Spring naar bijdragen

En nu?


Frandin
 Share

Aanbevolen berichten

Fijn dat je je in de therapie nu ook kunt werken aan het onderliggende. Zou echt fijn zijn als het lukt om daarin een rustig hoofd te behouden, maar het kan natuurlijk ook veel losmaken; heb je daar ook een 'plan' voor hoe je daar mee om zou kunnen gaan? 

 

Het klinkt alsof je even gestopt bent met het gevecht tegen de eetstoornis en er in mee gaat en hoe goed ik dat ergens kan begrijpen, hoop ik ook dat je snel de motivatie weer terugvindt om hier tegen te knokken en om de rust in je hoofd ergens anders te kunnen vinden dan in het restrictieve eten. Want kom je nu echt op adem, of is dat ook vooral een smoes die de eetstoornis jou aanpraat? Lastig, want ik herken je strijd en snap dat het ook fijn is als de focus even van het eten af is, maar ik hoop dat je daarin wel echt goed voor jezelf en je lichaam kunt blijven zorgen. Dat is het waard! Je bent dapper bezig! 

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ce. @Ilse] jullie hebben beiden helemaal gelijk. Ik geniet echt oprecht van de relatieve rust rond aankomen, maar ondertussen ben ik enorm gefocust op afvallen, op restrictief eten. In mijn hoofd gaat het daar letterlijk 24 uur per dag om op dit moment. En toch voelt dat rustiger dan alle emoties rond eetbuien en de angst om aan te komen.

 

Tegelijkertijd ben ik ook zo bewust van de stem van de eetstoornis. Ik ben relatief veel afgevallen en toch ben ik teleurgesteld als ik naar het getal op de weegschaal kijk. Het kan echt nooit laag genoeg zijn. Ik wilde dat ik nu tevreden was en kon stoppen. Helaas werkt het niet zo. 

 

Ik ben in gewicht nu weer onder de BMI grens van de therapeut geschoten. Dit geeft stress, want ik wil echt niet bij haar weg. En toch maak ik het gewicht belangrijker dan de grens van de therapeut. Dat voelt zo oneerlijk van mij richting haar en uiteindelijk heb ik natuurlijk alleen mezelf ermee. Dat laatste voelt alleen niet zo belangrijk momenteel.

 

Helaas heb ik komende week geen behandeling. Ik vind het lastig om toe te geven, maar ik voel me zo afhankelijk van mijn therapeut. Het voelt zo fijn om daar even te zijn. Om gezien en gehoord te worden. Herkennen mensen dit of is dit echt een beetje raar? Hoe gaan anderen daarmee om? 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Frandin wat zou je ten diepste willen Frandin? Los van of het lukt/kan; wil je hier tegen vechten? Als ik je berichtje zo lees ga je hard achteruit.. fysiek, maar ook mentaal. Je lijkt de eetstoornis steeds meer ruimte te geven en dat klinkt wel zorgelijk als ik eerlijk ben. Waar ben je zo bang voor? Zijn dat die emoties die je nu onderdrukt door maar niet te eten? 

 

Je woorden omtrent je therapeute klinken heel dubbel; ergens is een week geen therapie al te lang (wat ik goed begrijp) en aan de andere kant riskeer je het om je therapeut te verliezen door je dalende gewicht en geef je aan dat je je gewicht belangrijker vindt en het feit dat je jezelf hiermee hebt er niet zo toe doet. Ik kan deze dubbele boodschap goed begrijpen, maar hoop dat je ook op de langere termijn durft te gaan kijken: nu lijkt een lager gewicht de beste optie, maar dat is wat nu veilig voelt. Is dat ook wat je uiteindelijk écht zou willen? 

 

Sorry als mijn vragen wat hard/confronterend zijn. Ik kan wel heel begripvol zijn (want ik snap je gevecht ergens heel goed) maar denk ergens ook dat je wel moet beseffen voor welke keuze je staat en dat géén keuze maken eigenlijk ook een keuze is.. mocht je mijn vragen niet fijn vinden of er niets mee willen is dat ook écht oke, maar ik wil ze toch stellen. 

 

Wat betreft je vraag aan ons

7 uur geleden zei Frandin:

Helaas heb ik komende week geen behandeling. Ik vind het lastig om toe te geven, maar ik voel me zo afhankelijk van mijn therapeut. Het voelt zo fijn om daar even te zijn. Om gezien en gehoord te worden. Herkennen mensen dit of is dit echt een beetje raar? Hoe gaan anderen daarmee om? 

