Spring naar bijdragen
SvH16

In hoeverre kom je er helemaal vanaf?

Aanbevolen berichten

SvH16

Hoi allemaal,

 

Ten eerste wil ik even kwijt: wat fijn dat er zoiets als deze site bestaat waardoor je vragen kunt stellen, je verhaal kwijt kunt en steun kunt krijgen! 

 

Ik ben bang dat mijn verhaal nogal lang gaat worden, hopelijk vinden jullie dat niet erg.. 

Al vanaf jongs af aan ben ik een grote eter en heb ik problemen met mijn gewicht gehad. Eten heeft altijd al een belangrijke rol in mijn leven gespeeld en het doet veel met me. Vooral toen ik op kamers ging wonen, liep het ongezond eten enorm uit de hand. Ik at de hele dag door en veel ongezonde dingen. Hierdoor had ik tot enkele jaren geleden flink overgewicht

Spoiler

(BMi rond 30)

. Toen ik mijn huidige man heb leren kennen kwam het overgewicht tussen ons in te staan. Mijn man heeft zelf ook flink overgewicht gehad en is op eigen houtje afgevallen tot een gezond en sportieve lichaamsbouw. Hij had erg veel moeite met mijn overgewicht en uit de hand gelopen eetpatroon, en ikzelf ook. Door mij op een positieve manier te helpen en te steunen ben ik in een paar jaar flink afgevallen en ben ik inmiddels op een gezond gewicht uitgekomen

Spoiler

(BMI rond 23)

. Echter ben ik eerder moeten stoppen met mijn dieet dan dat ik eigenlijk wilde, vanwege mijn eetstoornis. Mijn BMI is welliswaar goed, maar ik heb wel nog een klein buikje waar ik erg moeite mee heb. Op het ene moment prop ik me vol met lekker eten ''omdat ik het zolang niet heb kunnen eten vanwege mijn dieet'', met als gevolg dat ik mij vervolgens erg schuldig en dik voel. Alleen is de drang om lekkere dingen te eten zo sterk dat ik er moeilijk tegen kan opboksen.. 

 

Ik ben al enkele jaren in behandeling bij verschillende psychologen en dankzij mijn huidige psycholoog heb ik de oorzaak van mijn eten achterhaalt. Ik heb in plaats van een normaal zelfbeeld een voorwaardelijk zelfbeeld ontwikkeld in mijn jeugd. Dit houd in dat ik mijzelf alleen waardevol vind als ik bepaalde prestaties verricht, zoals een bepaald gewicht bereiken of een goed rapport schrijven etc. Op het moment dat dingen niet gaan zoals ik dat verwacht (bijv. het lukt me niet een rapport zo goed te schrijven als dat ik van mijzelf verwacht) dan ben ik meteen niet meer oke en komen alle fouten die ik ooit in mijn leven heb gemaakt weer omhoog. Omdat ik niet om kan gaan met ongemak en me niet goed voelen, ga ik eten. Eten is voor mij een soort uitweg, als mijn dag niet goed is gegaan dan kan ik tenminste me even goed voelen door iets lekkers te eten. Ook al werkt dat nooit. 

 

De laatste tijd is het steeds erger geworden. Ik voel me steeds dikker en schaam me enorm voor mijn vreetbuien. Sinds enkele maanden verstop ik ook eten voor mijn man zodat ik ze kan eten als hij er niet is. Mijn man denkt heel anders dan mij en begrijpt me vaak niet, ook al doet hij nog zo zijn best. Eten is voor hem puur functioneel, je hebt honger en daarom ga je eten. Smaak doet hem ook amper wat, hij geniet nooit echt van de dingen die hij eet en heeft daar ook geen behoefte aan. Ik daarentegen kan volledig in stemming worden beïnvloed door eten en geniet door en door van ieder klein stukje. Ik heb vaker geprobeerd om uit te leggen hoe het voor mij voelt en waarom ik het doe. Maar hoe graag hij het ook wil, omdat hij het zelf niet op die manier ervaart snapt hij het niet helemaal. Tegenover hem schaam ik me dan ook vaak enorm als ik een vreetbui heb en ik eet nooit slechte dingen in zijn bijzijn... Gister avond hebben we een heel goed gesprek gehad waarin ik heb verteld dat ik vaak vreetbuien heb waar hij niks vanaf weet. Uiteindelijk heb ik ook verteld dat ik vaak eten voor hem verstop en dat ik mij enorm schaam om te eten in zijn bijzijn. Hij vond het heel heftig om te horen maar was erg blij dat ik het had verteld, ik ook.. Maar we zijn ook beiden erg bang, bang dat dit niet opgelost kan worden.. Zijn er mensen die eerst volledig beheerst werden door eten, die nu een gezonde relatie hebben met voedsel? Wordt het een keer makkelijker om lekker eten te eten zonder dat je er meteen meer, meer en nog meer van wilt?

 

Daarnaast twijfel ik enorm wat ik wil doen met afvallen.. Ondanks dat ik een gezond gewicht heb, zou ik graag net wat buikvet kwijt willen. Echter ben ik bang dat ik te ver doorsla en nooit ga zien dat ik op mijn streefgewicht ben. Op dit moment hang ik voor mijn gevoel erg vast tussen mij te dik voelen/willen diëten en mijzelf volproppen met lekker eten omdat ik mij heel rot voel (vaak over mijn gewicht, wat een cliché). Voor mijn gevoel zouden vele nare gedachten ophouden zodra ik op mijn streefgewicht ben, maar ik betwijfel dit tegelijkertijd ook heel sterk.. Heeft iemand daar ervaring mee? Wat zouden jullie aanraden?

 

Zodra ik strenger ben voor mijzelf en een vast eetschema aanhoud (vaste maaltijden op vaste tijden) lijken de gedachtes (drang naar voedsel, frustraties wegens niet kunnen afvallen etc.) even weg en blijft er alleen de schaamte voor mijn lichaam over. Als die schaamte voor mijn lichaam ook weg is, lijkt het hele probleem voor mij opgelost. Maar ik betwijfel of het wel zo simpel is. Wel heb ik bewezen dat ik ook op gewicht kan blijven: over een periode van ongeveer een half jaar ben ik niet aangekomen of afgevallen. Ondanks dat ik regelmatig vreetbuien had, sportte ik best veel waardoor het in balans bleef. Maar het nare gevoel van drang om ongezonde dingen te willen eten is nooit weggeweest.. 

 

Volgens mijn psycholoog vertoon ik verschillende tekenen van een eetstoornis zoals:

-mijzelf volproppen met lekker eten en niet kunnen stoppen.

-enorm schuldgevoel na een vreetbui en zoeken naar een directe oplossing (veel bewegen en twijfel of braken mij beter zou laten voelen. Gelukkig is het tot dat laatste nog nooit gekomen, maar het komt wel vaker in me op)

-ondanks dat ik ongeveer

Spoiler

15-20

kilo ben afgevallen, niet echt de vooruitgang zien. Wel de grote lijnen maar mijn buik lijkt in vorm nog hetzelfde

-emoties weg proberen te eten en daar amper controle over hebben

-enorme drang naar specifieke voedingsmiddelen maar als ik het dan eenmaal eet dan valt de smaak enorm tegen en ga ik opzoek naar iets anders

-de hele dag door denken aan eten, plannen wanneer ik wat ga eten en daar naar uit kijken

-Misselijk worden na eten en de neiging hebben tot braken

-Soms maaltijden overslaan of uitstellen

etc.

