Spring naar bijdragen
Wit.

Antidepressiva (en haar twijfels..)

Aanbevolen berichten

Wit.

Volgens mij gaan eetstoornissen en depressieve stoornissen hand in hand samen, helaas. Ook ik kamp al sinds ik me kan heugen als kind al met depressies en stemmingswisselingen. 

Sinds een jaar of 7 slikte ik citalopram (20mg) wat voor mij net genoeg was om die scherpe randen van de zwarte afgrond wat te doen afvlakken. Ook namen daar de suïcidegedachtes/visioenen flink mee af. Afgelopen september ben ik stront eigenwijs op eigen houtje cold turkey gestopt. Je verwacht het niet: slecht idee. Ik zag ze vliegen. Na 3 weken van heftige afkick en bijwerkingen daarvan werd het wat rustiger. Maar ook gleed ik weer af, heel subtiel en geniepig, naar de donkere, zwarte krochten ergens achterin mijn hoofd. Veerkracht, draagkracht, het werd allemaal minder. Met als gevolg weer hele, hele diepe dalen en het gevoel te verdrinken in mijn eigen hoofd. Huilbuien, niet te stoppen.

Spoiler

Suïcidevisioenen. De meest nare gedachtes. 

Nu 3,5 maand verder kan ik wel zeggen dat dit onderzoek naar ‘wat als ik geen medicijnen meer slik, want het gaat nu toch goed?’ een duidelijke uitkomst heeft. Daarbij ben ik ook nog eens erfelijk belast

Spoiler

(1 oom overleden door suïcide met o.a. een depressieve stoornis en mijn moeder die 18 jaar en tot haar dood niet zonder dit pilletje kon),

dus zou je zeggen: 1+1=2. Slik dat pilletje, leg je er bij neer...

Spoiler

maar er is dus zo een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘deze gedachtes moet je aanvaarden. Dat is jouw puurste vorm. Dat is jouw essentie. Je moet het ondergaan. Dit ben jij. Als je medicijnen neemt speel je vals. Je vertroebelt je eigen gedachtes’. 


 

Vanmorgen bij de dokter geweest. Het leek hem ook een strak plan om zo snel mogelijk weer te beginnen. Maar dat stemmetje in mij is terrein aan het winnen. Kwaliteit van leven vs. puurste vorm. 
 

Ik vind het verdraaid lastig en vraag mij oprecht af of hier meer mensen zijn die hier mee worstelen? 
 

Laat dit uberhaupt een vrij topic zijn over alles mbt antidepressiva en de eventuele worsteling daar omheen. 
 

Wit. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
11 uur geleden zei Wit.:

‘deze gedachtes moet je aanvaarden. Dat is jouw puurste vorm. Dat is jouw essentie. Je moet het ondergaan. Dit ben jij. Als je medicijnen neemt speel je vals. Je vertroebelt je eigen gedachtes’. 
 

Vanmorgen bij de dokter geweest. Het leek hem ook een strak plan om zo snel mogelijk weer te beginnen. Maar dat stemmetje in mij is terrein aan het winnen. Kwaliteit van leven vs. puurste vorm. 
 

Ik vind het verdraaid lastig en vraag mij oprecht af of hier meer mensen zijn die hier mee worstelen? 

Jeetje Meis, wat vind ik dit oprecht nare gedachtes voor je en wat ben je ongelofelijk hard voor jezelf. Het is een enorme dooddoener maar iemand met diabetes is ook nou eenmaal zo toch "in zijn puurste vorm". Moet die dan ook maar dealen met het feit dat die zelf geen insuline kan aanmaken en de gevolgen ervaren en proberen te dragen? Binnen een aantal maanden is diegene namelijk dood.
Moet jij ten onder gaan en zoals je zelf al zegt, geen kwaliteit van leven hebben omdat je maar moet accepteren wie je bent? Ik zeg, thank GOD hebben we moderne geneeswijze en zijn er knappe koppen geweest die dingen hebben uitgevonden om het allemaal wat dragelijker te maken.

Goed - dat was mijn rationele kant. Toch snap ik je struggle echt wel heel erg. Ik heb jarenlang anti-psychotics en anti-depressiva geslikt. Het haalde, zoals jij zegt, de scherpste randjes ervan af. Maar kon ik geluk ervaren? Nee.

Spoiler

Had ik geen gedachten meer aan destructieve handelingen of suïcide visioenen? Nee.

