Voor kerst heb ik echt mijn allerlaatste kans gehad, die heb ik toen aangegrepen, maar nu dus verprutst. Ik vind het vreselijk om niet eerlijk te zijn tegen haar, het wordt de eerste en hopelijk de laatste keer. 

 

Wat ik aan de angsten kan doen weet ik niet. Ik ben nu G-schema’s aan het maken. Of dat de oplossing is vraag ik me af. Ik ben van mezelf heel rationeel, ik weet echt wel dat mijn gedachten niet helpend zijn en niet altijd kloppen met de realiteit. Maar goed, ik ga het in ieder geval een kans geven. Ik weet zelf geen beter alternatief...als jij of iemand anders nog ideeën heeft, graag. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
1 uur geleden zei Frandin:

Ik ben nu G-schema’s aan het maken. Of dat de oplossing is vraag ik me af. Ik ben van mezelf heel rationeel, ik weet echt wel dat mijn gedachten niet helpend zijn en niet altijd kloppen met de realiteit.

In mijn ervaring helpen G-schema's absoluut, maar niet meteen. In eerste instantie wogen de niet helpende gedachten voor mij veel zwaarder en leek de ombuiging haast een leugen. Maar er steeds een alternatief tegenoverzetten is toch beter dan de ES-gedachten maar te laten gebeuren. Er ontstaat na verloop van tijd meer ruimte voor de omgebogen varianten, is mijn ervaring.

 

PS Omdat je aangeeft heel rationeel te zijn, vroeg ik me af of je de gevoelens, die in zo'n g-schema ook benoemd worden, eigenlijk wel 'echt' voelt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Wat fijn om te horen @Jessie. Blij dat ik niet de enige ben die het (in eerste instantie) moeilijk vindt om de helpende gedachten te “geloven”. Wie weet wat er nog kan gebeuren.

 

Wat betreft gevoelens: rond de e.s. voel ik die gevoelens echt. Zelf dan, ik vind het heel moeilijk of eigenlijk onmogelijk om ze te delen. Als het gaat om andere zwaarbeladen of traumatische gebeurtenissen waar die gevoelens heel passend zouden zijn, voel ik ze gek genoeg niet. Een onderdeel van de therapie is o.a. deze gevoelens wel te leren voelen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DMV

Wat ik geleerd heb met die G-schema’s (want heeeeeeeeeel herkenbaar, het bijna wantrouwen van de relativerende gedachtes) is dat Gedrag het eerste is wat je kunt controleren en veranderen. Dar heb je de meeste grip op en regie over. Daarna het denken, daarna pas het voelen. Hoe zou je het vinden om je handelen te veranderen ten goede van jezelf. Los van gedachtes en gevoelens erbij?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@DMV dat is idd ook wat mij verteld is. Het klinkt logisch en op momenten dat het goed gaat kan ik vanuit die logica mijn handelen voor mijn gedachten en gevoel laten gaan. Toch merk ik dat die gedachten en gevoelens rond de es vaak zo sterk zijn, sterker dan mijn rationele handelen, dat ik verval in negatief gedrag.  Hoe ik dat patroon kan doorbreken is me (nog) niet duidelijk.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Frandin Je schreef 'morgen ga ik het afvallen stoppen'. Nu is het morgen, wat ga je vandaag doen om dat te stoppen? 
Stiekem ben ik ook wel benieuwd naar de reden van het besluiten het een dag uit te stellen en niet gisteren al ermee te beginnen. 

 

Je hebt de juiste weg en wijze nog niet gevonden om met de gevoelens en gedachten om te gaan, maakt dat dan dat je dit opzettelijk doet? Ik vind het niet, het is de eetstoornis en dit is onderdeel ervan. En die eetstoornis is er niet voor niks. Ander gedrag aanleren kost tijd, veel tijd. En je zet je er wel voor in, vraagt om hulp en advies/tips, bent open en probeert jouw weg te vinden. Dus ja, ik zie dat wel als moedig, hihi. Mag ik dat zo zien of is dat ingewikkeld voor je? 😘

 

Lastig maar hé die gedachtes en gevoelens. Het heeft inderdaad tijd nodig, tijd en oefening. Daarbij, door het opdoen van succeservaringen, maar ook bewijs dat je angsten niet kloppend zijn, dat er geen gekke dingen gebeuren etc. En nog het stuk (hoe klote ook) verdragen. Dat zijn de dingen die het anders kunnen gaan maken. 
Tegelijk afleiding zoeken, spuien, praten, schreeuwen, huilen.. de gevoelens en gedachten die erbij loskomen eruit.. 