Voor mij persoonlijk: niet raar, totaal niet. Ik heb ook vaak soortgelijke periodes gehad.. een eetstoornis is eenzaam, je hoofd zit continu vol (wat jij ook al beschrijft) en je wilt niets liever eigenlijk dan daar niet alleen in zijn en gezien worden.. ik vind dat alles behalve raar. Natuurlijk kun je niet altijd 'afhankelijk' blijven van een hulpverlener, maar ik denk dat je jezelf de hulp nu ook mag gunnen: je hoeft dit niet alleen te doen. Zou je in de komende week nog contact kunnen zoeken met iemand bij wie jij je fijn voelt om toch even gezien en gehoord te kunnen worden? 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ilse] dank je wel voor je reactie, inclusief de vragen. 

 

Wat ik echt zou willen is hier klaar mee zijn. Klaar met me druk te maken om mijn gewicht. Ik wil leven, gewoon, echt leven. Inclusief gewoon eten en de bijbehorende kilo’s. Inclusief energie en positiviteit. Zonder elk moment van de dag (en vaak ook ‘s nachts) angst te hebben voor kilo’s die er totaal niet toe zouden moeten doen. En tegelijk wil ik niet aankomen. Ik wil het liefst afvallen. Ik ben zo ontzettend bang voor het gevoel wat ik heb als ik zwaarder ben. Een gevoel dat ik na al die jaren aankomen en afvallen zo goed ken en oprecht haat.  Ik weet echt heel goed dat die wensen niet samen gaan. Waarom ik dan toch maar blijf kiezen voor de slechtste optie weet ik niet. Ik kan me op dit moment niet voorstellen dat het ooit beter gaat zijn. Ik ben nu bijna 1,5 jaar in therapie. Ik ben vooral afgevallen, ik heb enorm obsessieve gedachten. Ik twijfel of ik op de goede weg ben met de behandeling. Die twijfel maakt me net als de kilo’s bang. Ik voel me gezien en gehoord. Ik wil deze therapeut niet loslaten. Als ik nu stop, zal ik misschien weer aankomen, maar is er in mijn hoofd niets veranderd, terwijl dat het juist is wat ik wil.

 

Het lage gewicht is niet wat ik echt uiteindelijk wil. Ik wil zo graag gezond zijn, alleen lijkt dat zo ver weg en zo onmogelijk. Dit, het afvallen, is wat ik kan in het hier en nu. Het is niet eng, maar vertrouwd. Het is absoluut niet prettig, maar wel veilig. De rust die ik nu ervaar tegenover de moeilijke afgelopen weken voelt zo prettig. Maar je hebt gelijk, die rust is tijdelijk en erg relatief. Mijn hoofd maakt overuren en alles draait om de keuze om wel of niet te eten, op welke tijd, veel of weinig, etc. Er is geen ruimte meer voor andere dingen. 

 

En waarom? Ik weet het oprecht niet. Mijn leven is buiten de es om heel gewoon. Huisje, boompje, beestje. Geen grote hobbels en drempels. Het loopt, het is veilig, ik voel me geliefd. En toch maak ik er zo’n bende van. 

 

Met jouw opmerking over een keuze maken sla je de spijker op de kop. Ik heb enorm het gevoel een keuze te moeten maken. Dit doorploeteren leidt echt nergens toe. Niet kiezen is dus geen optie. Tegelijkertijd voelt elke keuze die ik maak eng, waardoor ik zo bang ben dat ik opnieuw niet kies.

 

Ik vind het moeilijk om me echt aan anderen te laten zien. Ik heb fijne sociale contacten, lieve vriendinnen. Het laten zien van mijn emoties lijkt een bijna net zo onmogelijke opgave als het overwinnen van mijn es, zelfs al ken ik mensen al heel lang en goed. Morgen zie ik een vriendin. Ik ga het hier niet over hebben, maar hopelijk doet de afleiding goed en lukt het om mezelf te herpakken.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

9 uur geleden zei Frandin:

Ik ben zo ontzettend bang voor het gevoel wat ik heb als ik zwaarder ben. Een gevoel dat ik na al die jaren aankomen en afvallen zo goed ken en oprecht haat. 

Wat voor gevoel is dat?

 

9 uur geleden zei Frandin:

Ik vind het moeilijk om me echt aan anderen te laten zien. Ik heb fijne sociale contacten, lieve vriendinnen. Het laten zien van mijn emoties lijkt een bijna net zo onmogelijke opgave als het overwinnen van mijn es,

Dat klinkt erg eenzaam. Heb je 'op papier' mss wel een heel normaal leven, maar de diepere verbinding ontbreekt.