 

Ik wil heel graag voorkomen dat mijn probleem met eten verder uit de hand loopt.. Zijn er trucjes om vreetbuien te helpen verminderen of om de drang beter te kunnen weerstaan? En wat kan mijn partner doen? Voor mijn gevoel zou ik weer enorm gaan eten als hij minder let op wat ik eet en vreetbuien accepteert, maar aan de andere kant wordt de schaamte en het 'waardeloze persoon' gevoel enorm getriggerd als mijn man een vriendelijke opmerking maakt over het eten tijdens een vreetbui. Het verborgen houden van vreetbuien en het verstoppen van eten wil ik sowieso voorkomen. 

 

En last but not least heb ik nog een vraag over de hoeveelheid voedsel dat sommigen eten tijdens een vreetbui. Toen ik mijn psycholoog vertelde wat ik eet tijdens zo'n vreetbui, vond hij het enorm meevallen, maar mijn man vond het erg veel. Dit blijft natuurlijk wat persoonlijk maar mij resteert de vraag, wanneer is het echt problematisch en wanneer is het gewoon 'even zin in iets lekkers'?

 

Sorry voor mijn mega verhaal, hopelijk kunnen jullie mij helpen.. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Welkom @SvH16

Wat moedig dat je hier je verhaal hebt gedeeld en om raad vraagt. Je hebt al veel inzichten op gedaan en een lange weg bewandeld. Je bericht is overigens prima te lezen hoor, zeker niet (te) lang. 

 

Ik heb zelf geen ervaring hiermee, maar ik wil wel graag reageren. 

Als ik eerlijk ben denk ik dat het belangrijker is op dit moment om te leren jezelf te gaan waarderen en accepteren alvorens je eventueel verder gaat met afvallen. Je hebt een gezond gewicht op dit moment en het is de vraag in hoeverre dat 'buikje' werkelijk aanwezig is. 

 

28 minuten geleden zei SvH16:

ondanks dat ik ongeveer 15-20 kilo ben afgevallen, niet echt de vooruitgang zien. Wel de grote lijnen maar mijn buik lijkt in vorm nog hetzelfde

Ik ben er laatst achter gekomen dat dit een heel normaal iets is, iedereen die (meerdere) kilo's af is gevallen blijft het oude beeld in zijn/haar hoofd houden. Niet om het te bagatelliseren! Maar vond het zelf wel een interessante ontdekking en wilde hem even delen (al is het misschien beetje overbodig haha). 

 

Je schrijft over het overslaan van maaltijden. Is dit ook bedoeld als compensatie?

 

31 minuten geleden zei SvH16:

Voor mijn gevoel zouden vele nare gedachten ophouden zodra ik op mijn streefgewicht ben, maar ik betwijfel dit tegelijkertijd ook heel sterk.. Heeft iemand daar ervaring mee? Wat zouden jullie aanraden?

Mijn ervaring is dat dit niet het geval is. het zit in het leren omgaan met deze gedachten, het verwerken van ervaringen en in jouw geval het vergeven van jezelf. Je zelfbeeld is iets psychisch, je kan je lichaam nog zoveel veranderen als je wilt 'de binnenkant' wordt er niet anders van. 

 

32 minuten geleden zei SvH16:

En last but not least heb ik nog een vraag over de hoeveelheid voedsel dat sommigen eten tijdens een vreetbui. Toen ik mijn psycholoog vertelde wat ik eet tijdens zo'n vreetbui, vond hij het enorm meevallen, maar mijn man vond het erg veel. Dit blijft natuurlijk wat persoonlijk maar mij resteert de vraag, wanneer is het echt problematisch en wanneer is het gewoon 'even zin in iets lekkers'?

Weet je, of het nou objectief of subjectief is, feit is dat jij ermee worstelt en er vele gedachten over hebt. Het is lastig om te zeggen waar echt die grens ligt. Ik denk wel dat het verschil hem zit in het hebben van die rem en dat het misschien hooguit het geval is dat je bijv een heel pak koekjes opeet omdat het lekkere trek is en die rem er niet helemaal is. 
Daarnaast lees ik in jouw bericht een heel belangrijke factor: het 'wegeten' van gevoelens. 

 

Als laatste nog je vraag over wat je man kan doen, wat zou je willen dat hij deed? Wat heb je nodig van hem? 

 

Dat even voor nu, hopelijk kan je er iets mee. 
Liefs

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
2 minuten geleden zei Ce.:

Wat moedig dat je hier je verhaal hebt gedeeld en om raad vraagt. Je hebt al veel inzichten op gedaan en een lange weg bewandeld. Je bericht is overigens prima te lezen hoor, zeker niet (te) lang. 

Dankjewel, goed om te horen dat het niet te lang is!

 

5 minuten geleden zei Ce.:

Als ik eerlijk ben denk ik dat het belangrijker is op dit moment om te leren jezelf te gaan waarderen en accepteren alvorens je eventueel verder gaat met afvallen. Je hebt een gezond gewicht op dit moment en het is de vraag in hoeverre dat 'buikje' werkelijk aanwezig is. 

Hm, ja dat vind ik er juist zo lastig aan. Als ik mij bedenk dat ik mijzelf zou moeten accepteren zoals ik nu ben, dan lijkt dat echt een onmogelijke optie.. Het buikje valt erg op als ik bepaalde kleding aan heb en andere mensen zien het ook. Zij vinden het niet erg, want 'het is maar een klein buikje', maar zo zie ik het niet. Ik zou heel graag willen ervaren hoe het is om een keer geen buikje te hebben en in de winkel gewoon kleding die ik mooi vind ook daadwerkelijk aan te kunnen zonder dat het er minder mooi uit ziet.  

 

2 minuten geleden zei Ce.:

Ik ben er laatst achter gekomen dat dit een heel normaal iets is, iedereen die (meerdere) kilo's af is gevallen blijft het oude beeld in zijn/haar hoofd houden. Niet om het te bagatelliseren! Maar vond het zelf wel een interessante ontdekking en wilde hem even delen (al is het misschien beetje overbodig haha). 

Hmm oke, ja daar had ik ook vaag iets over gehoord maar ik wist niet dat het zo sterk kon zijn.

 

8 minuten geleden zei Ce.:

Je schrijft over het overslaan van maaltijden. Is dit ook bedoeld als compensatie?

Soms wel maar niet altijd. De laatste tijd ben ik enorm vermoeid van alles. Ik ben hard aan het werk om mijzelf te beteren en beter in mijn vel te zitten maar dat kost zoveel moeite.. Vaak ben ik er even helemaal klaar mee en zou ik gewoon even willen slapen voor twee of drie weken. Op die momenten heb ik dan ook simpelweg geen zin om te eten, ook al heb ik honger. Dus soms ter compensatie en soms omdat ik geen zin heb om te eten.