 

Moet je het eigenlijk thuis alleen doen of heb je we steun vanuit je omgeving? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Hé lieve @Ce. late reactie van mij...

 

Afgelopen donderdag heb ik gewogen. Vrijdag vierde ik mijn verjaardag, dus wilde ik dat liever niet doen, om niet extra met mijn gewicht bezig te zijn. Ik was (te) veel afgevallen, wat heeft geleid tot paniek en een enorme eetbui. Vrijdag was ik een dagje weg, inc lunch, diner en alcohol buitenshuis. Ik heb het gedaan, mezelf de hele dag (en nacht) overvol gevoeld. Hoewel ik het erg naar mijn zin heb gehad, waren mijn gedachten en gevoelens alsnog een schaduw over de dag. Daar baal ik zo van!

 

Toch lijken mijn es gedachten wat plaats te maken voor iets anders: namelijk somberheid. Ik heb het gevoel dat alles teveel is, ik slaap slecht en ben dus super moe, ik vind niets echt leuk. Hoewel mijn hoofd wat rustiger is rond het aankomen, is dit toch ook echt niet wat ik wil. Vandaag besproken in mijn therapie en naar oorzaken gekeken. Dat was op zich prettig om te doen, maar heeft het gevoel zeker niet weggenomen. Daarnaast hebben we een belangrijk G-Schema uitgewerkt, namelijk mijn overtuiging dat ik ongelukkig word als ik aankom. 

 

Deze week ga ik verder met de G-schema’s en ik hoop heel hard dat de somberheid en vermoeidheid weer wat gaat zakken. 

 

Lief dat je meeleest. Dank je wel.

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Susan2020
Op 13-1-2020 om 22:20 zei Frandin:

Hé lieve @Ce.

Ik kan dit niet weghalen op de een of andere manier, dus negeer :) wel alsnog van harte gefeliciteerd! 

Op 13-1-2020 om 22:20 zei Frandin:

Toch lijken mijn es gedachten wat plaats te maken voor iets anders: namelijk somberheid. Ik heb het gevoel dat alles teveel is, ik slaap slecht en ben dus super moe, ik vind niets echt leuk. Hoewel mijn hoofd wat rustiger is rond het aankomen, is dit toch ook echt niet wat ik wil. 

 

 

Voor wat het waard is, ik merk wat jij omschrijft nu zelf ook. Het lijkt alsof de eetstoornis dit maskeerde maar het er wel altijd al zat. Ik probeer me er een beetje bij neer te leggen en het te zien als opruimen van oud zeer. Maar het is erg lastig... Misschien helpt het wetende dat je niet alleen hierin bent. 

Sterkte! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Lieve @Frandin

Geen probleem, rustig aan hoor en je bent niet verplicht om te reageren. 
Allereerst nog van harte gefeliciteerd! 😚

 

Op 13-1-2020 om 22:20 zei Frandin:

Afgelopen donderdag heb ik gewogen. Vrijdag vierde ik mijn verjaardag, dus wilde ik dat liever niet doen, om niet extra met mijn gewicht bezig te zijn. Ik was (te) veel afgevallen, wat heeft geleid tot paniek en een enorme eetbui. Vrijdag was ik een dagje weg, inc lunch, diner en alcohol buitenshuis. Ik heb het gedaan, mezelf de hele dag (en nacht) overvol gevoeld. Hoewel ik het erg naar mijn zin heb gehad, waren mijn gedachten en gevoelens alsnog een schaduw over de dag. Daar baal ik zo van!

Begrijp ik het goed als je dan ook vooral het over 'morgen' had omdat je dan je verjaardag zou vieren? Eigenlijk dat je daarmee vanzelf al anders (of meer) zou eten? 
Naar dat dat volle gevoel zo sterk aanwezig was. Voelt altijd maar verschrikkelijk hé. Vind het verdrietig te lezen dat deze gedachten en gevoelens je dag alsnog overschaduwd hebben. Hoe voelt het voor je nu je erop terugkijkt? 

