Spring naar bijdragen
NaomiMelissa

Herkennen jullie dit?

Aanbevolen berichten

NaomiMelissa

De laatste tijd zit iets me dwars waarvan ik denk dat het door mijn eetstoornis is ontstaan. Ik vind het namelijk vervelend als mensen me aanraken. Dit had ik voor mijn eetstoornis eigenlijk niet en was juist die persoon die graag knuffels gaf. Nu geef ik nog wel graag knuffels maar alleen aan de personen die dichtbij mij staan zoals familie. Ik ben nu weer op een gezond gewicht en wordt steeds zelfverzekerder over mijn eigen lichaam. Toch schiet ik een beetje in paniek en gaan heel veel alarmbellen af als iemand me aanraakt. Het is pas de laatste tijd dat het mij dwars begint te zitten, vooral door relaties die nu eindigen omdat ik niet wil dat hij mij aanraakt. Ook voel ik me vaak onbegrepen als ik probeer uit te leggen wat een eetstoornis is en wat dat met mij als persoon heeft gedaan, ik voel me dan bezwaard en wil dan eigenlijk daarna zover mogelijk van die persoon vandaan blijven. Wat zijn jullie ervaringen met relaties die je bent aangegaan na jouw eetstoornis of tijdens. Ik vroeg mij af of dit iets is wat jullie ook ervaren?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Vesania

Ik herken dit wel, van het aanraken.

Ik kan ook minder aanraking verdragen. Ik denk dat het komt omdat mijn algemene staat minder is en ik daardoor heel veel dingen niet kan verdragen, dus ook geen aanraking. Misschien dat dit bij jou ook zo kan zijn? Dat je door de eetstoornis sowieso minder kan hebben? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Ik herken het ook. 
Vanuit het nu, maar ook van tijdens betere periodes. 

 

Bij aanrakingen de angst dat men voelt wat ik voel als ik mezelf aanraak (of gewoon over het algemeen ervaar en/of zie). Of al die kilo's die ik destijds aan was gekomen zou voelen etc. etc. 
Het stukje erover vertellen en dan weg willen rennen zat hem vooral voor mij in die periode in het stuk dat ik bang was dat men me veroordeelde voor hoe het toen ging en hoe ik eruit zag. Het voelde voor mij dan heel erg als falen t.o.v. mijn eetstoornis. Herken je dat? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NaomiMelissa
22 uur geleden zei Ce.:

Ik herken het ook. 
Vanuit het nu, maar ook van tijdens betere periodes. 

 

Bij aanrakingen de angst dat men voelt wat ik voel als ik mezelf aanraak (of gewoon over het algemeen ervaar en/of zie). Of al die kilo's die ik destijds aan was gekomen zou voelen etc. etc. 
Het stukje erover vertellen en dan weg willen rennen zat hem vooral voor mij in die periode in het stuk dat ik bang was dat men me veroordeelde voor hoe het toen ging en hoe ik eruit zag. Het voelde voor mij dan heel erg als falen t.o.v. mijn eetstoornis. Herken je dat? 

Ja dat ken ik! Het meest onzeker ben ik bijvoorbeeld over mijn buik. Die vind ik dan ook het ergst als iemand dat aanraakt. Ik heb dan het idee dat hun het ook niet mooi vinden of daar iets over denken. Ook voelt het inderdaad als falen en heb ik het idee dat mensen niet omringd willen worden door die 'negativiteit'. Het gekke is wel, als ik mezelf nu in de spiegel zie daar minder problemen mee heb, dan wanneer iemand me aanraakt. Bij die aanrakingen voel ik me weer even net zo slecht over mezelf zoals een paar jaar geleden. Dan voelt het echt alsof ik weer bij af ben in het proces om zelfverzekerder te worden. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.
1 uur geleden zei NaomiMelissa:

Ja dat ken ik! Het meest onzeker ben ik bijvoorbeeld over mijn buik. Die vind ik dan ook het ergst als iemand dat aanraakt. Ik heb dan het idee dat hun het ook niet mooi vinden of daar iets over denken. Ook voelt het inderdaad als falen en heb ik het idee dat mensen niet omringd willen worden door die 'negativiteit'. Het gekke is wel, als ik mezelf nu in de spiegel zie daar minder problemen mee heb, dan wanneer iemand me aanraakt. Bij die aanrakingen voel ik me weer even net zo slecht over mezelf zoals een paar jaar geleden. Dan voelt het echt alsof ik weer bij af ben in het proces om zelfverzekerder te worden. 