 

10 minuten geleden zei Ce.:

Mijn ervaring is dat dit niet het geval is. het zit in het leren omgaan met deze gedachten, het verwerken van ervaringen en in jouw geval het vergeven van jezelf. Je zelfbeeld is iets psychisch, je kan je lichaam nog zoveel veranderen als je wilt 'de binnenkant' wordt er niet anders van. 

Dat is wel een hele goede, zo heb ik er nog niet over nagedacht.. Dankjewel, daar kan ik denk ik wel wat mee!

 

11 minuten geleden zei Ce.:

Weet je, of het nou objectief of subjectief is, feit is dat jij ermee worstelt en er vele gedachten over hebt. Het is lastig om te zeggen waar echt die grens ligt. Ik denk wel dat het verschil hem zit in het hebben van die rem en dat het misschien hooguit het geval is dat je bijv een heel pak koekjes opeet omdat het lekkere trek is en die rem er niet helemaal is.

Hm dat is zeker waar. Dankjewel!

 

15 minuten geleden zei Ce.:

Daarnaast lees ik in jouw bericht een heel belangrijke factor: het 'wegeten' van gevoelens. 

Klopt inderdaad, maar ik weet niet goed wat ik daar tegen kan doen. Momenteel zit ik nog volop in verschillende processen om aan mezelf te werken en ik verwacht niet dat ik snel beter met mijn gevoelens om kan gaan/minder moeite ga hebben met mijn gevoelens..

 

12 minuten geleden zei Ce.:

Als laatste nog je vraag over wat je man kan doen, wat zou je willen dat hij deed? Wat heb je nodig van hem? 

Ik heb eigenlijk werkelijk geen idee. Ik wil niet dat ik het ga accepteren dat ik vreetbuien heb want dan krijg ik ze vaker en worden ze erger. Maar ik ben tegelijk ook heel gevoelig voor opmerkingen, dus hij kan me ook niet ondersteunen door grip te krijgen op de vreetbuien. Ik denk dat ik er nog een keer goed over na moet denken en met hem moet gaan bespreken. 

 

@Ce. heel erg bedankt voor je snelle reactie en uitgebreide antwoord op alles! Hier kan ik zeker iets mee!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@SvH16 

Fijn te lezen dat je iets met mijn berichtje kunt. 

14 uur geleden zei SvH16:

Hm, ja dat vind ik er juist zo lastig aan. Als ik mij bedenk dat ik mijzelf zou moeten accepteren zoals ik nu ben, dan lijkt dat echt een onmogelijke optie.. Het buikje valt erg op als ik bepaalde kleding aan heb en andere mensen zien het ook. Zij vinden het niet erg, want 'het is maar een klein buikje', maar zo zie ik het niet. Ik zou heel graag willen ervaren hoe het is om een keer geen buikje te hebben en in de winkel gewoon kleding die ik mooi vind ook daadwerkelijk aan te kunnen zonder dat het er minder mooi uit ziet.  

 

Begrijpelijk dat dit heel ingewikkeld is voor je. Maar weet je, dat aanpakken kan altijd nog. Gekoppeld hieraan is het stukje leren omgaan met gevoelens en jezelf vergeven. Doelde dus ook meer op het accepteren van wie jij bent. Natuurlijk hoort je lichaam daar ook bij, maar zoals ik in mijn vorige berichtje ook schreef. De acceptatie zit van binnen en gaat over je persoonlijkheid. 

Citaat

 Ik zou heel graag willen ervaren hoe het is om een keer geen buikje te hebben en in de winkel gewoon kleding die ik mooi vind ook daadwerkelijk aan te kunnen zonder dat het er minder mooi uit ziet.  

Deze haal ik er nog even specifiek uit, want wat haal je daaruit? Wat is hetgeen  je hierin zo graag wilt? 

(niet dat ik het niet begrijp hoor!)

 

14 uur geleden zei SvH16:

Soms wel maar niet altijd. De laatste tijd ben ik enorm vermoeid van alles. Ik ben hard aan het werk om mijzelf te beteren en beter in mijn vel te zitten maar dat kost zoveel moeite.. Vaak ben ik er even helemaal klaar mee en zou ik gewoon even willen slapen voor twee of drie weken. Op die momenten heb ik dan ook simpelweg geen zin om te eten, ook al heb ik honger. Dus soms ter compensatie en soms omdat ik geen zin heb om te eten.

Heb je het idee dat dit ook mede een oorzaak kan zijn van het hebben van eetbuien? Een fysiek aspect dus? 

 

14 uur geleden zei SvH16:

Klopt inderdaad, maar ik weet niet goed wat ik daar tegen kan doen. Momenteel zit ik nog volop in verschillende processen om aan mezelf te werken en ik verwacht niet dat ik snel beter met mijn gevoelens om kan gaan/minder moeite ga hebben met mijn gevoelens.

Dat heeft ook veel tijd nodig en dat zal zeker niet zomaar gebeuren, geef jezelf die tijd ook. Ik snap absoluut dat het heel erg moeilijk is om dan niet aan je gewicht te werken, maar ik denk dat gaan afvallen niet de oplossing is hiervoor. Hoe ontzettend rot dat ook voelt en hoe ingewikkeld dat ook is. 

 

14 uur geleden zei SvH16:

. Maar ik ben tegelijk ook heel gevoelig voor opmerkingen, dus hij kan me ook niet ondersteunen door grip te krijgen op de vreetbuien

Is dit echt zo of is dit jouw angst en idee? 

 

Het lijkt me goed om na te denken over wat jouw behoefte is ten aanzien van je man. Het hoeft niet direct praktisch te zijn hé, het kan ook op gevoelslevel zijn bijvoorbeeld. 

 

Blijf vooral schrijven hoor!

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@SvH16 allereerst: wat een lekkere schrijfstijl heb je! Het heeft niets met de inhoud te maken, maar het viel mij even op haha :)

 

Wat klinkt je verhaal zwaar, echt als een enorme strijd. Zowel met jezelf als met de relatie met je partner. Voor mij leest het ook alsof je heel graag wilt, maar niet weet hoe, wat volgens mij ook wel zo is.

Eerlijk is eerlijk: het antwoord heb ik niet voor je, ik kan wel met je meelezen, misschien wat tips geven en jou de ruimte geven om je hart te luchten. Daarnaast kan ik mijn visie hierover delen. 

 

Bij mij wisselde anorexia en eetbuien (meer richting boulimia, maar werd gediagnosticeerd als NAO) zich enorm af. Zowel in het niet-eten als in het veel-eten sloeg ik enorm door. Ik kon het niet houden bij een 'normaal' eetpatroon, en sloeg van de ene kant naar de andere kant. Ik denk dat de wanhoop dezelfde vorm had aangenomen als waar jij nu mee rondloopt.

Ik kwam erachter dat mijn manier van eten niet zo heel veel te maken had met mijn lichamelijke behoeften, en dat ik überhaupt niet meer kon voelen wat deze behoeftes waren. 