 

Op 13-1-2020 om 22:20 zei Frandin:

Toch lijken mijn es gedachten wat plaats te maken voor iets anders: namelijk somberheid. Ik heb het gevoel dat alles teveel is, ik slaap slecht en ben dus super moe, ik vind niets echt leuk. Hoewel mijn hoofd wat rustiger is rond het aankomen, is dit toch ook echt niet wat ik wil. Vandaag besproken in mijn therapie en naar oorzaken gekeken. Dat was op zich prettig om te doen, maar heeft het gevoel zeker niet weggenomen. Daarnaast hebben we een belangrijk G-Schema uitgewerkt, namelijk mijn overtuiging dat ik ongelukkig word als ik aankom. 

 

Ondanks dat het heel erg rot is dat dit nu zo vrijkomt, is het niet gek. Jouw eetstoornis is er niet voor niks en heeft zijn functies. Wanneer je hier tegen vecht en de eetstoornis dus minder ruimte krijgt/heeft zal dat wat erachter zit naar boven komen. Daarnaast hoort het ook wel bij de eetstoornis. Het uitgeput zijn, amper kunnen focussen etc. Dit gaat ook weer gepaard met depressieve gevoelens. Oververmoeidheid en somberheid gaan vrijwel altijd hand in hand. 

Goed hoe je hiermee bezig bent en probeert te ontdekken wat de oorzaak is. Gevoel laat zich helaas niet weg redeneren, het is er en zoekt zijn uitweg. En de enige manier om het af te laten nemen is door hem te doorstaan en te verdragen. Hoe lastig en naar ook. 
Lukt het een beetje om de G-schema's te maken? 
ben ook wel benieuwd hoe het nu verder met je is. 

Veel liefs

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Susan2020dank je wel. 

 

Ik vind het zeker heel steunend om te lezen dat anderen deze gevoelens herkennen. Wat naar dat ze bij jou ook aanwezig zijn. 

 

Het voelt voor mij heel dubbel: ik wil heel graag minder last hebben van esgedachten, maar als dat betekent dat ik me zo rot ga voelen, weet ik niet wat ik liever heb. Het voelt af en toe echt als een never ending story...

 

Voor jou veel sterkte gewenst. 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Susan2020
3 uur geleden zei Frandin:

@Susan2020dank je wel. 

 

Ik vind het zeker heel steunend om te lezen dat anderen deze gevoelens herkennen. Wat naar dat ze bij jou ook aanwezig zijn. 

 

Het voelt voor mij heel dubbel: ik wil heel graag minder last hebben van esgedachten, maar als dat betekent dat ik me zo rot ga voelen, weet ik niet wat ik liever heb. Het voelt af en toe echt als een never ending story...

 

Voor jou veel sterkte gewenst. 

 

Liefs

Raar ergens hè. Dat je bijna liever terug wil naar vol in de eetstoornis zitten, dan heb je tenminste minder last van de rest. 

 

Ik probeer me te focussen op de kleine overwinningen. Het zien wat de stoornis doet, en er actief tegenin gaan, betekent dat het van deel van mij naar soort indringer is gegaan. Ik denk dat dat een mooiste eerste stap is. Verder is het helaas vallen en opstaan. 

 

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me ook dat het jaren (in mijn geval zo'n 20 jaar) allemaal dingen heeft verdrongen. Die er toch een keer uit moeten. Ik probeer me voor te houden dat als die dingen eruit zijn in me dan beter zal voelen. Dat geeft een beetje troost. (Soms) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce. dank je wel:)

 

Afgelopen maandag in therapie hebben we onderzocht wat de mogelijke oorzaken zouden kunnen zijn van mijn sombere gevoelens. Dat was goed om op papier te zien, omdat er best wat punten waren waarin ik een kleine verandering kon aanbrengen. Daar ben ik deze week mee aan de slag gegaan en ik voel me qua stemming gelukkig beter dan vorige week. 