Lastig maar hé. Ik zou je zo ook geen tips kunnen geven hoe je hiermee om kan gaan en wat je zou kunnen doen. Zelf ben ik na die periode weer terug gevallen plus er nooit mee bezig gegaan. Ik hoop dat iemand anders je die wel geven kan en/of dat je een manier kunt vinden voor jezelf om hiermee om te leren gaan. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anne H.
Op 22-2-2020 om 11:57 zei NaomiMelissa:

De laatste tijd zit iets me dwars waarvan ik denk dat het door mijn eetstoornis is ontstaan. Ik vind het namelijk vervelend als mensen me aanraken. Dit had ik voor mijn eetstoornis eigenlijk niet en was juist die persoon die graag knuffels gaf. Nu geef ik nog wel graag knuffels maar alleen aan de personen die dichtbij mij staan zoals familie. Ik ben nu weer op een gezond gewicht en wordt steeds zelfverzekerder over mijn eigen lichaam. Toch schiet ik een beetje in paniek en gaan heel veel alarmbellen af als iemand me aanraakt. Het is pas de laatste tijd dat het mij dwars begint te zitten, vooral door relaties die nu eindigen omdat ik niet wil dat hij mij aanraakt. Ook voel ik me vaak onbegrepen als ik probeer uit te leggen wat een eetstoornis is en wat dat met mij als persoon heeft gedaan, ik voel me dan bezwaard en wil dan eigenlijk daarna zover mogelijk van die persoon vandaan blijven.

 

Allereerst mooi om te lezen dat je steeds zelfverzekerder wordt over je eigen lichaam! Ergens is het mooi dat je duidelijk voelt waar jouw grenzen liggen wat betreft aanraking, maar als je daar last van hebt is dat natuurlijk niet fijn. 

 

Op 22-2-2020 om 11:57 zei NaomiMelissa:

Wat zijn jullie ervaringen met relaties die je bent aangegaan na jouw eetstoornis of tijdens. Ik vroeg mij af of dit iets is wat jullie ook ervaren?

 

Wat je schrijft herken ik vanuit beide perspectieven: zowel tijdens mijn eetstoornis als na het hersteld zijn van mijn eetstoornis. Omdat het best persoonlijk is, schrijf ik het in de spoiler. 

 

Spoiler

Tijdens mijn eetstoornis had ik een relatie en in periode wilde ik absoluut niet aangeraakt worden. Dat was in die zin ook vrij eenvoudig, omdat ik daar héél stellig over was t.o.v. mijn toenmalige vriend. Hij vond dat moeilijk te begrijpen. In die zin is jouw verhaal dus heel herkenbaar. Juist omdat het voor hem moeilijk te begrijpen was, probeerde ik heel open te blijven over hoe, wat en waarom en hem ook te blijven bevragen over wát hij bijvoorbeeld niet begreep. 

 

Nadat ik hersteld was, wilde ik aanraking graag toelaten. Dat lukte alleen niet. Ook daarin is je verhaal heel herkenbaar en tegelijkertijd kwam opnieuw het blijven communiceren om de hoek kijken. Ik gaf bijvoorbeeld aan wat ik wel fijn vond (een knuffel) en wat niet (onverwachte aanraking). Als dat dan goed ging, probeerde ik dat uit te breiden met iets nieuws, bijvoorbeeld over mijn rug aaien. 

 

Je schrijft dat je je vaak onbegrepen voelt. Kun je daar iets meer over schrijven? Hoe komt het? 

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
wpmkessels

Beste NaomiMelissa,

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik heb zelf erg veel moeite gehad met het aangeraakt worden. Het zelf aanraken was niet het probleem omdat het vanuit een interne behoefte kwam. Bij mij kwam de weerstand vanuit traumatische gebeurtenissen vandaan, door de eetstoornis kreeg ik hierdoor ook veel weerstand naar mijn lichaam waarin ik heb moeten groeien om mezelf liefde te mogen en kunnen geven. Het is voor mij een lang proces geweest om mezelf en mijn lichaam te kunnen accepteren. In de tijd dat ik veel weerstand tegen mijn lichaam had duwde ik ook mijn naasten en geliefde van me af. De trauma's rondom de aanraking van 3e heb ik een plek kunnen geven waardoor dit me niet meer weerhoudt om lichamelijke contact te ervaren.

 

Ik vraag me af wat het onbegrip met je doet dat je ervaart en hoe het volgens jou in contact staat met je lichaam/eetstoornis?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka

Ik kom ‘m even volgen en reageer later misschien nog even. 