 

Waardoor/wanneer ben je je emoties gaan verbergen?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie wanneer ik aankom voelt het alsof mijn lijf niet past bij wie ik ben. Ik schaam me dan enorm voor hoe ik eruit zie. Mijn hoofd is dan ook vol continu bezig met mijn gewicht, niet anders dan nu. Alleen is dan de schaamte en de afkeer van mijn lichaam veel groter. Dat komt er dan nog eens bij, waardoor het geen aantrekkelijke optie is. Natuurlijk zijn er ook voordelen: meer energie, niet constant honger. Toch wegen die niet op tegen het overweldigende gevoel van ongelukkig zijn dat ik dan heb.

 

Eenzaamheid is idd een centraal thema in mijn leven en nu ook in de therapie. Hoewel ik in praktische zin nooit eenzaam ben geweest, ben ik letterlijk sinds mijn geboorte emotioneel alleen geweest. Ik groeide op in een gezin vol problemen en geheimen. Delen met de buitenwereld was uit den bozen. Dit is dan ook een tweede natuur voor mij geworden. Ik heb nu echt ruim voldoende mensen om mij heen die er op emotioneel niveau willen zijn. Het lukt mij alleen heel slecht om me kwetsbaar op te stellen. Om (negatieve) emoties te laten zien. Schaamte, gevoel te veel ruimte in te nemen, speelt mee. Ik durf niet te huilen, ik durf niet boos te worden. In zo’n mate dat ik het nu ook niet meer lijk te kunnen. Mijn gedachten gaan 24 uur per dag door. Daar zie je alleen aan de buitenkant niets van.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hé lieve @Ce.

 

Je hebt het goed gezien hoor: het missen van de therapie gaat niet om de therapie, maar om de therapeut. Eerlijk gezegd ben ik wat betreft de therapie wel eens de draad kwijt: wat zijn we nou aan het doen, waar leidt dit toe, nauwelijks vooruitgang in bijna 1,5 jaar. Tegelijkertijd kan ik me voorstellen dat haar aandacht en luisterend oor, haar lieve, maar consequente houding ook helend kan werken, omdat ik dat zo gemist heb in mijn leven. 

Die afhankelijkheid die ik naar haar voel, vind ik heeeel onprettig. Ik ben gewend op mezelf te vertrouwen op emotioneel gebied. Het feit dat ik haar gevoelsmatig nu zo nodig heb (ik kan haar letterlijk missen) zorgt voor enorme schaamte. 

Op het moment dat ze de therapie wilde stoppen omdat mijn BMI te laag was, voelde ik van alles: opluchting (vanwege het verbreken van de band en dus het verbreken van de afhankelijkheid), maar ook paniek en verdriet, omdat ik geen afscheid wilde nemen van haar. 

 

De afgelopen 20 jaar heb ik erg geschommeld in gewicht. Er zijn best wat jaren geweest met een aanhoudend gezond gewicht, de es gedachten zijn nooit weg geweest. Ik heb bovenaan de BMI grens gezeten, door binge eating en ik heb ver onder de BMI grens gezeten. Van alles wat dus. Alleen rond mijn zwangerschappen heb ik de es tijdelijk echt los kunnen laten. Dat was heel fijn.

 

Wat de afgelopen twee periodes heeft gemaakt dat ik toegaf aan afvaldrang is focus op problematiek. 4 jaar geleden ben ik in therapie gegaan (niet vanwege es) en is het afvallen in rap tempo gegaan en 1,5 jaar geleden ben ik in therapie gegaan (wel vanwege es)  en ben ik af gaan vallen. Er zijn nog veel meer periodes geweest van afvallen, maar ook periodes waarin ik het heel graag wilde, maar het niet lukte. 

 

Of ik gelukkig ben vind ik een ingewikkelde vraag. Ik ken zeker momenten van geluk en blijdschap. 

Daarnaast heb ik alles om gelukkig en tevreden te kunnen zijn: een leuke baan, een prachtig huis, twee kinderen die het heel goed doen, een prima relatie. En toch blijf ik ontevreden. Niet voldaan. Ik weet niet goed wat het is dat ik blijf missen. Waarschijnlijk is het iets in mezelf. Iets waar ik niet bij kan. Wat me niet lukt. Wist ik maar wat, zodat ik het op kon lossen.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Frandin wat ik me nog afvroeg: je vindt het lastig om negatieve emoties te uiten naar anderen toe. Ervaar je ze in jezelf wel ten volle of zit daar ook (ten dele) een deksel op?