 

Wat natuurlijk niet zomaar op te lossen is zijn de esgedachten en het negatieve gevoel rond aankomen. 

Over dat laatste en over de angst voor het krijgen van een eetbui heb ik g-schema’s gemaakt. Deze gaan we maandag in de therapie verder uitwerken.

 

Qua gewicht zit ik nog steeds niet helemaal waar ik moet zijn. Ik weeg zeker meer dan voor kerst, maar ik voldoe niet aan de ondergrens van de therapeut. Het verdragen van een hoger gewicht lijkt wel onmogelijk op dit moment. Tegelijk ben ik veel zwaarder dan ik zou willen. Ik weet dat de es dat zegt, maar om het niet te geloven vind ik heel ingewikkeld. 

 

Mijn angst is dat omdat ik nu iets minder weeg mijn esgedachten iets rustiger zijn en mijn stemming wat beter. Lichamelijk voel ik me iets minder fit, maar dat lijkt er in mijn hoofd niet toe te doen.

 

Ik ga qua eten met redelijk wat vertrouwen het weekend in. Ik ben veel thuis op eetmomenten, waardoor ik mijn structuur goed vast kan houden en geen “spannende” dingen hoef te eten.

 

Ik hoop dat jij ook een fijn weekend hebt😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Susan2020 het klinkt alsof je een hele grote, belangrijke stap hebt gezet: je kunt de es als indringer zien. En dat dat helaas niet betekent dat het daarom makkelijk is om niet toe te geven, snap ik helemaal. Je hoofd is in ieder geval op de goede weg!

 

Toevallig bestaat de eetstoornis bij mij ook zo’n 20 jaar. Ik begrijp echt niet zo goed welke functie die nu nog voor mij heeft. De angst voor constante somberheid groeit steeds meer als ik mijn eetstoornis ga loslaten. Afgelopen week voel ik me echt veel minder somber, maar ben ik wel afgevallen. Ik ben zo bang dat dat dus hand in hand gaat: aankomen=somber. Afvallen= in stand houden eetstoornis, maar niet somber. 

 

In therapie zijn we sinds afgelopen week hard met deze gedachte aan de slag. Ik hoop dat dat iets oplevert.

 

Voor jou hoop ik dat het je lukt om de sterke negatieve gedachten richting de eetstoornis vast te houden, zodat je handelen steeds gezonder wordt. Dat verdien je!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Lieve @Frandin

 

Fijn dat jullie hier samen mee bezig hebben kunnen gaan en dat dat wat opening biedt voor het zetten van stappen. 

Ik denk dat qua es-gedachten dit voornamelijk heel veel tijd nodig heeft. Ervaren, verdragen en doorpakken. Hoe ontzettend eng, naar, zwaar en ingewikkeld ook. 


Tegelijk, 

2 uur geleden zei Frandin:

Qua gewicht zit ik nog steeds niet helemaal waar ik moet zijn. Ik weeg zeker meer dan voor kerst, maar ik voldoe niet aan de ondergrens van de therapeut. Het verdragen van een hoger gewicht lijkt wel onmogelijk op dit moment. Tegelijk ben ik veel zwaarder dan ik zou willen. Ik weet dat de es dat zegt, maar om het niet te geloven vind ik heel ingewikkeld. 

 

Mijn angst is dat omdat ik nu iets minder weeg mijn esgedachten iets rustiger zijn en mijn stemming wat beter. Lichamelijk voel ik me iets minder fit, maar dat lijkt er in mijn hoofd niet toe te doen.

Vraag ik me hierbij af, je zit niet op de ondergrens die de therapeut heeft gesteld, maar als jij merkt dat je vanuit deze 'basis' beter kan dealen met en werken aan de dingen die er spelen, zou het dan een optie zijn dit te bespreken met haar? 

Dat dit de 'nieuwe' ondergrens wordt, maar dan wel ook echt de ondergrens? 
 

2 uur geleden zei Frandin:

Toevallig bestaat de eetstoornis bij mij ook zo’n 20 jaar. Ik begrijp echt niet zo goed welke functie die nu nog voor mij heeft. De angst voor constante somberheid groeit steeds meer als ik mijn eetstoornis ga loslaten. Afgelopen week voel ik me echt veel minder somber, maar ben ik wel afgevallen. Ik ben zo bang dat dat dus hand in hand gaat: aankomen=somber. Afvallen= in stand houden eetstoornis, maar niet somber. 