 

Iig erg herkenbaar. Veel mee geoefend in therapie en erg in gegroeid! 

 

Toch had ik ook van het weekend weer zn schrik moment toen mn vader mij onverwachts van achter bij mn romp vastpakte, mij opzij “schoof” omdat ie erbij moest. Een hele functionele aanraking waar ook niks mee bedoeld was. Toch had ik er een probleem mee en reageerde ik een beetje buiten proportie. Oeps 😬😬Was voor mezelf ook weer even een eye opener dat het toch nog aandacht behoeft. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NaomiMelissa
Op 23-2-2020 om 21:14 zei Anne H.:

 

Allereerst mooi om te lezen dat je steeds zelfverzekerder wordt over je eigen lichaam! Ergens is het mooi dat je duidelijk voelt waar jouw grenzen liggen wat betreft aanraking, maar als je daar last van hebt is dat natuurlijk niet fijn. 

 

 

Wat je schrijft herken ik vanuit beide perspectieven: zowel tijdens mijn eetstoornis als na het hersteld zijn van mijn eetstoornis. Omdat het best persoonlijk is, schrijf ik het in de spoiler. 

 

  Inhoud verbergen

Tijdens mijn eetstoornis had ik een relatie en in periode wilde ik absoluut niet aangeraakt worden. Dat was in die zin ook vrij eenvoudig, omdat ik daar héél stellig over was t.o.v. mijn toenmalige vriend. Hij vond dat moeilijk te begrijpen. In die zin is jouw verhaal dus heel herkenbaar. Juist omdat het voor hem moeilijk te begrijpen was, probeerde ik heel open te blijven over hoe, wat en waarom en hem ook te blijven bevragen over wát hij bijvoorbeeld niet begreep. 

 

Nadat ik hersteld was, wilde ik aanraking graag toelaten. Dat lukte alleen niet. Ook daarin is je verhaal heel herkenbaar en tegelijkertijd kwam opnieuw het blijven communiceren om de hoek kijken. Ik gaf bijvoorbeeld aan wat ik wel fijn vond (een knuffel) en wat niet (onverwachte aanraking). Als dat dan goed ging, probeerde ik dat uit te breiden met iets nieuws, bijvoorbeeld over mijn rug aaien. 

 

Je schrijft dat je je vaak onbegrepen voelt. Kun je daar iets meer over schrijven? Hoe komt het? 

 

Ik probeer er ook over te praten en geef wel aan wat ik wel en niet wil. Alleen als ik probeer uit te leggen dat ik er moeite mee heb dan word ik vaak niet begrepen. Vaak word ik omschreven als moeilijk, ook door mijn vrienden. We lachen hier samen om en zeggen ze wel eens dat het nog heel erg lang gaat duren voordat ik een leuke jongen tegen kom. Ik lach hier zelf nog wel eens bij mee omdat ik dat ook denk, maar soms vind ik dat ook heel lastig. Ik voel me een beetje een zeurpiet als ik begin over dat ze me niet mogen aanraken. Ook heb ik wel eens voorgesteld om het rustig aan te doen en bijvoorbeeld te beginnen met armen strelen totdat ik daar niet meer vervelend bij voelde. Dan kreeg ik als reactie terug dat dat een beetje apart was. Ze kunnen zich vaak niet voorstellen dat ik het niet fijn vind. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NaomiMelissa
Op 24-2-2020 om 14:29 zei wpmkessels:

Beste NaomiMelissa,

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik heb zelf erg veel moeite gehad met het aangeraakt worden. Het zelf aanraken was niet het probleem omdat het vanuit een interne behoefte kwam. Bij mij kwam de weerstand vanuit traumatische gebeurtenissen vandaan, door de eetstoornis kreeg ik hierdoor ook veel weerstand naar mijn lichaam waarin ik heb moeten groeien om mezelf liefde te mogen en kunnen geven. Het is voor mij een lang proces geweest om mezelf en mijn lichaam te kunnen accepteren. In de tijd dat ik veel weerstand tegen mijn lichaam had duwde ik ook mijn naasten en geliefde van me af. De trauma's rondom de aanraking van 3e heb ik een plek kunnen geven waardoor dit me niet meer weerhoudt om lichamelijke contact te ervaren.

 

Ik vraag me af wat het onbegrip met je doet dat je ervaart en hoe het volgens jou in contact staat met je lichaam/eetstoornis?