Mijn eetpatroon had puur met mijn onzekerheid, trauma's uit mijn jeugd en de chaos in mijn hoofd te maken (onder andere door die onzekerheden en trauma's). Het kunnen focussen op iets anders dan op mezelf voelde als een soort high zijn, wat mij als een soort waas door mijn emoties heen hielp; die vond ik namelijk doodeng. 

 

Ik denk eerder dat het belangrijk is om te kijken naar wat het eten jou oplevert; welke positieve dingen haal je eruit? En zijn er andere manieren om die behoeftes te bevredigen? 

 

Ik weet niet of het aan de orde is, maar ik verloor (zoals ik al beschreef) mijn connectie met mijn lijf. Ik voelde niet meer wat mijn lichaam nodig had, en leefde volledig in mijn hoofd.

Als dat bij jou ook het geval is, zou je mindfulness of bijvoorbeeld wandelen kunnen proberen. 

 

Liefs! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
9 uur geleden zei Ce.:

Begrijpelijk dat dit heel ingewikkeld is voor je. Maar weet je, dat aanpakken kan altijd nog. Gekoppeld hieraan is het stukje leren omgaan met gevoelens en jezelf vergeven. Doelde dus ook meer op het accepteren van wie jij bent. Natuurlijk hoort je lichaam daar ook bij, maar zoals ik in mijn vorige berichtje ook schreef. De acceptatie zit van binnen en gaat over je persoonlijkheid

Hm dat is ook waar. 

 

9 uur geleden zei Ce.:

Deze haal ik er nog even specifiek uit, want wat haal je daaruit? Wat is hetgeen  je hierin zo graag wilt? 

Ik denk dat ik het gevoel van schaamte dan kwijt zou zijn voor mijn gevoel. Ik ben bekend met paniekaanvallen en angst gerelateerd aan groepen mensen en soms in hele dagelijkse omstandigheden zoals in de supermarkt. Ik ben mij teveel bewust van de mensen om me heen en het voelt altijd alsof ik bekeken wordt. De onzekerheid over mijn figuur wordt bijvoorbeeld heel sterk getriggerd als ik met een vriendin koffie ga drinken in een café, waarbij ik een shirt/trui aan heb die mijn buik iets teveel accentueert. Dan heb ik non-stop het gevoel dat iedereen op mij let en mijn buik niet mooi vind/vind dat ik die trui niet aan zou moeten doen.

 

Hier heb ik met meerdere psychologen aan proberen te werken maar we hebben alleen de paniekaanvallen kunnen verminderen, nooit het gevoel van bekeken worden etc. Met mijn huidige psycholoog hebben we wel eindelijk achterhaalt waar die angst mogelijk vandaan zou kunnen komen (van het voorwaardelijk zelfbeeld), maar ik moet nog even kijken of de angst voor groepen mensen/sociale situaties ook hieraan is gerelateerd.

 

9 uur geleden zei Ce.:

Heb je het idee dat dit ook mede een oorzaak kan zijn van het hebben van eetbuien? Een fysiek aspect dus?

Nou, dat weet ik niet zo goed.. Ik denk dat het ergens ook met suiker te maken heeft, aangezien de dingen die ik eet tijdens eetbuien voornamelijk heel zoet zijn. Zodra ik de drang voel om te willen eten, begint de drang ook altijd bij zeer suikerrijke producten en breid dan uit naar meer.  Maar als ik dan alvast even doorlees naar het bericht van maartje1 dan herken ik ook heel erg het 'niet in contact staan met mijn gevoel'. Dit kwam in meerdere sessies met voorgaande psychologen naar boven. Ik denk dat de directe oorzaak van de eetbuien nog verder moet onderzoeken voordat ik daar een goed antwoord op kan geven.

 

9 uur geleden zei Ce.:

Dat heeft ook veel tijd nodig en dat zal zeker niet zomaar gebeuren, geef jezelf die tijd ook. Ik snap absoluut dat het heel erg moeilijk is om dan niet aan je gewicht te werken, maar ik denk dat gaan afvallen niet de oplossing is hiervoor. Hoe ontzettend rot dat ook voelt en hoe ingewikkeld dat ook is. 

Dat is ook zeker waar. Dat is echt een goede tip! Dankjewel!

 

9 uur geleden zei Ce.:

Is dit echt zo of is dit jouw angst en idee? 

Ja helaas is het wel zo, dat is iets waar ik al een hele tijd mee worstel. Hij hoeft maar een simpele opmerking te geven over het meehelpen in de gaten houden van de verwarming en dan raakt me dat meer dan nodig is. Vele opmerkingen over allerlei factoren schieten snel in het verkeerde keelgat waardoor ik meteen in een negatieve denkspiraal verstrikt raak. Opmerkingen over eten en mijn gewicht zijn een van de meest gevoelige onderwerpen die praktisch altijd verkeerd vallen. Na een opmerking voel ik me meteen dik, waardeloos en wil ik direct amper tot niks meer gaan eten. Dat is ook helaas al een aantal keren gebeurt. Het scheelt dat we nu weten waarom bepaalde opmerkingen zo triggeren (voorwaardelijk zelfbeeld) en dat we er aan werken, maar het heeft tijd nodig natuurlijk. 

 

9 uur geleden zei Ce.:

Het lijkt me goed om na te denken over wat jouw behoefte is ten aanzien van je man. Het hoeft niet direct praktisch te zijn hé, het kan ook op gevoelslevel zijn bijvoorbeeld. 

Hm dat zou ook kunnen inderdaad, daar had ik nog niet bij stil gestaan.

 

Dankjewel voor je luisterende oor en goed advies! Het scheelt al enorm dat mensen je begrijpen en te weten dat je niet de enige bent.. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
7 uur geleden zei maartje1:

allereerst: wat een lekkere schrijfstijl heb je! Het heeft niets met de inhoud te maken, maar het viel mij even op haha

Wat lief! Dankjewel!

 

7 uur geleden zei maartje1:

Wat klinkt je verhaal zwaar, echt als een enorme strijd. Zowel met jezelf als met de relatie met je partner. Voor mij leest het ook alsof je heel graag wilt, maar niet weet hoe, wat volgens mij ook wel zo is.

Klopt zeker.. Het is heel lastig om niet te weten wat je er tegen kunt doen. Ook al wil je zo graag van die gedachtes en handelingen af, het is zo moeilijk om er tegen op te boksen..

 

7 uur geleden zei maartje1:

Bij mij wisselde anorexia en eetbuien (meer richting boulimia, maar werd gediagnosticeerd als NAO) zich enorm af. Zowel in het niet-eten als in het veel-eten sloeg ik enorm door. Ik kon het niet houden bij een 'normaal' eetpatroon, en sloeg van de ene kant naar de andere kant. Ik denk dat de wanhoop dezelfde vorm had aangenomen als waar jij nu mee rondloopt.

Ik kwam erachter dat mijn manier van eten niet zo heel veel te maken had met mijn lichamelijke behoeften, en dat ik überhaupt niet meer kon voelen wat deze behoeftes waren. 