Mag ik je vragen wat de aanleiding is geweest dat je bent gaan afvallen? 

Dan het tweede stukje, ik kan me voorstellen dat je heel erg bang bent voor die somberheid en dat je dat het liefste wilt voorkomen. Ben je eigenlijk ooit op het punt gekomen dat je langere tijd in die 'somberheid' bleef en kwamen daar dan ook meerdere dingen bij los? 

 

Fijn dat je dit weekend met vertrouwen in gaat en dat je je eigen ding kunt doen. Hopelijk brengt dit wat rust voor je. 

❤️ 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Susan2020
6 uur geleden zei Frandin:

Toevallig bestaat de eetstoornis bij mij ook zo’n 20 jaar. Ik begrijp echt niet zo goed welke functie die nu nog voor mij heeft. De angst voor constante somberheid groeit steeds meer als ik mijn eetstoornis ga loslaten. Afgelopen week voel ik me echt veel minder somber, maar ben ik wel afgevallen. Ik ben zo bang dat dat dus hand in hand gaat: aankomen=somber. Afvallen= in stand houden eetstoornis, maar niet somber. 

Dat zijn moeilijke vragen om te beantwoorden he?!

 

Bij mij is het zo dat ik diep van binnen vind dat ik minder ben als ik dikker word. Nog minder mooi, nog minder waard en dus nog onzekerder. Dit komt voor een groot deel door mijn opvoeding waarin de focus altijd erg lag op uiterlijk en dan vooral wat er niet goed was. Iemand was te dik voor een broek, te oud voor een shirt, had stom haar etc. Daarnaast gingen we op jonge leeftijd op de weegschaal en hingen er lijstjes met ons gewicht in de badkamer. Als we af waren gevallen dan werd dat beloond. 

 

Ik denk dat controle ook een belangrijk onderdeel was. Als ik niet at, en mijn honger negeerde dan was ik in controle. Over alle andere aspecten in mijn leven was deze vaak ver te zoeken. Ik voelde me vaak doelloos. Op school had ik niet echt richting, geen idee wat ik later wilde worden. Dat is eigenlijk nooit veranderd. De baas zijn over mijn voedingspatroon was een manier van controle. 

 

Daarnaast geeft het bezighouden met mijn lijf, eten en diëten mij een doel. Iets om me mee bezig te houden. Ik werd daar optimistisch van merk ik. Hoe slecht ik me ook voelde, het idee dat ik morgen weer met een nieuw dieet kon beginnen en eindelijk dun genoeg kon worden gaf mij hoop. Hoe vervelender het echte leven werd, hoe meer houvast het gaf en dus hoe erger de eetstoornis werd. Het was een soort afleiding van het echte leven. 

 

Deze inzichten hielpen enorm. Daarnaast was het een enorme eyeopener om me te realiseren dat ik het volgens de eetstoornis nooit goed genoeg is. Het moet altijd dunner, meer sporten, minder eten. Er moet ALTIJD een schepje bovenop. Dit helpt enorm met het zien als een indringer. 

 

Wellicht heb je iets aan mijn functies :). Heel veel sterkte ermee!

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Hé lieve @Ce.

 

Een nieuwe ondergrens stellen is iets waar de therapeut niet mee akkoord gaat. Zelf zegt ze dat ze al lager zit qua ondergrens dan de meeste van haar collega’s. Zij durft de verantwoordelijkheid op fysieke complicaties bij een lager gewicht niet aan. Daarnaast kan ze niet inschatten wanneer ik stop met voelen door het ondergewicht. Voelen is voor mij al lastig en zal vermoedelijk nog lastiger worden als ik minder ga wegen. Voor haar echt een no go. Als ik eerlijk ben denk ik ook dat als zij een nieuwe, lagere, ondergrens stelt, ik ga proberen om daar weer onder te komen. Hoewel het me nu prettig lijkt, denk ik als ik eerlijk ben dat het me op termijn niet gaat helpen om een gezond gewicht te bereiken. 