 

Wat vervelend om te horen dat dit bij jou uit traumatische gebeurtenissen kwam. Ik kan niet precies omschrijven wat dat met mij doet en hoe ik die onbegrip ervaar. Wel vind ik het vervelend dat ik me dan minder sterk voel en ineens zo kwetsbaar tegenover iemand. Ook weet ik van mezelf dat ik op een dag waarop ik bijvoorbeeld met een jongen een afspraakje heb en met hem ben, dat ik dan een stuk minder eet dan normaal gesproken. Ik weet eigenlijk niet waar dit precies vandaan komt. Dit is niet vanwege spanning, omdat ik normaal gesproken de neiging heb meer te gaan eten wanneer ik spanning ervaar. Ik voel me beter over mezelf als ik een dag zo min mogelijk eet, waardoor ik zelfverzekerder kan zijn. Vaak wil ik die kwetsbare kant van mij niet te laten zien. Zodra het over mijn eetstoornis en lichaam gaat voel ik me een heel ander persoon. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NaomiMelissa
Op 24-2-2020 om 18:06 zei Rebekka:

Ik kom ‘m even volgen en reageer later misschien nog even. 

 

Iig erg herkenbaar. Veel mee geoefend in therapie en erg in gegroeid! 

 

Toch had ik ook van het weekend weer zn schrik moment toen mn vader mij onverwachts van achter bij mn romp vastpakte, mij opzij “schoof” omdat ie erbij moest. Een hele functionele aanraking waar ook niks mee bedoeld was. Toch had ik er een probleem mee en reageerde ik een beetje buiten proportie. Oeps 😬😬Was voor mezelf ook weer even een eye opener dat het toch nog aandacht behoeft. 

 

Dit heb ik zelf ook! vooral mijn moeder dit doet vaak. Ze aait mij vaak over mijn rug als ze achter me staat of inderdaad opzij schuiven doet ze ook nog wel eens. Ik word hier heel onrustig van en duw haar dan meestal ook vrij heftig weg. Ze weet het wel dat ik het vervelend vind, maar ze vind het ook lastig om mij telkens niet aan te raken. Ook zij mijn broertje laatst: 'Oh heb je weer een: je mag me niet aanraken dag?' Ik had zelf niet het idee dat hij dit erg merkte en dat ik echt dagen had waarop ik hem ook niet wou knuffelen. Nu vraagt die ook steeds vaker om toestemming of die mij wel mag knuffelen. 

 

Wat voor therapie heb jij gevolgd waarin je dit kon oefenen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka
11 minuten geleden zei NaomiMelissa:

Nu vraagt die ook steeds vaker om toestemming of die mij wel mag knuffelen. 

Wauw wat mooi en lief dat hij dit vraagt! Dit geeft jou nl weer regie terug en laat je voelen: wil ik nu een knuffel of niet? Lukt het op die momenten dat ook te voelen? 

 

Dit is een van de eerste dingen die ik nl met mijn therapeut deed. Soms wilde ze mij een knuffel geven, maar in begin van de therapie kon ik dat écht niet!! Ze moest er dan echt om vragen en soms lukte het het toe te staan.. waarbij ik voelde het is oke en veilig en fijn, maar soms zei ik ook ja en voelde het alsnog niet ok. Alleen juist in die veilige omgeving was het heel fijn om daarmee te oefenen en te leren voelen... wat wil ik.. 

 

de therapie... ik had een therapeut die veelal lichaamsgericht werkte .. en div interventies/oefeningen inzette vanuit andere therapie hoeken die hierna verwant zijn.

Spoiler

Maar omdat ik zelf ook danstherapie heb gestudeerd 

Droeg ik zelf ook vaker oefeningen aan.. ik stuurde mn eigen therapie een beetje in wat ik vond/dacht dat ik nodig had :) 

 

Helaas weg moeten gaan bij haar 😭💔 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
21 minuten geleden zei NaomiMelissa:

Ook zij mijn broertje laatst: 'Oh heb je weer een: je mag me niet aanraken dag?' Ik had zelf niet het idee dat hij dit erg merkte en dat ik echt dagen had waarop ik hem ook niet wou knuffelen. Nu vraagt die ook steeds vaker om toestemming of die mij wel mag knuffelen.

Mooi, zeg, dat ie dat vraagt! Dat zouden meer mensen moeten doen. Ben er een groot voorstander van om (bv aan mijn neefjes/nichtjes) te vragen of ik ze een kus of knuffel ofzo mag geven i.p.v. dat gewoon automatisch te doen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka
5 minuten geleden zei Jessie:

te vragen of ik ze een kus of knuffel ofzo mag geven i.p.v. dat gewoon automatisch te doen.