Mijn eetpatroon had puur met mijn onzekerheid, trauma's uit mijn jeugd en de chaos in mijn hoofd te maken (onder andere door die onzekerheden en trauma's). Het kunnen focussen op iets anders dan op mezelf voelde als een soort high zijn, wat mij als een soort waas door mijn emoties heen hielp; die vond ik namelijk doodeng.

Dankjewel voor het delen van jou ervaring, ik herken mijzelf hier ook wel in! In het begin snapte ik niet hoe het kon dat ik het ene moment mijzelf helemaal vol wilde proppen en het andere moment mijzelf wilde verhongeren. Maar dankzij de informatie die op deze site en op andere sites te vinden is, heb ik geleerd dat je inderdaad ook combinaties van eetstoornissen kunt hebben. Wanhoop is een hele goede verwoording, zo voelt het inderdaad echt.. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart en dat ik niet gewoon 'te zwak ben om mijn gedachtes in de hand te hebben'. 

 

Zoals je misschien al hebt gelezen in mijn reactie op Ce. herken ik het losgekoppeld zijn van mijn emoties uit verschillende sessies met psychologen. Vaak als ik moest beantwoorden waarom ik op bepaalde manieren dacht of handelde, dan kon ik niet benoemen welk gevoel ik daarbij had. Mag ik heel misschien zo brutaal zijn om te vragen in hoeverre je een betere connectie met je gevoel hebt (terug) gekregen? 

 

7 uur geleden zei maartje1:

Ik denk eerder dat het belangrijk is om te kijken naar wat het eten jou oplevert; welke positieve dingen haal je eruit? En zijn er andere manieren om die behoeftes te bevredigen? 

Dat is een beetje een lastige voor mij, daar ben ik nog naar op zoek. Wat ik wel weet is dat ik ergens rust haal uit eten, even alles vergeten en alleen aan het eten denken en natuurlijk de 'rush' van de suiker. Vanwege te hoge verwachtingen en teveel gedrevenheid ben ik heel goed in overwerkt raken. Dat is me al meerdere keren overkomen. Momenteel heb ik weliswaar een zeer rustige planning (ook om bij te komen aangezien ik enkele maanden geleden weer overwerkt ben geraakt) maar ik raak nog erg snel gestrest. Als de hond bijvoorbeeld  in de ochtend te onrustig is voordat ik met hem ga lopen, raak ik al gestrest en ga ik dingen veel te snel doen. Hoe ik dat tegen kan gaan, ben ik nog niet achter. Ik heb nog geen methode gevonden om minder snel gestrest te raken van alledaagse dingen. 

 

Mijn huidige psycholoog gaf aan dat het van belang is dat ik een hobby vind waar ik rustig van wordt en die niet gefocust is op een eindresultaat (omdat er dan weer druk op komt te staan om het 'perfect' te doen). Echter heb ik werkelijk geen idee wat dat voor mij zou kunnen zijn. Ik sport momenteel ongeveer om de dag, wat ik fijn vind maar niet leuk. Daarnaast schilder ik heel graag, maar daarbij draait het vrijwel geheel om het eindresultaat en perfectie. Mochten jullie tips hebben dan hoor ik het graag!

 

8 uur geleden zei maartje1:

Als dat bij jou ook het geval is, zou je mindfulness of bijvoorbeeld wandelen kunnen proberen.

Mindfulness is al vaker genoemd door verschillende mensen om me heen, misschien toch maar eens proberen..

 

Dankjewel voor je tips! Ook hier kan ik heel veel mee! 

Zowel @maartje1 als @Ce. dankjewel voor al jullie steun!

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@SvH16

Bedankt voor je open- en eerlijkheid. Bij het terug lezen zag ik dat ik een foutje had gemaakt in het quoten, daarom wil ik dat eerst even rechtzetten. 

Op 9-3-2020 om 10:16 zei Ce.:
Op 8-3-2020 om 20:06 zei SvH16:

. Maar ik ben tegelijk ook heel gevoelig voor opmerkingen, dus hij kan me ook niet ondersteunen door grip te krijgen op de vreetbuien

Is dit echt zo of is dit jouw angst en idee? 

Ik schreef dit, maar had het verkeerde stukje gequote, het moest eigenlijk dit zijn:

Op 8-3-2020 om 20:06 zei SvH16:

Ik heb eigenlijk werkelijk geen idee. Ik wil niet dat ik het ga accepteren dat ik vreetbuien heb want dan krijg ik ze vaker en worden ze erger

Sorry, dat is op deze manier wel heel bot geweest, sorry sorry sorry! Stom dat ik het niet even gecheckt had.. 

Snap namelijk zeker dat je gevoelig bent dat je voor zijn opmerkingen en dat dit heel erg veel bij je los kan maken. Zeker als je al zo onzeker bent over jezelf en worstelt met je zelfbeeld/zelfvertrouwen. Iets wat zo te lezen zeker een groot thema is in je leven. Bespreek je eigenlijk met je man ook wat er bij jou gebeurd op die momenten? Dat je dan zo in die negatieve spiraal terecht komt. 

 

Op 9-3-2020 om 19:44 zei SvH16:

Ik denk dat ik het gevoel van schaamte dan kwijt zou zijn voor mijn gevoel. Ik ben bekend met paniekaanvallen en angst gerelateerd aan groepen mensen en soms in hele dagelijkse omstandigheden zoals in de supermarkt. Ik ben mij teveel bewust van de mensen om me heen en het voelt altijd alsof ik bekeken wordt. De onzekerheid over mijn figuur wordt bijvoorbeeld heel sterk getriggerd als ik met een vriendin koffie ga drinken in een café, waarbij ik een shirt/trui aan heb die mijn buik iets teveel accentueert. Dan heb ik non-stop het gevoel dat iedereen op mij let en mijn buik niet mooi vind/vind dat ik die trui niet aan zou moeten doen.

 

Hier heb ik met meerdere psychologen aan proberen te werken maar we hebben alleen de paniekaanvallen kunnen verminderen, nooit het gevoel van bekeken worden etc. Met mijn huidige psycholoog hebben we wel eindelijk achterhaalt waar die angst mogelijk vandaan zou kunnen komen (van het voorwaardelijk zelfbeeld), maar ik moet nog even kijken of de angst voor groepen mensen/sociale situaties ook hieraan is gerelateerd.

Een logische link die je maakt en een heel herkenbare. Heb je met de verloren kilo's het idee dat de schaamte is afgenomen en je je minder onzeker bent gaan voelen? 

Ik herken ook heel erg het gevoel dat iedereen naar je kijkt en een oordeel over je hebt, ik wil er heel veel over schrijven en vragen, maar door het tweede stukje in bovenstaande quote heb ik het gevoel dat je er liever niet verder op in wilt gaan, klopt dat? (Check het liever eventjes van te voren dan dat ik over je grens heen wals). 

Wel wil ik alvast zeggen dat ik het verdrietig vind dat je hier zo mee worstelt. Als jij zelf dan daar zit hé, ben jij dan heel erg aan het kijken naar andere mensen? 