 

Ik denk dat ik opnieuw ben gaan afvallen, omdat ik me overweldigd voelde door het negatieve gevoel dat ik had. Afvallen geeft me fysiek een naar gevoel, maar geestelijk voel ik me fijn. Blijkbaar weegt het een zwaarder dan het ander.

 

Ik ben nog nooit langere tijd somber geweest. Ik denk dat ik dat heel moeilijk zou kunnen verdragen als ik kijk naar mijn onrust van de afgelopen week. Het is alsof dat gevoel moeilijker te verdragen is dat de esgedachten. Met mijn eetstoornis bereik is nog iets: namelijk een lichaam waar ik ok mee ben (niet tevreden, maar ok). Met al die somberheid voel ik me alleen maar rot, het levert niets op. 

Natuurlijk weet ik dat die es mij ook niet echt iets oplevert, zo voelt het alleen. 

 

Ondanks mijn rustige weekend ben ik gisterenavond toch vervallen in een eetbui. Het lukt nog steeds om niet te laxeren, maar nu voel ik me vandaag dus wel enorm. Ik baal echt zo enorm van de toename van eetbuien. Ik wilde echt dat het me weer zou lukken om die te controleren.

 

Fijne zondag😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Susan2020 dank je voor je openheid.

 

Wat verdrietig dat er bij jullie thuis op die manier de focus op uiterlijk en gewicht werd gelegd. Dat lijkt me hèt recept voor het ontwikkelen van een eetstoornis. 

 

Ik ben opgegroeid in een hele onrustige thuissituatie, waarbij er bij mijn moeder sprake was/is van psychiatrische problematiek. Er was huiselijk geweld, seksueel misbruik, financiële problematiek en nog veel meer. Mijn zus heeft in de loop der jaren ook psychiatrische klachten ontwikkeld. Ook hebben mijn moeder en zus een eetstoornis. Al deze problemen waren absoluut een groot geheim voor de buitenwereld. Wij waren een keurig, hoogopgeleid gezin. We mochten absoluut niet praten over wat er thuis speelde. 

 

Op mijn 20e heeft mijn moeder een suïcide poging gedaan. Gevolgd door nog een aantal pogingen in korte tijd. Ik was heel belangrijk voor mijn moeder, maar tegelijkertijd deden mijn gevoelens er niet toe. Ik werd niet gezien. Ik denk dat ik mijn eetstoornis ben gaan ontwikkelen als manier om gezien te worden. Opeens viel ik op doordat ik zoveel afviel. Ik leefde in de balletwereld, waar het afvallen als iets heel positiefs werd gezien door veel mensen.

 

De afgelopen 20 jaar heb ik echt enorme gewichtsschommelingen meegemaakt. Telkens als ik aankwam, gebeurde dit ongecontroleerd door eetbuien. Ik voelde me telkens zo ontzettend ongelukkig. Als ik afviel voelde ik me zo fijn. Zo fijn, dat ik niet kon stoppen. 

 

Nu heb ik een heel normaal leven, waarbij een heel normaal gewicht veel beter zou passen. Mijn vriend houdt helemaal niet van dunne vrouwen. Hij vindt het niet mooi hoe ik eruit zie. Ik heb twee kinderen die het al helemaal niet uitmaakt natuurlijk. Ik heb een baan, lieve vrienden om me heen. Gewoon huisje, boompje, beestje. Alles om gelukkig te zijn met de situatie en dat ben ik ook. Het lukt me alleen niet om gelukkig te zijn met mezelf als ik zwaarder ben. Ik snap het niet. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.
13 minuten geleden zei Frandin:

Een nieuwe ondergrens stellen is iets waar de therapeut niet mee akkoord gaat. Zelf zegt ze dat ze al lager zit qua ondergrens dan de meeste van haar collega’s. Zij durft de verantwoordelijkheid op fysieke complicaties bij een lager gewicht niet aan. Daarnaast kan ze niet inschatten wanneer ik stop met voelen door het ondergewicht. Voelen is voor mij al lastig en zal vermoedelijk nog lastiger worden als ik minder ga wegen. Voor haar echt een no go. Als ik eerlijk ben denk ik ook dat als zij een nieuwe, lagere, ondergrens stelt, ik ga proberen om daar weer onder te komen. Hoewel het me nu prettig lijkt, denk ik als ik eerlijk ben dat het me op termijn niet gaat helpen om een gezond gewicht te bereiken. 