 

Gezien wat je over je jeugd beschrijft moet er ontzettend veel verdriet, en misschien ook wel enorme boosheid, in je zitten, zou ik denken. Kom je daar wel eens bij?

 

En hoe was het gezien je achtergrond voor jou om zelf kinderen te krijgen? Weet niet of je dit herkent maar ik vond zelf een kind krijgen in zekere zin heel erg triggerend. Het was handelbaar, daar niet van, maar zo'n beetje al mijn oud zeer werd erdoor geraakt en dat gebeurt nog steeds met enige regelmaat.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessieook bij mezelf zit er een enorme deksel op mijn emoties. Ik kan er niet bij. Ik ervaar wel regelmatig een gevoel van onvrede en onrust. Als ik wel een keer emoties voel, is mijn eerste reactie om ze te onderdrukken. Tranen wegslikken uit schaamte, boosheid in mijn lichaam voelen maar dit niet laten blijken. 

 

Ik herken deels wat je schrijft over het krijgen van kinderen. Bij mij heeft het vooral mijn patronen versterkt: ik cijfers mezelf, mijn relatie en deels mijn vriendschappen compleet weg ten dienste van hen. Ik ben erg bezorgd over hun emotioneel welzijn: geef ik ze voldoende mogelijkheid om goed te hechten? Ondermijn ik hun zelfvertrouwen? Geef ik ze voldoende ruimte om zelfstandig te worden? Etc

Tegelijkertijd of misschien juist door de manier waarop ik ermee omga, vind ik het ouderschap helemaal niet zo leuk. Het voelt regelmatig als een enorme opgave, als een enorme verantwoordelijkheid. Ik ben vervolgens dan niet tevreden over mijn uitvoering (meer dan goed genoeg, maar niet perfect), waardoor de last sterker drukt. 

Ik houd enorm veel van mijn kinderen, ik zou ze nooit willen missen, ik vind het echt enorm leuke personen en toch ervaar ik het ouderschap regelmatig als last.  Dat zijn voor mij twee verschillende dingen. 

 

Ik hoor vaak dat mishandelde kinderen hun eigen kinderen als helend ervaren voor  hun innerlijk kind. Ik geloof niet dat dat bij mij zo werkt. Hoe is dat voor jou?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Frandin je legt jezelf idd erg veel verantwoordelijkheid op mbt je kinderen, zo te lezen. Dat vind ik best wel herkenbaar. Ik moet min of meer alles wat mijn eigen ouders tekortgeschoten zijn zelf hélemaal goed doen. (En dat is ook echt míjn taak want ik denk niet dat mijn partner dat net zo goed kan.)

 

Het kan idd zeker naast elkaar bestaan, wat je beschrijft. Wat zou er gebeuren als je jezelf minder wegcijferde ten behoeve van je kinderen? Zouden ze daaronder te lijden hebben? En wat zou het met jou doen, in relatie tot het gevoel dat het ouderschap een last voor je is?

 

Wat betreft dat laatste stukje: ik wilde pas aan kinderen beginnen als ik zelf heel ver in mijn proces was. Denk dat dat innerlijke kind al een heel eind geheeld was voordat ik zelf een kind kreeg. Maar zelf moeder zijn doet wel wat, wat ik hierboven ook beschreef mbt allerlei dingen die weer even geraakt worden.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ha @Jessie heel herkenbaar wat je schrijft over het zelf moéten doen en er geen vertrouwen in hebben dat je partner het minstens even goed kan. Dit is iets waar ik zelf dagelijks tegenaan loop. Gevolg is dat mijn partner zich terugtrekt (logisch, hij krijgt geen kans) en de kinderen nóg meer op mij gaan leunen en ik de last van het ouderschap als nog zwaarder ga ervaren. 

 

Wanneer ik meer los zou laten, meer tijd voor mezelf zou nemen, zou dat op de lange termijn goed zijn voor iedereen. Natuurlijk zouden de kinderen daaraan moeten wennen, omdat ze gewend zijn aan de routine die ik ze geef en die van mijn partner toch echt wel anders is. Maar kinderen zijn flexibel. Zij kunnen dat. Mijn angsten en zorgen loslaten over hun welbevinden is een veel groter struikelblok in deze. 

 

Klinkt heel logisch dat het ouderschap je pijnpunten raakt. Niets maakt je volgens mij zo kwetsbaar als het krijgen/hebben van kinderen. Die kwetsbaarheid doet soms pijn. Gelukkig is het vaak ook heel mooi (vind ik dan:)

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.