 

Op 9-3-2020 om 19:44 zei SvH16:

Nou, dat weet ik niet zo goed.. Ik denk dat het ergens ook met suiker te maken heeft, aangezien de dingen die ik eet tijdens eetbuien voornamelijk heel zoet zijn. Zodra ik de drang voel om te willen eten, begint de drang ook altijd bij zeer suikerrijke producten en breid dan uit naar meer.  Maar als ik dan alvast even doorlees naar het bericht van maartje1 dan herken ik ook heel erg het 'niet in contact staan met mijn gevoel'. Dit kwam in meerdere sessies met voorgaande psychologen naar boven. Ik denk dat de directe oorzaak van de eetbuien nog verder moet onderzoeken voordat ik daar een goed antwoord op kan geven.

Het kan zo zijn dat die sugar-cravings (ook) een fysieke oorzaak hebben, gezien je lichaam bij een tekort aan voedingsstoffen verlangt naar producten waar het snel 'voeding' uit kan halen (suiker en vetten meestal), maar dat is lastig te stellen en ik denk dat het sws niet de enige oorzaak is. Als het al een mede-oorzaak is. 

 

Op 9-3-2020 om 20:02 zei SvH16:

Wat ik wel weet is dat ik ergens rust haal uit eten, even alles vergeten en alleen aan het eten denken en natuurlijk de 'rush' van de suiker. Vanwege te hoge verwachtingen en teveel gedrevenheid ben ik heel goed in overwerkt raken.

Gewoon iets wat door mijn gedachten ging hoor, maar kan het dan ook een soort van 'vrijheid' zijn? Daar waar je anders in een heel strak regime en prestatiedruk leeft vanuit jezelf? 

Met de eetbuien hoef je even niet aan al die eisen te voldoen, kan je even 'vrij zijn' en zijn grenzeloos zeg maar. 

 

Op 9-3-2020 om 20:02 zei SvH16:

Daarnaast schilder ik heel graag, maar daarbij draait het vrijwel geheel om het eindresultaat en perfectie. Mochten jullie tips hebben dan hoor ik het graag!

Ik denk er nog even over, maar moest wel denken aan wat iemand die ik ken ooit eens heeft gedaan. Zij had een doek en verf gepakt en nam zichzelf enkel voor dat het heel lelijk ging worden en ze gewoon erop los ging kliederen, kladden en verven. Met kwasten, maar ook met haar handen/vingers. Misschien iets om eens te doen? 

 

Hoe is het nu met je? 

Liefs

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
31 minuten geleden zei Ce.:

Sorry, dat is op deze manier wel heel bot geweest, sorry sorry sorry! Stom dat ik het niet even gecheckt had.. 

Snap namelijk zeker dat je gevoelig bent dat je voor zijn opmerkingen en dat dit heel erg veel bij je los kan maken. Zeker als je al zo onzeker bent over jezelf en worstelt met je zelfbeeld/zelfvertrouwen. Iets wat zo te lezen zeker een groot thema is in je leven. Bespreek je eigenlijk met je man ook wat er bij jou gebeurd op die momenten? Dat je dan zo in die negatieve spiraal terecht komt. 

Oke! Nou het is eigenlijk helemaal niet verkeerd op mij overgekomen hoor. Ik ben (zoals je misschien al gemerkt hebt) online heel open over alles en praat er makkelijk over. De onzekerheid en de negatieve spiraal heb ik inderdaad besproken met mijn man en we proberen er samen ook aan te werken. Zodra we in een situatie komen waarbij dit zou kunnen gebeuren dan zijn we beiden op ons hoede en proberen we het voorzichtig te bespreken. Maar zodra ik toch in zo'n negatieve spiraal terecht kom dan merkt mijn man dit direct en zet hij meteen alles op alles om mij te helpen daar snel weer uit te komen.

 

Om dan de vraag nog even te beantwoorden zoals je hem bedoelt had:

35 minuten geleden zei Ce.:

Ik schreef dit, maar had het verkeerde stukje gequote, het moest eigenlijk dit zijn:

Op 8-3-2020 om 20:06 zei SvH16:

Ik heb eigenlijk werkelijk geen idee. Ik wil niet dat ik het ga accepteren dat ik vreetbuien heb want dan krijg ik ze vaker en worden ze erger

Ik heb meerdere keren ervaren dat als ik een eetbui accepteer, dat ik dan vele grotere hoeveelheden naar binnen werk en ze ook vaker krijg. Dan heb ik op een gegeven moment totaal geen controle over de eetbuien en heb ik ze dagelijks vrijwel de gehele dag door. Vervolgens moet ik weer heel hard werken en mijn best doen om er meer grip op te krijgen.

 

36 minuten geleden zei Ce.:

Een logische link die je maakt en een heel herkenbare. Heb je met de verloren kilo's het idee dat de schaamte is afgenomen en je je minder onzeker bent gaan voelen?

Voor mijn dieet waarbij ik veel gewicht ben verloren, was ik mij wel altijd bewust van mijn gewicht en voelde ik mij onprettig maar tegelijkertijd ontkende ik het ook enorm waardoor ik mij veel minder druk maakte over mijn gewicht in het bijzijn van andere mensen. De angst en onzekerheid omtrent het dik voelen is dus ontstaan en erger geworden NA het afvallen. Voor het afvallen was ik mij wel altijd overbewust van de mensen om mij heen, maar dan om andere redenen. 

 

40 minuten geleden zei Ce.:

Ik herken ook heel erg het gevoel dat iedereen naar je kijkt en een oordeel over je hebt, ik wil er heel veel over schrijven en vragen, maar door het tweede stukje in bovenstaande quote heb ik het gevoel dat je er liever niet verder op in wilt gaan, klopt dat? (Check het liever eventjes van te voren dan dat ik over je grens heen wals). 

Oh nee geen zorgen. Ik zou hier juist graag meer over willen leren en ik ben benieuwd of en hoe andere mensen dit ervaren!

 

42 minuten geleden zei Ce.:

Als jij zelf dan daar zit hé, ben jij dan heel erg aan het kijken naar andere mensen? 

Nee dat eigenlijk juist niet, ik ben me er meer bewust van in mijn hoofd en vaak onthou ik waar mensen zitten vanaf het moment van binnen lopen. Ik kies ook altijd een strategische plek om te gaan zitten. Het liefst in de hoek van een ruimte met mijn rug naar de muur zodat er geen mensen achter mij kunnen zitten. 

 

44 minuten geleden zei Ce.:

Het kan zo zijn dat die sugar-cravings (ook) een fysieke oorzaak hebben, gezien je lichaam bij een tekort aan voedingsstoffen verlangt naar producten waar het snel 'voeding' uit kan halen (suiker en vetten meestal), maar dat is lastig te stellen en ik denk dat het sws niet de enige oorzaak is. Als het al een mede-oorzaak is.

Hmm oke, ja ik denk inderdaad dat het een onderdeel wat wel invloed heeft maar dat het in combinatie met andere factoren werkt. 