Dapper dat je dat eerlijk durft te bekijken op deze manier. Dat gevaar schuit er natuurlijk ook zeker in, het blijven verleggen van die grens. Het is denk ik ook wel juist weer goed dat jouw therapeut vasthoudt aan deze grens en hier heel stellig in is. Juist die grenzen zijn ook wel weer belangrijk. Daar kan ik inkomen en wel over zeggen dat het dan wel beter en juist is inderdaad. 
Even om te checken, je laatste zin in de quote, bedoel je daarmee dat de grens verlagen je niet zal helpen om uiteindelijk gezond gewicht te bereiken of bedoel je dat gezond gewicht bereiken je niet zal helpen? Ik denk het eerste, maar wil het even navragen :) 

 

16 minuten geleden zei Frandin:

Ik denk dat ik opnieuw ben gaan afvallen, omdat ik me overweldigd voelde door het negatieve gevoel dat ik had. Afvallen geeft me fysiek een naar gevoel, maar geestelijk voel ik me fijn. Blijkbaar weegt het een zwaarder dan het ander.

Misschien een rare gedachtegang hoor, maar het ging ineens door mij heen. Is het bij jou ook een vorm van geestelijke pijn inzetten in fysieke pijn of is het echt het verdoven? Het niet voelen dus. 

 

17 minuten geleden zei Frandin:

Ik ben nog nooit langere tijd somber geweest. Ik denk dat ik dat heel moeilijk zou kunnen verdragen als ik kijk naar mijn onrust van de afgelopen week. Het is alsof dat gevoel moeilijker te verdragen is dat de esgedachten. Met mijn eetstoornis bereik is nog iets: namelijk een lichaam waar ik ok mee ben (niet tevreden, maar ok). Met al die somberheid voel ik me alleen maar rot, het levert niets op. 

Natuurlijk weet ik dat die es mij ook niet echt iets oplevert, zo voelt het alleen. 

Begrijpelijk en herkenbaar! Het is oké dat het zo voelt, zoals ik al eerder schreef, jouw es is er niet voor niks en heeft ook positieve kanten (voor jou) en functies. Het is wel lastig, want om ooit anders te kunnen gaan leven zou je ooit door die somberheid heen moeten gaan. En dat is zo verschrikkelijk naar en moeilijk. Het zet je klem hé? 

 

19 minuten geleden zei Frandin:

Ondanks mijn rustige weekend ben ik gisterenavond toch vervallen in een eetbui. Het lukt nog steeds om niet te laxeren, maar nu voel ik me vandaag dus wel enorm. Ik baal echt zo enorm van de toename van eetbuien. Ik wilde echt dat het me weer zou lukken om die te controleren.

Wat naar dat dat is gebeurd. Echter hoeft het niet te betekenen dat het nu dan weer helemaal terug bij af is. Vandaag weer een nieuwe dag, nieuwe kansen! 
Wat heb je vandaag nodig en waar heb je behoefte aan? 


Jij ook een fijne zondag gewenst 😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Ce. of een gezond gewicht me uiteindelijk gaat helpen...dat weet ik niet. Maar het was idd niet wat ik bedoelde;)

 

Ik weet niet zo goed wat het afvallen, behalve een rustig gevoel, een rustiger hoofd, nu precies oplevert. Ik zet het niet in als een vorm van zelfbeschadiging, dat is een drang die ik (gelukkig) echt niet ken. Ik ben er ook niet zeker van of het verdoofd. Als ik zwaarder ben en niet afval, ben ik er net zo intensief mee bezig en heb ik net zo veel moeite om over andere onderwerpen te voelen.  Het is in elk geval een afleiding. Ik ben er echt ontzettend (veel te) druk mee in mijn hoofd. De gedachten gaan 24 uur per dag op de achtergrond door. Lopen dwars door mijn gewone leven heen. Ze lijken oncontroleerbaar. Het lijkt me heerlijk om ze even uit te kunnen zetten. Ik ervaar het afvallen zeker ala positief, maar de gedachten en de lichamelijke ongemakken absoluut niet.