Dat alles was er nog, het was alleen net wat minder scherp, minder opdringerig. Nu weet ik niet hoeveel scherpte de medicatie er bij jou afhaalt. Hoeveel kwaliteit van leven je ervoor terug krijgt. Maar mij is het uiteindelijk, op dit punt niet waard. Medicatie is bij mij vrij makkelijk voorgeschreven omdat ik "onbehandelbaar" was in therapie. Nu heb ik eindelijk een plek waar ze het met me aandurven, niet snel op medicatie gaan zitten behalve als ik erom zou vragen. Dus ik "vind ook" dat ik het eerst zo moet proberen. Kijken hoe ver ik op eigen krachten kom en of ik daadwerkelijk nog medicatie nodig ga hebben. Het idee van mijn hele leven medicatie beangstigd me enorm. Het is onhandig met reizen, onmogelijk om in sommige landen te wonen en afhankelijk te zijn van medicatie en dat kan weer gevaarlijke situaties opleveren. Been there, done that. Dus ja, ik wil absoluut zonder. Ook voor het geval ik ooit zwanger mag worden etc. Zoveel beren op de weg bij het slikken van medicatie.

Maar toch, stel ik blijk die "diabeet" te zijn met simpelweg wat stofjes tekort in mijn hersenen. Moet ik mezelf dat dan echt ontzeggen? Dat is bijna hetzelfde als jezelf alle voeding ontzeggen en benodigde vitamines, mineralen, macro's etc. Je lichaam heeft het nodig om te functioneren en om in balans te zijn.
Het is een vreselijk lastige afweging en ik maak het misschien helemaal niet makkelijker door beide kanten te beschrijven. Wil er vooral mee zeggen hoezeer ik je struggle snap. En ook dat ik natuurlijk niet precies weet waar in het proces jij bent. 

X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Heel erg herkenbaar dat het depressieve gevoel en alle narigheid aan gedachten die eruit voortkomt gaat voelen als iets wat gewoon in jou zit / bij jou hoort i.p.v. als een symptoom van een aandoening.

 

Zoals IV ook al zegt: je zou een vriendin met diabetes geen insuline ontzeggen omdat dat "niet haar puurste vorm" is, toch? Ik snap wel dat je jouw aandoening anders beleeft omdat die psychisch is en zich zo sterk in je denken verankerd heeft dat dat helemaal eigen, helemaal jou lijkt te zijn. Maar ik gun je dat je met de ondersteuning van therapie en/of medicatie mag merken dat het genuanceerder ligt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Wit,

 

Ik snap je twijfels en herken ook de gedachte dat je het 'zelf moet kunnen'. Ik heb gedurende een periode antidepressiva gebruikt en daardoor werden mijn gedachten ook een stuk minder negatief en mijn stemming stabieler. Uiteindelijk is het me gelukt om te werken aan de negatieve overtuigingen en angsten die mijn depressieve klachten veroorzaakten en mijn medicatie (langzaam) af te bouwen. Al kan ik bij vlagen nog wel heel angstig zijn. Maar meestal is er dan een duidelijke aanleiding voor en komt het niet uit het niks. Ik ben blij dat ik nu zonder kan, maar kan me heel goed voorstellen dat als het allemaal weer te donker word, ik zou overwegen om weer (tijdelijk) medicatie te gebruiken, omdat ik weet dat het helpt.

 

Heb je momenteel nog therapie of andere hulp bij je eetstoornis en depressie? 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]

@Wit. ik sluit me aan bij de waardevolle reacties hierboven. En weetje, zelfs met anti depressiva doe je het 'zelf', maar wel met wat lichte ondersteuning van een pilletje.. en daar zijn ze voor, dat mag. Ik hoop dat je dat zelf ook durft te gaan zien en jezelf die ondersteuning ook gunt, want zo te horen heb je er wel echt wat aan gehad. 

 

Ik herken je bericht en heb hier zelf ook mee geworsteld. Ik slik al een heel aantal jaren dezelfde medicatie en toen ik volledig hersteld was van mijn (eetstoornis en) depressie vond ik dat ik moest stoppen, dat ik beter af was zonder. Maar ik heb het niet gedaan en slik nu, 2 jaar later, nog steeds dezelfde anti depressiva. Mijn familie heeft wel eens gezegd "stop toch eens met die rommel" maar zeg je dat ook tegen iemand die diabetes heeft?  Ik weet dat deze medicatie mij helpt, dat ik hier stabiel op blijf en me inmiddels ook al lange tijd stabiel gelukkig voel en dat gun ik jou ook. Niet dat een pilletje alles oplost, maar het kan wel wat je zelf ook al zegt; de scherpe randjes eraf halen. Wat Elske ook vraagt; heb je nog hulp? En zo ja, zou je dit ook met die hulpverlener kunnen bespreken? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Wit. Er zijn al hele waardevolle woorden geschreven en ik heb er niks meer aan toe te voegen. 
Het is misschien niet DE oplossing, maar het kan en mag wel net dat extra steuntje in de rug zijn. Het haalt de kern niet weg, maar verzacht het wel wat. 
 