 

46 minuten geleden zei Ce.:

Gewoon iets wat door mijn gedachten ging hoor, maar kan het dan ook een soort van 'vrijheid' zijn? Daar waar je anders in een heel strak regime en prestatiedruk leeft vanuit jezelf? 

Met de eetbuien hoef je even niet aan al die eisen te voldoen, kan je even 'vrij zijn' en zijn grenzeloos zeg maar. 

Dat zou ook heel goed kunnen. Zo heb ik er nog niet bij stil gestaan, dankjewel! Het perfectionisme, te streng zijn voor mijzelf, de hoge eisen en het leven voor voldoening van verwachtingen komen als meest belangrijke factoren uit de besprekingen met de psycholoog. Onlangs heb ik ook geleerd dat ik door de verwachtingen heb geleerd om geen plezier meer uit mijn hobby's te kunnen halen. Misschien dat het een combinatie van vrijheid, rust en plezier/genot is waar mijn lichaam onder andere behoefte aan heeft. 

 

49 minuten geleden zei Ce.:

Ik denk er nog even over, maar moest wel denken aan wat iemand die ik ken ooit eens heeft gedaan. Zij had een doek en verf gepakt en nam zichzelf enkel voor dat het heel lelijk ging worden en ze gewoon erop los ging kliederen, kladden en verven. Met kwasten, maar ook met haar handen/vingers. Misschien iets om eens te doen?

Hahaha ja dat lijkt mij inderdaad een goede optie, daar zat ik zelf ook aan te denken. Wordt wel de challenge van de eeuw maar als het uiteindelijk resultaat heeft dan zou dat echt fantastisch zijn! 

 

50 minuten geleden zei Ce.:

Hoe is het nu met je? 

Aan de ene kant goed, aan de andere kant niet zo goed. Door het gesprek met mijn man over het verstoppen van eten, heb ik momenteel meer grip op de eetbuien. Maar aan de andere kant wordt het me af en toe echt even teveel met alle dingen waar ik aan het werken ben. Bij de psycholoog komen steeds meer dingen omhoog waar we aan moeten werken en het liefste wil ik zo snel mogelijk van alles af. Dat kan natuurlijk niet. Gelukkig heb ik de kans om dit weekend er even tussenuit te gaan en aan totaal andere dingen te denken. Even langs het strand uitwaaien en schilderen/tekenen. Hopelijk scheelt dat een beetje..

 

Dankjewel voor je begrip en je respect voor persoonlijke grenzen, ik vind het heel makkelijk en prettig om dingen te delen dankzij je houding!

Mag ik vragen hoe het momenteel met jou gaat? Heb je zelf ook problemen gehad met de omgang met mensen in café's, restaurants en dergelijken? Als je daar liever geen antwoord op geeft dan snap ik dat ook helemaal!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@SvH16 je kan inderdaad een combinatie hebben van eetstoornissen. Ik persoonlijk geloof sowieso niet echt in hokjes qua eetstoornis. Natuurlijk is bijvoorbeeld anorexia iets anders dan boulimia, maar in de kern is het probleem hetzelfde: je uit iets in voeding. 

Daarom benoem ik vaak dat ik een eetstoornis heb gehad, in plaats van precies welke eetstoornis. 

Moeite hebben met eten, in wat voor vorm dan ook, en daardoor belemmerd worden in het dagelijks leven is in mijn ogen al een eetstoornis. En of je dan ondergewicht, overgewicht, eetbuien, braakt of niet braakt is dan voornamelijk belangrijk om je behandelplan op aan te passen als therapeut, psycholoog of diëtiste en voor je lichamelijke welzijn. Niet om de ernst van je eetstoornis te bepalen, of te bepalen of je überhaupt in een hokje past. 

Bovenstaand stukje schrijf ik vooral om te benadrukken dat je jezelf serieus mag nemen, ongeacht hoe je probleem eruit ziet. 

 

Over je vraag hoe ik terug ben gekomen bij mijn eigen gevoel:

Dit is voor mij een hele lange weg geweest. De eetstoornis was vooral een manier om vooral niet te hoeven voelen, waardoor het heel lang heeft geduurd voordat ik dat stukje aan wilde gaan. Ondertussen studeer ik psychomotorische therapie, en krijg je tijdens deze opleiding zelf ook min of meer therapie; je moet continu reflecteren op jezelf, op de gebeurtenis en op je gevoelens. Nu kan ik dat, en ik denk dat dat is gelukt omdat ik in de jaren ervoor met heel veel moeite mijn gevoelens begon te delen met mensen uit mijn omgeving. Omdat ik het in gesprek over gevoelens had, durfde ik langzaamaan steeds dichter bij mezelf te komen. Door het in gespreksvorm te doen, leerde ik ook dat mijn gevoelens helemaal niet zo gek waren, en dat andere mensen op een andere manier met dezelfde emoties struggelde. 

Het is vooral een proces waarbij je moet proberen om eerlijk tegen jezelf te zijn. Dat is natuurlijk altijd makkelijker gezegd dan gedaan. 

 

Ik heb een vraag over wat je beschrijft omtrent gespannen zijn: lukt het jou om te ontspannen? En: wat gebeurt er met je als je ontspant?

 

Liefs! 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
17 uur geleden zei maartje1:

je kan inderdaad een combinatie hebben van eetstoornissen. Ik persoonlijk geloof sowieso niet echt in hokjes qua eetstoornis. Natuurlijk is bijvoorbeeld anorexia iets anders dan boulimia, maar in de kern is het probleem hetzelfde: je uit iets in voeding. 

Daarom benoem ik vaak dat ik een eetstoornis heb gehad, in plaats van precies welke eetstoornis. 

Moeite hebben met eten, in wat voor vorm dan ook, en daardoor belemmerd worden in het dagelijks leven is in mijn ogen al een eetstoornis. En of je dan ondergewicht, overgewicht, eetbuien, braakt of niet braakt is dan voornamelijk belangrijk om je behandelplan op aan te passen als therapeut, psycholoog of diëtiste en voor je lichamelijke welzijn. Niet om de ernst van je eetstoornis te bepalen, of te bepalen of je überhaupt in een hokje past. 

Bovenstaand stukje schrijf ik vooral om te benadrukken dat je jezelf serieus mag nemen, ongeacht hoe je probleem eruit ziet. 

Hm dat is wel een goede manier om hiernaar te kijken. Dankjewel!

 

17 uur geleden zei maartje1:

Dit is voor mij een hele lange weg geweest. De eetstoornis was vooral een manier om vooral niet te hoeven voelen, waardoor het heel lang heeft geduurd voordat ik dat stukje aan wilde gaan. Ondertussen studeer ik psychomotorische therapie, en krijg je tijdens deze opleiding zelf ook min of meer therapie; je moet continu reflecteren op jezelf, op de gebeurtenis en op je gevoelens. Nu kan ik dat, en ik denk dat dat is gelukt omdat ik in de jaren ervoor met heel veel moeite mijn gevoelens begon te delen met mensen uit mijn omgeving. Omdat ik het in gesprek over gevoelens had, durfde ik langzaamaan steeds dichter bij mezelf te komen. Door het in gespreksvorm te doen, leerde ik ook dat mijn gevoelens helemaal niet zo gek waren, en dat andere mensen op een andere manier met dezelfde emoties struggelde. 