 

Vorige week kwam de somberheid echt heel dichtbij. Daar schrok ik van, ik wilde het niet. Nu, een week later, is dat sombere gevoel grotendeels weg. Dat voelt als een enorme opluchting. Ik vind het vreselijk om me zo te voelen. Zou dat dan echt de functie van de eetstoornis zijn: het op afstand houden van een achterliggende somberheid? Ik weet het niet. Goed om te onderzoeken in ieder geval. 

 

Vandaag is het redelijk goed gegaan met eten. Het voelt als teveel, maar met mijn gezonde gedachten weet ik dat ik gezonde, voedende dingen heb gegeten met een minder dan normaal aantal hoeveelheid kcal. Ik probeer me nu vooral aan die gedachte vast te houden om niet weer enorm te gaan balen. 

 

Op naar een nieuwe week!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Lieve @Frandin

wilde gewoon even schrijven dat ik je heb gelezen en vind dat je moedig bezig bent.

Take care en zet 'm op deze week ❤️ 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Susan2020
Op 19-1-2020 om 10:14 zei Frandin:

Ik ben opgegroeid in een hele onrustige thuissituatie, waarbij er bij mijn moeder sprake was/is van psychiatrische problematiek. Er was huiselijk geweld, seksueel misbruik, financiële problematiek en nog veel meer. Mijn zus heeft in de loop der jaren ook psychiatrische klachten ontwikkeld. Ook hebben mijn moeder en zus een eetstoornis. Al deze problemen waren absoluut een groot geheim voor de buitenwereld. Wij waren een keurig, hoogopgeleid gezin. We mochten absoluut niet praten over wat er thuis speelde. 

 

Op mijn 20e heeft mijn moeder een suïcide poging gedaan. Gevolgd door nog een aantal pogingen in korte tijd. Ik was heel belangrijk voor mijn moeder, maar tegelijkertijd deden mijn gevoelens er niet toe. Ik werd niet gezien. Ik denk dat ik mijn eetstoornis ben gaan ontwikkelen als manier om gezien te worden. Opeens viel ik op doordat ik zoveel afviel. Ik leefde in de balletwereld, waar het afvallen als iets heel positiefs werd gezien door veel mensen.

 

Sorry voor mijn late reactie @Frandin, wat een ontzettend heftig verleden heb je! Heel erg naar voor je! Ik weet oprecht niet wat ik erop moet zeggen. Niks lijkt de lading echt te dekken. Als ik je achtergrond zo lees dan is het bijna logisch dat je nu zo'n problemen hebt met zelfbeeld en eten. Wat naar! 

 

Op 19-1-2020 om 10:14 zei Frandin:

Nu heb ik een heel normaal leven, waarbij een heel normaal gewicht veel beter zou passen. Mijn vriend houdt helemaal niet van dunne vrouwen. Hij vindt het niet mooi hoe ik eruit zie. Ik heb twee kinderen die het al helemaal niet uitmaakt natuurlijk. Ik heb een baan, lieve vrienden om me heen. Gewoon huisje, boompje, beestje. Alles om gelukkig te zijn met de situatie en dat ben ik ook. Het lukt me alleen niet om gelukkig te zijn met mezelf als ik zwaarder ben. Ik snap het niet. 

 

Het laatste wat je zegt herken ik helemaal. Mijn man maakt het niet uit hoe ik eruit zie, hij houdt van mij om mij. Hij vindt mij mooi. Mijn zoon maakt het ook niet uit. Niemand in mijn omgeving lijkt een kilo meer of minder uit te maken. Maar voor mij is een paar ons meer of minder het verschil tussen goede zin hebben en het niet meer zien zitten. Die snap ik zelf ook helaas nog niet. :(

 

Ik hoop dat je deze week een goede week hebt! Heel veel sterkte

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

@Susan2020 dank je wel voor je lieve reactie. 

 

Fijn weekend alvast😊

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Frandin Ik zag je naam weer eventjes voorbij komen en wilde even komen vragen hoe het met je gaat (als je zou willen delen natuurlijk)

😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.