Om het voorbeeld van mijn voorgangers aan te houden. Iemand met diabetes maakt niet uit zichzelf insuline aan, dus wordt dit door middel van medicatie toegediend.

Is daarmee de diabetes verholpen? Nee, dat niet. 
Betekent het dat de betreffende persoon zich dan maar gewoon moet overlaten aan de diabetes en zijn/haar leefstijl ongezond kan houden? Nee, ook niet. 

 

Alsnog dient de patiënt met diabetes zijn/haar verantwoordelijkheid te dragen en te zorgen dat het leven dat diegene leidt zo optimaal mogelijk is en dus niet (even een extreem voorbeeld) dagelijks drie potten suiker naar binnen moet gaan lepelen. Het is een hulpmiddel, een ondersteuning, maar daar zit altijd nog een stuk bij waarin je het 'zelf' moet doen. 

 

Of vergelijk het met een gebroken been. Er wordt gips om gedaan om de botbreuk zo veel mogelijk te ontlasten en zo goed mogelijk te laten helen. Maar hier gaat ook rust van het been mee gepaard. Dus aanpassing van de levensstijl. 

 

De gedachten die je beschrijft, zijn die uiteindelijk niet juist onderdeel van de problematiek waar je mee worstelt? En is de houding dan eigenlijk niet juist een manier van zelfstraffing? 

 

Overigens, ik herken het allemaal wel heel sterk, dezelfde gedachten, dezelfde worsteling en ook het bij tijd en wijlen weigeren medicatie te slikken. Het is makkelijk om bovenstaande voor de ander te schrijven, maar om het naar jezelf terug te koppelen is een tweede. Ik zou je ook niet willen zeggen dat hierin een goede of foute keuze is, want daar geloof ik niet in. Wel wil ik je meegeven dat ik hoop dat je het jezelf mag toestaan. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Wit.

Dankjewel voor jullie lieve reacties 🙏🏼 Erg waardevol! 
 

De vergelijking met lichamelijke ziektes.. ik begrijp ze, maar vind ze lastig 1 op 1 naast elkaar te zetten. Wat hier boven ook al genoemd werd: je wordt 1 met je gedachtes. En omdat het psychisch is, ligt het toch wat complexer. Ik vind het ook heel moeilijk te accepteren dat het dus iets genetisch is en niet iets tijdelijks. Ik wil niet zo zijn/eindigen als mijn moeder. Daar zit een grote angst en die bevecht ik met ontkenning of hoop/focus op een andere realiteit. Komende tijd moet ik daar zeker meer mee aan de slag. Omdat ik dat nodig zal hebben om mijzelf meer te accepteren. 
 

Ik was sinds 3 maanden weg bij HC. Een beetje uit nood, omdat ik voor de 2e keer in ‘korte’ tijd van therapeut moest wisselen. Dat vond ik te lastig en heb toen besloten om het daar af te ronden. Inmiddels ben ik wel tot de conclusie gekomen dat ik het niet alleen kan. Mijn regiebehandelaar destijds heeft mij bij het laatste gesprek op het hart gedrukt dat de deur meer dan open staat (zij had deze waarschijnlijk wel zien aankomen) dus ik heb haar gemaild. 23 januari hebben we een afspraak. Ontzettend spannend om weer aan te kloppen en ik ben benieuwd wat zij voor mij kan betekenen. 
 

Gisteravond heb ik toch mijn 1e pilletje weer genomen. Op naar een stabiele spiegel die me verder gaat helpen. Dankjullie wel voor het steuntje in de rug!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
7 uur geleden zei Wit.:

De vergelijking met lichamelijke ziektes.. ik begrijp ze, maar vind ze lastig 1 op 1 naast elkaar te zetten. Wat hier boven ook al genoemd werd: je wordt 1 met je gedachtes

Het verschil, in positieve zin, is ook dat je met een psychische ziekte vaardigheden aan kunt leren die ondersteunend werken, waardoor op termijn je klachten flink kunnen verbeteren. Aanleg op zichzelf doet "niks". Dat wordt pas een issue als er ook in de levensomstandigheden en copingskills iets niet goed zit.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.