Spoiler

Ik ook! En mijn zusje voedt haar dochter (gelukkig!) ook zo op met dat ze bv geen kusjes en knuffels hoeft te geven. Ik laat het altijd vanuit mn nichtje komen. De laatste keer toen ik haar zag kwam ze bv op mij afgerend: tantjeeeeee ***** met haar armpjes naar voren.. ja dan zie en weet je wel dat ze een knuffel wil. Of als ze bij het weggaan echt om een kusje vraagt.

 

Tegelijk vind ik ook dat kinderen niet altijd hoeven moeten vragen.. heeft ook meer (m.n. tussen ouder en kind!!) te maken met sensitiviteit en responsiviteit.. 

 

Zag toevallig wel gister een ontzettend mooi filmpje van een klein kindje dat volledig overstuur was. Papa bleef naast het kindje zitten; aanwezig... met ruimte, tot het kindje zelf in staat was om zijn vader te ontvangen en zelf zijn armpjes om zijn vader sloeg. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka

Filmpje: via YouTube even kijken naar “joel mitchell beautiful twos” krijg helaas even geen link van de video. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
8 uur geleden zei Rebekka:

Tegelijk vind ik ook dat kinderen niet altijd hoeven moeten vragen.. heeft ook meer (m.n. tussen ouder en kind!!) te maken met sensitiviteit en responsiviteit.. 

Klopt idd, mn zoontje komt vaak gewoon een knuffel geven. Aan mij hoeft ie dat niet te vragen (dat kan die ook nog helemaal niet zeggen 😂). En rond andere kinderen gaat het tot nu toe vanzelf goed, voor zover ik dat zie. Vind het vanuit de volwassenen belangrijker.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frandin

Ook ik herken het, net zoals velen hierboven. Fijn om te lezen dat meer mensen hier last van hebben. Soms voelt het zo raar als ik bedenk hoe mensen zonder eetstoornis hier tegenover zouden staan...

 

Het blijft dubbel:

-Wanneer ik weet dat mensen mij te dun vinden en mij aanraken, voel ik me heel zelfbewust. Ik heb dan het idee dat ze er van alles van denken en het er misschien later met elkaar over hebben over wat ze gevoeld hebben. 

 

-Wanneer ik aangekomen ben, vind ik het vreselijk als mensen mij aanraken. Ik heb dan het idee dat ze alleen maar zacht vet voelen en dus voelen dat ik aangekomen ben.

 

Het is dus eigenlijk nooit goed...iets wat bij elk aspect van de eetstoornis weer naar voren komt. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka

Die dubbelheid herken ik wel heel erg @Frandin lastig he... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NaomiMelissa
Op 27-2-2020 om 13:15 zei Frandin:

Ook ik herken het, net zoals velen hierboven. Fijn om te lezen dat meer mensen hier last van hebben. Soms voelt het zo raar als ik bedenk hoe mensen zonder eetstoornis hier tegenover zouden staan...

 

Het blijft dubbel:

-Wanneer ik weet dat mensen mij te dun vinden en mij aanraken, voel ik me heel zelfbewust. Ik heb dan het idee dat ze er van alles van denken en het er misschien later met elkaar over hebben over wat ze gevoeld hebben. 

 

-Wanneer ik aangekomen ben, vind ik het vreselijk als mensen mij aanraken. Ik heb dan het idee dat ze alleen maar zacht vet voelen en dus voelen dat ik aangekomen ben.

 

Het is dus eigenlijk nooit goed...iets wat bij elk aspect van de eetstoornis weer naar voren komt. 

Dit herken ik ook inderdaad. Ik vind het ook lastig om erover na te denken hoe mensen daar tegenover staan. Vooral als zij merken dat ik afstandelijk reageer, dan probeer ik het nog wel eens uit te leggen dat ik dat niet altijd prettig vind, maar voor iemand die dit niet kent is het iets wat ze nooit kunnen voorstellen dat dat lastig kan zijn. Ik heb vooral bij familieleden gehad dat ik hun een knuffel gaf en zei daarna zeiden 'oh je bent wel weer wat afgevallen he?' Daar had ik dan ook best moeite mee omdat ik zo ook het idee had dat ze me in de gaten hielden en wel een mening over mijn gewicht vormde zodra ze mij knuffelden. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.