Het is vooral een proces waarbij je moet proberen om eerlijk tegen jezelf te zijn. Dat is natuurlijk altijd makkelijker gezegd dan gedaan. 

Interessant om te lezen. Ik ben wel benieuwd hoe psychomotorische therapie in zijn werk gaat, ik zal het even opzoeken! Een lang en lastig traject lijkt me, maar wel ten goede van jezelf.

Dankjewel dat je dit met mij wilde delen!

 

17 uur geleden zei maartje1:

Ik heb een vraag over wat je beschrijft omtrent gespannen zijn: lukt het jou om te ontspannen? En: wat gebeurt er met je als je ontspant?

Nee eigenlijk echt niet. Ik heb al vele dingen geprobeerd maar rust heb ik niet echt. Ik slaap erg slecht en droom heel heftig, als ik ga mediteren dan komen er ontzettend veel dingen omhoog (dingen die ik nog moet doen, dingen die gebeurt zijn en vooral veel gevoelens) waardoor ik geen rust kan vinden en niet kan focussen op de meditatie, als ik ga tekenen/schilderen dan ben ik veel te nauwkeurig bezig waardoor ik spierpijn krijg van het gespannen zitten etc. Met mediteren ben ik na een paar pogingen ook gestopt omdat ik er het tegenovergestelde van rust mee bereik. Wel heb ik ontdekt dat ik yoga erg prettig vind en dat doe ik nu dan ook elke ochtend na het opstaan. 

 

Als ik ontspan dan komen er allerlei dingen omhoog, zoals dingen die ik nog moet doen, herinneringen aan dingen die gebeurt zijn en gevoelens waar ik nogal door overweldigd wordt. 

Hopelijk beantwoord dit je vraag een beetje?

 

Dankjewel voor je hulp en advies!

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
1 uur geleden zei SvH16:

Als ik ontspan dan komen er allerlei dingen omhoog, zoals dingen die ik nog moet doen, herinneringen aan dingen die gebeurt zijn en gevoelens waar ik nogal door overweldigd wordt.

Misschien zijn dat ook dingen waar je iets mee "moet" (niets moet 😉)? Kan me bv best voorstellen dat emoties waar in je dagelijkse leven misschien niet zoveel ruimte voor is, ineens naar boven proberen te komen als je rust probeert te nemen. Dat verpest de rust natuurlijk, maar ik zou het wel serieusnemen als signaal dat die gevoelens linksom of rechtsom een uitweg proberen te zoeken.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
Op 16-3-2020 om 13:52 zei Jessie:

Misschien zijn dat ook dingen waar je iets mee "moet" (niets moet 😉)? Kan me bv best voorstellen dat emoties waar in je dagelijkse leven misschien niet zoveel ruimte voor is, ineens naar boven proberen te komen als je rust probeert te nemen. Dat verpest de rust natuurlijk, maar ik zou het wel serieusnemen als signaal dat die gevoelens linksom of rechtsom een uitweg proberen te zoeken.

Dat is zeker waar. Blijkbaar moet het er toch uit. Ik ben momenteel van alles aan het proberen, van me af schrijven, yoga, nogmaals een poging doen tot mediteren, maar het is wel even uitzoeken wat wel en niet werkt. Dankjewel voor je advies!

Ik ben al jullie hulp, advies en luisterende oren heel dankbaar!!

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@SvH16 voordat ik begon met het uitspreken van gevoelens, heb ik overigens heel veel op papier gezet. Ik zie dat jij daar op dit moment ook mee bezig bent. Hopelijk helpt dat je verder.

Goed dat je hebt gemerkt dat yoga jou in ieder geval helpt! Yoga kan al een heel mooi hulpmiddel zijn. :)

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Ik wilde al die tijd nog reageren op je, maar het is er steeds bij in geschoten.

Gezien het alweer (bijna) een maan verder is dacht ik, laat ik eerst maar eens vragen hoe het nu met je gaat. 

Dus bij deze ;).. 

Wil je er iets over komen vertellen? 

 

Liefs 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SvH16
21 uur geleden zei Ce.:

Ik wilde al die tijd nog reageren op je, maar het is er steeds bij in geschoten.

Gezien het alweer (bijna) een maan verder is dacht ik, laat ik eerst maar eens vragen hoe het nu met je gaat. 

Dus bij deze ;).. 

Wil je er iets over komen vertellen? 

Begrijpelijk, er is ook een hele hoop gaande momenteel 😅

 

Op dit moment gaat het niet goed. Ik ben druk met de psycholoog aan het werk om mijn problemen aan te pakken. We zijn er inmiddels achter wat mijn grootste mentale probleem is momenteel. Is een beetje een lang verhaal maar de psycholoog en ik zijn er mee bezig. Daarnaast zijn een heleboel emoties omhoog gekomen die blijkbaar al jaren vastzitten. 

 

De laatste paar maanden kreeg ik ook vreemde lichamelijke klachten en na veel uitproberen, lijk ik goed te reageren op een glutenvrij dieet. Maar door alle dingen die gaande zijn gaat het eten steeds minder goed. Ik begon weer aan te komen en ik voelde me steeds slechter over mijn figuur. Inmiddels ben ik weer op een dieet en voel me erg depressief.. 

 

Ik doe mijn best om dingen te blijven doen die goed voor me zijn zoals van me af schrijven en yoga. Dat gaat wel redelijk maar momenteel helpt het niet echt.. hopelijk wordt het snel weer iets makkelijker.

 

Weer een beetje een lang verhaal😅 hopelijk is dat geen probleem.

 

Hoe gaat het met jullie? Is het een beetje te doen in deze vreemde corona tijden?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Ja, als je eigen leven niet genoeg chaos brengt, dan doet een pandemie het wel, haha 😅

 

Verdrietig te horen dat het niet goed gaat, wel moedig dat je er hard mee aan de slag bent samen met de psycholoog. Ik hoop dat je stapje voor stapje jouw weg (hieruit) mag gaan vinden en het wat beter mag gaan. 
Pittig dat alle emoties nu zo zijn losgekomen, best wel confronterend voor je ook denk ik zomaar, of niet? 

 

Oei, wat rot van de lichamelijke klachten, ben je zelf op onderzoek uitgegaan qua glutenvrij eten of is dit onder begeleiding? 

 

Dapper dat je wel probeert de dingen te blijven doen die goed voor jou zijn, wel rot dat het niet echt helpend is op dit moment, hoop heel hard dat het snel wel wat mag gaan opleveren. Evenals dat er wat lichtpuntjes en fijne momenten mogen zijn. 

 

Lang verhaal? Ik vind het helemaal niet lang en al schreef je een boekwerk, so what?! Het gaat erom dat je schrijft wat jij kwijt wilt, hoeveel of hoe weinig ook. Voel je ook altijd welkom hé, maar ook zeker niet verplicht!

 

take care en hoop je weer te lezen! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.